Σχέδιο Πισσαρίδη: Η ακραιφνής νεοφιλελεύθερη αντιμεταρρύθμιση

Σχέδιο Πισσαρίδη: Η ακραιφνής νεοφιλελεύθερη αντιμεταρρύθμιση

  • |

Τα χαμπέρια που έρχονται στον Μητσοτάκη από τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις είναι μαύρα.

 Οι προ­βλέ­ψεις για το «ρι­μπά­ουντ» ανά­πτυ­ξης, όταν τεθεί υπό έλεγ­χο η παν­δη­μία Covid, θε­ω­ρού­νται ήδη ανέκ­δο­το: όλοι οι σο­βα­ροί ανα­λυ­τές, αλλά και οι «θε­σμοί», ανα­θε­ω­ρούν προς τα κάτω τις προ­βλέ­ψεις τους για το 2021, ενώ προει­δο­ποιούν ότι στα τέλη του 2022 ο όγκος της «πραγ­μα­τι­κής οι­κο­νο­μί­ας» θα είναι αι­σθη­τά μι­κρό­τε­ρος από τον αντί­στοι­χο του 2019. Και αυτά ισχύ­ουν με βάση το αι­σιό­δο­ξο σε­νά­ριο, που προ­βλέ­πει ότι ο Covid θα έχει ελεγ­χθεί στις αρχές του 2021, σε αντί­θε­ση με τις προει­δο­ποι­ή­σεις των επι­στη­μό­νων που θε­ω­ρούν πι­θα­νή την αρχή ενός τρί­του κύ­μα­τος της παν­δη­μί­ας στο τέλος του πρώ­του τρι­μή­νου του 2021.

Αντώνης Νταβανέλος

Αυτά όμως είναι μόνο η μία όψη του νο­μί­σμα­τος. Η άλλη όψη είναι ότι η ΕΕ ήδη προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για την «επό­με­νη μέρα» της δη­μο­σιο­νο­μι­κής χα­λά­ρω­σης, που έγινε προ­σω­ρι­νά απο­δε­κτή λόγω Covid. Ο ESM ενι­σχύ­ε­ται με απο­φα­σι­στι­κές αρ­μο­διό­τη­τες (που θα εγκρι­θούν μέσα στο Δε­κέμ­βρη), ώστε να μπο­ρέ­σει να επα­να­φέ­ρει τις νόρ­μες του Συμ­φώ­νου Στα­θε­ρό­τη­τας -που πε­ρι­λαμ­βά­νουν ως «απο­δε­κτή» τη σχέση χρέ­ους/ΑΕΠ στο 60%- αμέ­σως μόλις δοθεί το σήμα εξό­δου από την παν­δη­μία. Ο Κ. Ση­μί­της, στο άρθρο του στα «ΝΕΑ», όπου εκ­δή­λω­σε την πλήρη υπο­στή­ρι­ξή του στο σχέ­διο Πισσ­σα­ρί­δη, προει­δο­ποί­η­σε με νόημα ότι «οι υπερ­χρε­ω­μέ­νες χώρες θα βρε­θούν σύ­ντο­μα σε εξαι­ρε­τι­κά δυ­σχε­ρή θέση».

Το σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη συ­γκε­ντρώ­νει την υπο­στή­ρι­ξη όλων των «φυλών» του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού: από τους ακραί­ους μου­τζα­χε­ντίν του χρή­μα­τος στις αγο­ρές, τους φι­λε­λεύ­θε­ρους της ΝΔ που συν­δυά­ζουν την προ­σή­λω­σή τους στο Θα­τσε­ρι­σμό με μια κά­ποια επι­μο­νή στο «επι­τε­λι­κό κρά­τος», ως τους σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρους του πάλαι ποτέ «εκ­συγ­χρο­νι­στι­κού» ΠΑΣΟΚ. Για όλους αυ­τούς θε­ω­ρεί­ται δε­δο­μέ­νο ότι η χώρα βα­δί­ζει «αντι­κει­με­νι­κά» προς μια σα­ρω­τι­κή αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση, που θα επι­βλη­θεί είτε τώρα –«οι­κειο­θε­λώς» και με εσω­τε­ρι­κές πο­λι­τι­κές απο­φά­σεις- είτε αύριο, από την ΕΕ και τον ESM με μοχλό το χρέος και με μο­ντέ­λο τις μνη­μο­νια­κές πα­ρεμ­βά­σεις μετά το ξέ­σπα­σμα του πρώ­του κύ­κλου της διε­θνούς οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης το 2010.

