Οι «ευέξαπτοι» σύζυγοι πληθαίνουν επικίνδυνα

Οι «ευέξαπτοι» σύζυγοι πληθαίνουν επικίνδυνα

Άντρες και γυναίκες παλεύουμε μαζί ενάντια στο σεξισμό και τη βία κατά των γυναικών

Με φρίκη δια­βά­σα­με ότι την Πα­ρα­σκευή 19/4 ένας άντρας πέ­τα­ξε τη σύ­ζυ­γό του έξω από το αμάξι -στο οποίο επέ­βαι­ναν και τα παι­διά τους- στην Εγνα­τία οδό, στο ύψος της Αρι­στο­τέ­λους. Ο άντρας μετά την επί­θε­ση ανέ­πτυ­ξε τα­χύ­τη­τα και έφυγε ανε­νό­χλη­τος από το βίαιο σκη­νι­κό, για να συλ­λη­φθεί λίγο αρ­γό­τε­ρα.

H ΠΟΛΗ ΑΝΑΠΟΔΑ

Ακόμα με­γα­λύ­τε­ρη φρίκη από τη βιαιό­τη­τα αυτής κα­θαυ­τής της επί­θε­σης, προ­κα­λεί η από­πει­ρα ξε­πλύ­μα­τος του πε­ρι­στα­τι­κού από τα το­πι­κά ΜΜΕ που χα­ρα­κτη­ρί­ζουν, σχε­δόν χα­ρι­το­λο­γώ­ντας, τον θύτη ως «ευ­έ­ξα­πτο σύ­ζυ­γο».

Για να γί­νου­με ξε­κά­θα­ρες και ξε­κά­θα­ροι. Ο άντρας που ση­κώ­νει χέρι στη σύ­ζυ­γό του δεν είναι «ευ­έ­ξα­πτος». Ο άντρας που έπνι­ξε την πρώην σύ­ζυ­γό του στη Ση­τεία της Κρή­της λί­γους μήνες πριν, δεν «έχασε τον έλεγ­χο». Ο άντρας που δεν δί­στα­σε να πε­τά­ξει τη γυ­ναί­κα του έξω από το αμάξι στην πιο κε­ντρι­κή οδό της Θεσ­σα­λο­νί­κης δεν «είχε τα νεύρα του».

Τα πα­ρα­πά­νω πε­ρι­στα­τι­κά είναι η ακραία εκ­δο­χή μιας μα­κράς σει­ράς κα­θη­με­ρι­νών βου­βών πε­ρι­πτώ­σε­ων σε­ξουα­λι­κής πα­ρε­νό­χλη­σης στο δρόμο, το σχο­λείο, τη σχολή, τη δου­λειά. Μια κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα που -εκτός από τις γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες και τους βια­σμούς που γί­νο­νται γνω­στοί- πε­ρι­λαμ­βά­νει συ­νε­χή, βουβή ψυ­χο­λο­γι­κή και σω­μα­τι­κή κα­κο­ποί­η­ση και βια­σμούς που δεν κα­ταγ­γέλ­λο­νται ποτέ. Ο άντρας που ασκεί σω­μα­τι­κή, ψυ­χο­λο­γι­κή ή σε­ξουα­λι­κή βία στη σύ­ντρο­φό του ή σε οποια­δή­πο­τε γυ­ναί­κα είναι το απαύ­γα­σμα μίας σα­θρής κοι­νω­νι­κής κα­τα­σκευ­ής που θέλει τη γυ­ναί­κα να είναι ένα άβου­λο ον, ένα ιδιο­κτη­σια­κό αντι­κεί­με­νο, μία μη­χα­νή πα­ρα­γω­γής και ανα­πα­ρα­γω­γής, όλα στην ευ­χέ­ρεια χρή­σης και απο­κλει­στι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης από τον σύ­ντρο­φο, τον πα­τέ­ρα, τον ερ­γο­δό­τη.

Θυ­μώ­νου­με λοι­πόν, που όταν τέ­τοια πε­ρι­στα­τι­κά γί­νο­νται γνω­στά ή κα­ταγ­γέλ­λο­νται, η αντι­με­τώ­πι­ση από κρα­τι­κούς θε­σμούς (αστυ­νο­μία, δι­κα­στές) και ΜΜΕ, είναι από αδιά­φο­ρη ως προ­σβλη­τι­κή για τα θύ­μα­τα. Ξέ­ρου­με πως πίσω από αυτή τη στάση τους κρύ­βε­ται ένα σύ­στη­μα που για να κα­λύ­ψει το κό­στος της δικής του κρί­σης, επι­βάλ­λει μια ακρο­δε­ξιά πο­λι­τι­κή ατζέ­ντα -ακό­μα και σε σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κές και κε­ντρο­α­ρι­στε­ρές κυ­βερ­νή­σεις, όπως η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ- η οποία νο­μι­μο­ποιεί την κα­θη­με­ρι­νή βία κατά των γυ­ναι­κών, κατά των δια­φο­ρε­τι­κών, κατά των ξένων.

