Ελληνοτουρκικά: Συναίνεση, κυρώσεις και Αριστερά

Ελληνοτουρκικά: Συναίνεση, κυρώσεις και Αριστερά

  • |

Στις πρόσφατες ψηφοφορίες για τον προϋπολογισμό του Μητσοτάκη στη Βουλή, οι αμυντικές δαπάνες αναδείχθηκαν και πάλι ως πεδίο οικοδόμησης συναινέσεων.

Το ΚΙΝΑΛ της Φώφης Γεν­νη­μα­τά μαζί με τους ακρο­δε­ξιούς του Βε­λό­που­λου υπερ­ψή­φι­σαν το εξο­πλι­στι­κό πρό­γραμ­μα της ΝΔ.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και το ΜΕ­ΡΑ­25 προ­τί­μη­σαν το αμή­χα­νο «παρών», απο­φεύ­γο­ντας να πουν ένα κα­θα­ρό «όχι». Η «Κα­θη­με­ρι­νή» πα­νη­γύ­ρι­σε –με ει­δι­κό άρθρο της– την «υπεύ­θυ­νη» στάση του Αλ. Τσί­πρα, αλλά και την απά­ντη­ση του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη: «Ση­μεί­ω­σα την προ­σφο­ρά συ­ναί­νε­σης στα ζη­τή­μα­τα των αμυ­ντι­κών δα­πα­νών και την απο­δέ­χο­μαι…». Η προ­ϋ­πη­ρε­σία του Αλ. Τσί­πρα στην κα­θε­στω­τι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση έχει δι­δά­ξει την ηγε­τι­κή ομάδα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ότι στα ζη­τή­μα­τα των πο­λε­μι­κών δα­πα­νών δεν επι­τρέ­πο­νται και πολλά «πο­λι­τι­κά παι­χνί­δια», δεν υπάρ­χουν πε­ρι­θώ­ρια για πο­λι­τι­κά αρχών.

Αντώνης Νταβανέλος

Οι βου­λευ­τές του ΚΚΕ –ευ­τυ­χώς!– ψή­φι­σαν «όχι», δια­τη­ρώ­ντας και στα ζη­τή­μα­τα των εξο­πλι­σμών τη συ­νο­λι­κό­τε­ρη απορ­ρι­πτι­κή στάση τους απέ­να­ντι στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό της ΝΔ. Το ΚΚΕ ως κόμμα έχει την ενη­μέ­ρω­ση και πλη­ρο­φό­ρη­ση, αλλά και την πο­λι­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα να κάνει τις «συν­δέ­σεις» που επι­βά­λουν σή­με­ρα ως απα­ραί­τη­τη την απορ­ρι­πτι­κή στάση στα νέα εξο­πλι­στι­κά προ­γράμ­μα­τα. Ο Δ. Κου­τσού­μπας, από το βήμα της Βου­λής, απεύ­θυ­νε με νόημα το ερώ­τη­μα: «Ποιο είναι, αλή­θεια, το νόημα των συ­χνών και πυ­κνών ασκή­σε­ων των ελ­λη­νι­κών ενό­πλων δυ­νά­με­ων με τις δυ­νά­μεις του Ισ­ρα­ήλ στο Αι­γαίο και την Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο;». Πα­ρό­τι ο Γραμ­μα­τέ­ας του ΚΚΕ απέ­φυ­γε να δώσει με σα­φή­νεια τη δική του απά­ντη­ση, η δια­τύ­πω­ση του ερω­τή­μα­τος έχει πο­λι­τι­κή αξία.

Οι πο­λε­μι­κές δα­πά­νες βα­φτί­ζο­νται (πάντα) ως αμυ­ντι­κές δα­πά­νες, για να διευ­κο­λυν­θεί η δη­μιουρ­γία πο­λι­τι­κής συ­ναί­νε­σης στην απο­δο­χή τους, πα­ρό­τι σή­με­ρα βρί­σκο­νται σε προ­κλη­τι­κή αντί­φα­ση με τις κοι­νω­νι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες που θα έπρε­πε να κυ­ριαρ­χούν μέσα στην υγειο­νο­μι­κή και οι­κο­νο­μι­κή κρίση. Η Βουλή ενέ­κρι­νε εξο­πλι­στι­κά προ­γράμ­μα­τα-μα­μούθ (με κό­στος με­γα­λύ­τε­ρο των 11,2 δισ. ευρώ), ενέ­κρι­νε ταυ­τό­χρο­να τη μεί­ω­ση των δα­πα­νών για τη δη­μό­σια υγεία, μέσα στην κο­ρύ­φω­ση της παν­δη­μί­ας…

Ας επα­νέλ­θου­με όμως στο ερώ­τη­μα του Δ. Κου­τσού­μπα: Αλή­θεια σε τι εί­δους πο­λε­μι­κά παι­χνί­δια «προ­πο­νού­νται» σή­με­ρα οι ελ­λη­νι­κές ένο­πλες δυ­νά­μεις υπό την κα­θο­δή­γη­ση των σιω­νι­στών χα­σά­πη­δων; Στο μόνο πό­λε­μο που ξέρει να κάνει το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ: στον επι­θε­τι­κό πό­λε­μο, σε μια τε­ρά­στια ακτί­να δρά­σης, που πε­ρι­λαμ­βά­νει την Άγκυ­ρα, την Τε­χε­ρά­νη, τον Κόλπο.