Και πράγ­μα­τι αυτό προ­τεί­νει το σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη. Την επι­βο­λή εγκαί­ρως μιας θη­ριώ­δους αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης, που θα αλ­λά­ξει δρα­στι­κά τον εσω­τε­ρι­κό συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης προς όφε­λος του κε­φα­λαί­ου και σε βάρος των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών μαζών. Με άμεσο στόχο την ενί­σχυ­ση της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης, ώστε αυτή να μπο­ρέ­σει να στα­θεί με με­γα­λύ­τε­ρες αξιώ­σεις μέσα στον πα­ρο­ξυ­σμό των αντα­γω­νι­σμών κατά τη θύ­ελ­λα που έρ­χε­ται.

Το σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη συ­γκρο­τεί­ται γύρω από 4 «απλές» ιδέες, παρ­μέ­νες άμεσα από τον τυ­φλο­σούρ­τη του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, χωρίς κα­νέ­να κόπο για συ­γκε­κρι­μέ­νη ανά­λυ­ση της συ­γκε­κρι­μέ­νης κα­τά­στα­σης του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού. Με αυτήν την έν­νοια αυτό το πό­νη­μα πρέ­πει να θε­ω­ρεί­ται πι­θα­νό­τα­τα κα­τα­δι­κα­σμέ­νο να κα­τα­λή­ξει στον σκου­πι­δο­τε­νε­κέ, αλλά αυτό σε τί­πο­τα δεν μειώ­νει την επι­κιν­δυ­νό­τη­τά του: θα απο­τε­λεί το νο­μι­μο­ποι­η­τι­κό μύθο για την πιο συ­γκε­κρι­μέ­νη πο­λι­τι­κή των αστι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων που θα ανα­λά­βουν να υλο­ποι­ή­σουν αυτήν την επι­κίν­δυ­νη κα­τεύ­θυν­ση. Οι βα­σι­κές ιδέες αυτού του σχε­δί­ου είναι:

Α) Θαρ­ρα­λέα και διαρ­κής πο­λι­τι­κή μεί­ω­σης της φο­ρο­λο­γί­ας επί των κερ­δών των επι­χει­ρή­σε­ων και διαρ­κής μεί­ω­ση των ερ­γο­δο­τι­κών ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών. Οι «άρι­στοι» οι­κο­νο­μο­λό­γοι του Μη­τσο­τά­κη γνω­ρί­ζουν ότι οι Έλ­λη­νες κα­πι­τα­λι­στές απέ­χουν από επεν­δύ­σεις που θα μπο­ρού­σαν να αυ­ξή­σουν την πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα στις επι­χει­ρή­σεις τους και γι’ αυτό εντο­πί­ζουν το λε­γό­με­νο «μη μι­σθο­λο­γι­κό κό­στος» ως τη δε­ξα­με­νή από όπου σκο­πεύ­ουν να με­τα­φέ­ρουν πό­ρους προς την ενί­σχυ­ση της κερ­δο­φο­ρί­ας. Εντύ­πω­ση προ­κα­λεί το γε­γο­νός ότι οι «νο­μπε­λί­στες» δεν έχουν να πουν τί­πο­τα για την τρο­με­ρή δυ­σα­να­λο­γία με­τα­ξύ της φο­ρο­λό­γη­σης επί της κα­τα­νά­λω­σης και της φο­ρο­λό­γη­σης επί του ει­σο­δή­μα­τος στην Ελ­λά­δα, τί­πο­τα για τη συ­στη­μα­τι­κή φο­ρο­α­πο­φυ­γή της κυ­ρί­αρ­χης τάξης, ούτε λέξη για την κο­ρυ­φαία φο­ρο­κλο­πή με­τα­ξύ των χω­ρών-με­λών της ευ­ρω­ζώ­νης (με εί­σπρα­ξη από το κρά­τος μόνο του 30% του ει­σπρα­χθέ­ντος από τις επι­χει­ρή­σεις ΦΠΑ), ούτε κιχ για το πρω­το­φα­νές επί­πε­δο ει­σφο­ρο­κλο­πής με­τα­ξύ των χω­ρών-με­λών της ευ­ρω­ζώ­νης (με την «πα­ρα­κρά­τη­ση» πάνω από 7 δισ. ευρώ ετη­σί­ως εκ των κα­τα­βλη­θέ­ντων ερ­γα­τι­κών ει­σφο­ρών στα λο­γι­στή­ρια των επι­χει­ρή­σε­ων). Και αξί­ζει βε­βαί­ως να προ­σθέ­σου­με ότι οι «σοφοί» της Επι­τρο­πής Πισ­σα­ρί­δη γνω­ρί­ζουν ότι σε μια πε­ρί­ο­δο όπου η δη­μο­σιο­νο­μι­κή αυ­στη­ρό­τη­τα πρό­κει­ται να επα­νέλ­θει, σε μια πε­ρί­ο­δο όπου το κρά­τος στρέ­φε­ται σε με­γά­λες δα­πά­νες εξο­πλι­σμών, ο μόνος τρό­πος για να κα­λυ­φθούν τα κενά που θα δη­μιουρ­γή­σει η φο­ρο­λο­γι­κή γεν­ναιο­δω­ρία προς τους πλού­σιους θα είναι η αύ­ξη­ση της φο­ρο­λό­γη­σης των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των φτω­χών.