Εξού και η υπο­κρι­σία της κυ­βέρ­νη­σης: αφε­νός έχει ψη­φί­σει τη σύμ­βα­ση της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης που ορί­ζει τον βια­σμό βάσει της συ­ναί­νε­σης του θύ­μα­τος και αφε­τέ­ρου «εκ­συγ­χρο­νί­ζει» τον Ποι­νι­κό Κώ­δι­κα ορί­ζο­ντας ότι βια­σμός στοι­χειο­θε­τεί­ται μόνο αν υπάρ­χει κίν­δυ­νος για τη ζωή. Όλοι και όλες αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τι ση­μαί­νει αυτό σε μια χώρα με 5.000 βια­σμούς ετη­σί­ως, εκ των οποί­ων μόνο οι 200 κα­ταγ­γέλ­λο­νται. Σε συν­δυα­σμό με τη φτώ­χεια, τις πε­ρι­κο­πές σε μι­σθούς, συ­ντά­ξεις και κοι­νω­νι­κό κρά­τος, την ανα­τρο­πή των όποιων ευ­νοϊ­κών ρυθ­μί­σε­ων που ανα­κού­φι­ζαν τη ζωή των γυ­ναι­κών, η κυ­βέρ­νη­ση αυτή ευ­νο­εί τους όρους που κα­θι­στούν τις γυ­ναί­κες κάθε μέρα και πιο ευά­λω­τες στη βία και την κα­κο­ποί­η­ση.

Εμείς δεν θα μεί­νου­με να πα­ρα­τη­ρού­με τις επι­θέ­σεις, τους βια­σμούς και τις γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες που λαμ­βά­νουν χώρα στον κοι­νω­νι­κό ιστό αυτής της πόλης και αυτής της χώρας και για τα οποία κα­νείς δεν μι­λά­ει, απλώ­νο­ντας ένα βο­λι­κό πέπλο ιδιω­τι­κό­τη­τας, για να χωθεί το «πρό­βλη­μα» κάτω από το χαλί. Η «Πόλη Ανά­πο­δα» και οι άν­θρω­ποί της θέ­λου­με να εί­μα­στε στην πρώτη γραμ­μή της υπε­ρά­σπι­σης των γυ­ναι­κεί­ων δι­καιω­μά­των, κάτι που φά­νη­κε από το μα­ζι­κό μα­χη­τι­κό της μπλοκ στη δια­δή­λω­ση της 8 Μάρτη. Αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ως μέρος της δρά­σης μας τη συμ­με­το­χή μας στους αγώ­νες του γυ­ναι­κεί­ου κι­νή­μα­τος. Ως «Πόλη Ανά­πο­δα» θε­ω­ρού­με ότι η ενι­σχυ­μέ­νη εκ­προ­σώ­πη­ση των γυ­ναι­κών στα κοινά αυτής της πόλης είναι απα­ραί­τη­τη. Έτσι μπο­ρού­με κα­λύ­τε­ρα, γυ­ναί­κες και άν­δρες, να πα­λέ­ψου­με μαζί για την υπο­στή­ρι­ξη από κοι­νού για τα κοινά μας προ­βλή­μα­τα και δι­καιώ­μα­τα.

Η υπο­στή­ρι­ξη των γυ­ναι­κών-θυ­μά­των βίας από κοι­νω­νι­κές δομές του Δήμου οφεί­λει να ενι­σχυ­θεί και να απλω­θεί μέσα στην πόλη. Η ανά­γκη από τα κάτω πρω­το­βου­λιών με την υλική στή­ρι­ξη του Δήμου για τη δη­μιουρ­γία ασφα­λών χώρων (safe spaces) μέσα στον αστι­κό ιστό είναι απο­λύ­τως επι­τα­κτι­κή. Δεν θέ­λου­με να ζούμε σε μια πόλη όπου οι γυ­ναί­κες φο­βού­νται να γυ­ρί­σουν στο σπίτι τους το βράδυ. Θέ­λου­με οι γυ­ναί­κες να ζούνε ελεύ­θε­ρες και ασφα­λείς. Θέ­λου­με να ζουν όπως επι­θυ­μούν και ορί­ζουν. Και θα γυ­ρί­σου­με την πόλη ανά­πο­δα για να τα κα­τα­φέ­ρου­με.

rproject.gr