Αυτό επι­βε­βαιώ­νε­ται σε όλες τις συ­γκε­κρι­μέ­νες επι­λο­γές των εξο­πλι­στι­κών προ­γραμ­μά­των.

Οι φρε­γά­τες, τα υπερ­με­γέ­θη πλοία «ανοι­χτής θα­λάσ­σης» είναι πα­ντε­λώς ακα­τάλ­λη­λα για «άμυνα» στα στενά, στα μπου­γά­ζια και στις ρη­χο­πα­τιές του Αι­γαί­ου. Είναι όμως πλοία με με­γά­λη κα­τα­στρε­πτι­κή δύ­να­μη πυρός, με με­γά­λη ακτί­να απει­λής, κα­τάλ­λη­λα για τη διεκ­δί­κη­ση «πλε­ο­νε­κτή­μα­τος» στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Τα Ραφάλ και τα F35 είναι πα­νά­κρι­βα γιατί μπο­ρούν να φέ­ρουν όπλα με­γά­λης κα­τα­στρε­πτι­κής ισχύ­ος, να απει­λούν σε με­γά­λες απο­στά­σεις από τις βά­σεις τους και να κα­θο­δη­γούν ηλε­κτρο­νι­κά την κα­τα­στρε­πτι­κή δράση άλλων –φτη­νό­τε­ρων– όπλων.

Δίπλα σε αυτές τις ιδιαί­τε­ρα φι­λό­δο­ξες αγο­ρές ξε­χω­ρί­ζουν οι μα­ζι­κές πα­ραγ­γε­λί­ες πολ­λα­πλών συ­στη­μά­των σύγ­χρο­νων βλη­μά­των και πυ­ραύ­λων για το πυ­ρο­βο­λι­κό του στρα­τού, για το ναυ­τι­κό και την αε­ρο­πο­ρία. Τα φι­λο­μι­λι­τα­ρι­στι­κά sites ήδη μι­λούν για ένα νέο πο­λε­μο­χα­ρές «σπορ», τον «πυ­ραυ­λο­κε­ντρι­κό πό­λε­μο». Ένας από τους πρυ­τά­νεις της «εθνι­κής δη­μο­σιο­γρα­φί­ας», ο Στ. Λυ­γε­ρός (που δεν μπο­ρεί να κα­τη­γο­ρη­θεί ως πα­ρά­φρων πο­λε­μο­κά­πη­λος…) έγρα­ψε ευ­θέ­ως ότι η στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση των νη­σιών του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου δεν θα πρέ­πει πλέον να υπο­στη­ρί­ζε­ται με τα «αμυ­ντι­κά» επι­χει­ρή­μα­τα, αλλά ως η υπε­ρά­σπι­ση μιας «γε­ω­γρα­φι­κής πλατ­φόρ­μας» επί της οποί­ας είναι εφι­κτό να ανα­πτυ­χθούν σύγ­χρο­να, ευ­έ­λι­κτα και σχε­τι­κά φτηνά επι­θε­τι­κά πυ­ραυ­λι­κά συ­στή­μα­τα, με στόχο τη δια­σφά­λι­ση της στρα­τιω­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας σε μια ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή. Ο Κων­στα­ντί­νος Γρί­βας, κα­θη­γη­τής στη Σχολή Πο­λέ­μου της Ευ­ελ­πί­δων, «αντι­μνη­μο­νια­κός» δια­νο­ού­με­νος (που κά­ποιοι τον έφερ­ναν και για υπο­ψή­φιο ευ­ρω­βου­λευ­τή της ΛΑΕ), ξε­κι­νώ­ντας από τις δια­πι­στώ­σεις των δυ­να­το­τή­των του «πυ­ραυ­λο­κε­ντρι­κού» πο­λέ­μου, έφτα­σε να δια­τυ­πώ­σει την πρό­τα­ση για ένα ελ­λη­νι­κό «προ­λη­πτι­κό πο­λε­μι­κό χτύ­πη­μα» που θα μπο­ρού­σε να πα­ρα­λύ­σει τις τουρ­κι­κές στρα­τιω­τι­κές δυ­να­τό­τη­τες, κα­τα­στρέ­φο­ντας τις βά­σεις της τουρ­κι­κής οι­κο­νο­μί­ας και απει­λώ­ντας τις πό­λεις της.