Β) Συ­στη­μα­τι­κή αύ­ξη­ση της ελα­στι­κό­τη­τας στις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις. Επί ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ση­μειώ­θη­κε εδώ μια αρ­νη­τι­κή «πρω­τιά» με­τα­ξύ των χω­ρών-με­λών της Ευ­ρω­ζώ­νης: το 2017, για πρώτη φορά, οι συμ­βά­σεις ελα­στι­κής απα­σχό­λη­σης έγι­ναν πλειο­ψη­φι­κές με­τα­ξύ των συμ­βά­σε­ων νε­οει­σερ­χο­μέ­νων στην ερ­γα­σία. Το σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη αντι­με­τω­πί­ζει αυτήν την εξέ­λι­ξη όχι ως αρ­νη­τι­κή προ­σαρ­μο­γή σε μια κα­τά­στα­ση κρί­σης, αλλά ως θε­τι­κή «πρό­ο­δο», επι­διώ­κο­ντας να τη μο­νι­μο­ποι­ή­σει και να τη διευ­ρύ­νει. Οι διαρ­κείς ανα­φο­ρές στην «κι­νη­τι­κό­τη­τα της ερ­γα­σί­ας», οι υπο­κρι­σί­ες για την «απα­σχο­λη­σι­μό­τη­τα» των γυ­ναι­κών και της νε­ο­λαί­ας, η από­λυ­τη αδια­φο­ρία για την τύχη των ανέρ­γων, έχουν ως στόχο να δια­τη­ρη­θεί μα­ζι­κός ο «εφε­δρι­κός στρα­τός» πε­ρι­φε­ρό­με­νης ανα­ζή­τη­σης ερ­γα­σί­ας χωρίς δι­καιώ­μα­τα. Και προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή θα πρέ­πει να ευ­θυ­γραμ­μι­στούν οι απο­φά­σεις στα πιο δια­φο­ρε­τι­κά πεδία: στην ερ­γα­τι­κή νο­μο­θε­σία, στην εκ­παί­δευ­ση, στο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό, στα κοι­νω­νι­κά επι­δό­μα­τα, θα πρέ­πει να κα­ταρ­γη­θεί κάθε τι που θε­ω­ρεί­ται «αντι­κί­νη­τρο στην ανα­ζή­τη­ση ερ­γα­σί­ας».

Γ) Ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις χωρίς αναι­σθη­τι­κό. Εδώ το πεδίο δεν είναι και­νούρ­γιο. Αυτό το «χω­ρά­φι» έχει ήδη καλ­λιερ­γη­θεί από όλες τις προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις. Όμως η επι­τρο­πή Πισ­σα­ρί­δη προ­τεί­νει να κα­ταρ­γη­θεί κάθε ανα­στο­λή, να υπάρ­ξει η μέ­γι­στη δυ­να­τή τα­χύ­τη­τα. Το­μείς που κά­πο­τε εξαι­ρού­νταν ως στρα­τη­γι­κής ση­μα­σί­ας (ενέρ­γεια), ως ευαί­σθη­τοι (υγεία) ή ως με­γά­λου κοι­νω­νι­κού κό­στους (ασφά­λι­ση), μπαί­νουν άμεσα στο στό­χα­στρο. Αξί­ζει μια ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά στην ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης: Αφορά ένα τζίρο 50-60 δισ. ευρώ για τις ιδιω­τι­κές ασφα­λι­στι­κές εται­ρί­ες μέσα στα επό­με­να 10 χρό­νια. Ενέ­χει τε­ρά­στια επι­κιν­δυ­νό­τη­τα, καθώς είναι γνω­στά τα «κα­νό­νια» χρε­ο­κο­πί­ας γι­γά­ντιων ασφα­λι­στι­κών διε­θνώς, όταν το σύ­στη­μα έφτα­νε στην «ωρί­μαν­ση» (δη­λα­δή όταν οι ασφα­λι­στι­κές έπρε­πε να αρ­χί­ζουν να πλη­ρώ­νουν τα προσ­δό­κι­μα στους ασφα­λι­σμέ­νους). Ενέ­χει τε­ρά­στιες απει­λές στο ενα­πο­μέ­νο­ντα στο Δη­μό­σιο ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα, που θα υπο­χρε­ω­θεί να χρη­μα­το­δο­τεί την επι­κού­ρι­ση στη με­τα­βα­τι­κή γενιά των ασφα­λι­σμέ­νων, χωρίς να ει­σπράτ­τει πλέον ει­σφο­ρές επι­κού­ρι­σης. Στο πλευ­ρό του Πισ­σα­ρί­δη τά­χθη­κε σχε­τι­κά με την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της ασφά­λι­σης ο ανεκ­δι­ή­γη­τος Τ. Γιαν­νί­τσης, που βρήκε ευ­και­ρία να θυ­μί­σει την από­πει­ρα αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης του 2001, το νόμο της κυ­βέρ­νη­σης Ση­μί­τη που τε­λι­κά συ­νε­τρί­βη από μια γι­γά­ντια γε­νι­κή απερ­γία. Στο με­τα­ξύ, οι «εκ­συγ­χρο­νι­στές» είχαν προ­λά­βει να κα­ταρ­γή­σουν την απα­γό­ρευ­ση αξιο­ποί­η­σης των απο­θε­μα­τι­κών των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων στο χρη­μα­τι­στή­ριο. Τη μέρα που ο Μ. Νε­κτά­ριος -τότε διοι­κη­τής του ΙΚΑ, σή­με­ρα μέλος της επι­τρο­πής «σοφών»- ανα­κοί­νω­νε την εί­σο­δο της ΑΕΔΑΚ των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων στη Σο­φο­κλέ­ους, ο δεί­κτης στο χρη­μα­τι­στή­ριο βρι­σκό­ταν στις 5.550 μο­νά­δες. Οι τε­ρά­στιες απώ­λειες των συσ­σω­ρευ­μέ­νων ει­σφο­ρών των τα­μεί­ων -που έγι­ναν λα­δά­κι στη «φού­σκα» των με­το­χών- είναι προει­δο­ποί­η­ση για το τί μπο­ρεί να συμ­βεί αν τους αφή­σου­με να προ­χω­ρή­σουν στην ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης.

Δ) Διαρ­κής πο­λι­τι­κή πε­ρι­κο­πής των κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών. Το σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη δι­καιο­λο­γεί την πρω­το­φα­νή από­φα­ση για μεί­ω­ση των δα­πα­νών για το δη­μό­σιο σύ­στη­μα πε­ρί­θαλ­ψης εν μέσω της παν­δη­μί­ας. Χα­ρα­κτη­ρί­ζει όλα τα προ­νοια­κά επι­δό­μα­τα όχι απλώς ως «πε­ριτ­τές πο­λυ­τέ­λειες», αλλά ως επι­κίν­δυ­να συμ­πτώ­μα­τα «στρέ­βλω­σης» (γιατί, λέει, καλ­λιερ­γούν «επα­νά­παυ­ση» μπρο­στά στο κα­θή­κον ανα­ζή­τη­σης ερ­γα­σί­ας…). Βάζει, έτσι, τέλος ακόμα και στη σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρη πα­ρά­δο­ση για το ελά­χι­στο «δίχτυ ασφα­λεί­ας» των πιο αδύ­να­μων και στρώ­νει το δρόμο για την από­λυ­τα ανάλ­γη­τη αντι­με­τώ­πι­ση όσων έπε­σαν στην από­λυ­τη φτώ­χεια, ως ατο­μι­κά υπεύ­θυ­νων για την πτώση τους. Δεν χρειά­ζο­νται ιδιαί­τε­ρες γνώ­σεις για να κα­τα­νο­ή­σει κα­νείς ότι αν αυτή η κα­τεύ­θυν­ση υλο­ποι­η­θεί, τότε ένα (διαρ­κώς διευ­ρυ­νό­με­νο) τμήμα της κοι­νω­νί­ας θα ωθη­θεί στην από­λυ­τη εξα­θλί­ω­ση λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κου τύπου.

Το σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη έχει με­γά­λες και προ­φα­νείς αδυ­να­μί­ες.

Αυτά τα ιδε­ο­λο­γή­μα­τα, που προ­βάλ­λο­νται ως πι­κρές αλλά ανα­γκαί­ες επι­λο­γές για να αντι­με­τω­πι­στεί η ση­με­ρι­νή κρίση, υπήρ­ξαν το κα­θο­δη­γη­τι­κό νήμα στις κυ­βερ­νη­τι­κές πο­λι­τι­κές από το 1985 και μετά, τις πο­λι­τι­κές που διε­θνώς οδή­γη­σαν στη με­γά­λη κρίση του 2008. Σή­με­ρα όλοι οι σο­βα­ροί συ­στη­μι­κοί ανα­λυ­τές γνω­ρί­ζουν ότι η σκλη­ρή νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή μπο­ρεί να κα­θο­δη­γή­σει ένα και­νούρ­γιο «με­γά­λο πλιά­τσι­κο» σε βάρος των ερ­γα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των, αλλά δεν μπο­ρεί να οδη­γή­σει τον κα­πι­τα­λι­σμό σε μια στα­θε­ρή και βιώ­σι­μη έξοδο από την κρίση.

Οι «σοφοί» νο­μπε­λί­στες μπο­ρούν να αρα­διά­ζουν μπούρ­δες, προ­σπα­θώ­ντας να πα­ρου­σιά­σουν ως ανα­γκαί­ες τις πο­λι­τι­κές ακραί­ας οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ανι­σό­τη­τας. Ξε­χνούν όμως ότι η επι­βο­λή αυτών των μέ­τρων προ­ϋ­πο­θέ­τει κυ­βερ­νή­σεις ικα­νές για πο­λι­τι­κή «πυγ­μής». Ο Μη­τσο­τά­κης ξε­δι­πλώ­νει ήδη μια στρο­φή προς αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση. Η ανα­βάθ­μι­ση της κα­τα­σταλ­τι­κής πο­λι­τι­κής δεν πρέ­πει να ερ­μη­νεύ­ε­ται μόνο από το μίσος του επι­τε­λεί­ου της ΝΔ απέ­να­ντι σε κάθε μορφή συλ­λο­γι­κού κι­νή­μα­τος, από το μίσος τους απέ­να­ντι στην Αρι­στε­ρά. Πρέ­πει να ερ­μη­νεύ­ε­ται και με βάση την επί­γνω­ση ότι αυτή η κυ­βέρ­νη­ση θα χρεια­στεί να πάρει ακραία αντερ­γα­τι­κά/αντι­λαϊ­κά μέτρα, που μπο­ρούν να πε­ρά­σουν μόνο με ακραία πο­λι­τι­κή πυγ­μής. Όμως αυτό είναι εύ­κο­λο να το λες, αλλά δύ­σκο­λο να το κά­νεις. Το υπο­χρε­ω­τι­κό «συ­γνώ­μη» του Χρυ­σο­χο­ΐ­δη απέ­να­ντι στις γυ­ναι­κεί­ες ορ­γα­νώ­σεις στις 26/11, είναι μια προει­δο­ποί­η­ση για την αστά­θεια που μπο­ρεί να επι­φέ­ρει σε μια κυ­βέρ­νη­ση η μο­νο­με­ρής και επα­να­λαμ­βα­νό­με­νη επι­λο­γή της κα­τα­στο­λής.

Όμως η στρα­τη­γι­κή πλή­ρους «απε­λευ­θέ­ρω­σης» της απλη­στί­ας των κα­πι­τα­λι­στών που ει­ση­γεί­ται το σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη, μπο­ρεί να έχει και απρό­σμε­νες πα­ρε­νέρ­γειες. Οι με­γά­λοι όμι­λοι, οι­κο­γέ­νειες και συμ­μα­χί­ες επι­χει­ρή­σε­ων, δεν επω­φε­λού­νται όλοι εξί­σου και ταυ­τό­χρο­να από αυτήν τη στρα­τη­γι­κή. Ας πά­ρου­με ένα πα­ρά­δειγ­μα από την τρέ­χου­σα επι­και­ρό­τη­τα: η ζή­τη­ση για με­το­χής του ΟΠΑΠ εκτο­ξεύ­τη­κε, όταν η διοί­κη­ση του ορ­γα­νι­σμού ανα­κοί­νω­σε ότι με βάση τη σύμ­βα­ση ιδιω­τι­κο­ποί­η­σής του το 2011, ο ΟΠΑΠ θα φο­ρο­λο­γεί­ται για τη δε­κα­ε­τία του 2020-30 με φο­ρο­λο­γι­κό συ­ντε­λε­στή μόνο 5% επί των κερ­δών του (τα οποία έτσι αυ­ξά­νουν «αυ­τό­μα­τα» κατά 340 εκατ. ευρώ ετη­σί­ως). Ακόμα ανα­κοι­νώ­θη­κε ότι εκεί­νη η λα­μπρή σύμ­βα­ση (που ενέ­κρι­νε το ΤΑΙ­ΠΕΔ κι άφησε ανέγ­γι­χτη η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα) ορί­ζει ότι τα 370 εκατ. ευρώ εκ του τι­μή­μα­τος που τότε κα­τέ­βα­λαν οι αγο­ρα­στές, θω­ρού­νται προ­κα­τα­βο­λή φόρου για τη δε­κα­ε­τία 2020-30, που «μο­χλευό­με­να» θα πρέ­πει σή­με­ρα να ανα­γνω­ρι­στούν ως 1,5 δισ. ευρώ!

Σε απλά ελ­λη­νι­κά, αυτά ση­μαί­νουν ότι στα επό­με­να 10 χρό­νια ο ΟΠΑΠ δεν θα κα­τα­βά­λει ούτε σέν­τσι για φό­ρους και, αν δεν τρο­πο­ποι­η­θεί η σύμ­βα­ση, στο τέλος της δε­κα­ε­τί­ας ο ορ­γα­νι­σμός θα διεκ­δι­κεί επι­στρο­φή προ­κα­τα­βλη­θέ­ντος φόρου από το Δη­μό­σιο! Όμορ­φες δου­λειές, αγ­γε­λι­κά πλα­σμέ­νες… Πριν όμως στε­γνώ­σει το με­λά­νι στη δη­μο­σιο­ποί­η­ση αυτών των λα­μπρών ει­δή­σε­ων, η εφη­με­ρί­δα «Το Βήμα» (του Β. Μα­ρι­νά­κη) και η «Δη­μο­κρα­τία» έρι­ξαν στον Μη­τσο­τά­κη την τορ­πί­λη για τα διπλά βι­βλία στην τή­ρη­ση των στοι­χεί­ων για την παν­δη­μία. Όπως το έθεσε μια άλλη εφη­με­ρί­δα, το πάρτι για τους κα­πι­τα­λι­στές που στρώ­νει το σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη, μπο­ρεί να εξε­λι­χθεί σε ναρ­κο­πέ­διο για τον Μη­τσο­τά­κη, που θα κλη­θεί να διαι­τη­τεύ­σει ένα φρε­νή­ρη και άγριο αντα­γω­νι­σμό για το ποιος θα αρ­πά­ξει πρώ­τος τις με­γα­λύ­τε­ρες «ευ­και­ρί­ες».

Αυτή η πο­λι­τι­κή όχι μόνο πρέ­πει, αλλά είναι και εφι­κτό να ανα­τρα­πεί. Στις συν­θή­κες της παν­δη­μί­ας η άμεση συμ­με­το­χή των αν­θρώ­πων στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις και στις δρά­σεις έχει γίνει δύ­σκο­λη. Όμως η γε­νι­κό­τε­ρη υπο­στή­ρι­ξη που είχαν και έχουν όσοι κι­νη­το­ποιού­νται (πχ στο Πο­λυ­τε­χνείο, πχ στις 26/11) είναι μια ηχηρή προει­δο­ποί­η­ση στην κυ­βέρ­νη­ση. Η κοι­νω­νία θα «ανοί­ξει», η αντί­στα­ση θα πλα­τύ­νει και θα κλι­μα­κω­θεί. Οι «νέες ιδέες» του Πισ­σα­ρί­δη, η πο­λι­τι­κή του Μη­τσο­τά­κη, δεν θα πε­ρά­σουν!

/rproject.gr/a

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.