Όλα αυτά θα μπο­ρού­σαν να εκλη­φθούν ως πο­λε­μο­κά­πη­λες ονει­ρώ­ξεις. Όμως την ίδια στιγ­μή, το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ ανέ­λα­βε επι­σή­μως να κα­τα­σκευά­σει (με κό­στος πάνω από 1,5 δισ. ευρώ) ένα και­νούρ­γιο στρα­τιω­τι­κό αε­ρο­δρό­μιο στην Κα­λα­μά­τα, με κε­ντρι­κό κρι­τή­ριο στην από­φα­ση (και στην επι­λο­γή του ανα­δό­χου) τη δυ­να­τό­τη­τα ηλε­κτρο­νι­κής κα­θο­δή­γη­σης ανά­λο­γων «επι­χει­ρή­σε­ων».

Όπως είχε δη­λώ­σει πα­λιό­τε­ρα ο Γουές Μί­τσελ και όπως επα­νέ­λα­βε πρό­σφα­τα ο Πο­μπέο, μετά το ρήγμα στις αμε­ρι­κα­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, οι ΗΠΑ αντι­με­τω­πί­ζουν το ελ­λη­νι­κό κρά­τος ως το στρα­τη­γι­κό στή­ριγ­μά τους «στο τόξο ανά­σχε­σης με­τα­ξύ Πο­λω­νί­ας και Ισ­ρα­ήλ», απέ­να­ντι στη Ρωσία και στην Κίνα στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.

Το σύ­μπλεγ­μα των ελ­λη­νι­κών νη­σιών στο Αι­γαίο μπο­ρεί να εξε­λι­χθεί σε ένα σύγ­χρο­νο Ιν­τσιρ­λίκ, δη­λα­δή να ανα­λά­βει την επο­πτεία και ανά­σχε­ση κάθε δυ­να­τό­τη­τας «κα­θό­δου» από τη Μαύρη Θά­λασ­σα στη Με­σό­γειο.

Σε αυτό το πραγ­μα­τι­κό πλαί­σιο θα πρέ­πει να το­πο­θε­τή­σου­με την επι­βο­λή ή την απει­λή επι­βο­λής κυ­ρώ­σε­ων από τις δυ­τι­κές ιμπε­ρια­λι­στι­κές δυ­νά­μεις απέ­να­ντι στην Τουρ­κία.

Οι ΗΠΑ ξε­κί­νη­σαν ήδη επι­σή­μως τις κυ­ρώ­σεις, με τα μέτρα πε­ριο­ρι­σμού της πο­λε­μι­κής βιο­μη­χα­νί­ας της Τουρ­κί­ας. Αν ο Ερ­ντο­γάν δεν ακυ­ρώ­σει το πρό­γραμ­μα ανά­πτυ­ξης των ρω­σι­κών πυ­ραύ­λων που έχει προ­μη­θευ­τεί (κάτι που θε­ω­ρεί­ται απί­θα­νο στη γει­το­νι­κή χώρα) θα ακο­λου­θή­σει η κλι­μά­κω­ση των κυ­ρώ­σε­ων με μέτρα που θα αφο­ρούν τη βιω­σι­μό­τη­τα των τουρ­κι­κών τρα­πε­ζών. Ο ελ­λη­νι­κός Τύπος χαι­ρέ­τι­σε το γε­γο­νός, αν και με­τρί­α­ζε τον εν­θου­σια­σμό του μι­λώ­ντας για «πε­ριο­ρι­σμέ­νες κυ­ρώ­σεις». Το επι­χεί­ρη­μα είναι πα­ρα­πει­στι­κό: το γε­γο­νός που έχει ση­μα­σία είναι ότι οι ΗΠΑ πυ­ρο­δό­τη­σαν τις κυ­ρώ­σεις, εγκα­θι­στώ­ντας ένα νέο κα­θε­στώς στις αμε­ρι­κα­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, μια νέα δυ­να­μι­κή κλι­μα­κού­με­νης πί­ε­σης.

Πιο σύν­θε­τες ήταν οι ευ­ρω­παϊ­κές απο­φά­σεις. Οι προσ­δο­κί­ες ότι η Μέρ­κελ θα τρα­βού­σε τη σκαν­δά­λη των κυ­ρώ­σε­ων της ΕΕ ανε­στά­λη­σαν για την επό­με­νη Σύ­νο­δο Κο­ρυ­φής της Ένω­σης. Στην Αθήνα, ο Τύπος έκανε λόγο για «χάδι» στην Τουρ­κία, ακόμα και για γερ­μα­νι­κή (ή και ισπα­νι­κή και ιτα­λι­κή) «φιλία» προς τον Ερ­ντο­γάν. Αυτή η φι­λο­λο­γία δεν έχει σχέση με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Η ΕΕ έχει δε­σμευ­τεί επι­σή­μως στην υπο­στή­ρι­ξη των ελ­λη­νι­κών θέ­σε­ων στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Έχει απο­φα­σί­σει την επι­βο­λή των κυ­ρώ­σε­ων, με πλειο­ψη­φι­κή από­φα­ση του ευ­ρω­κοι­νο­βου­λί­ου. Όμως η επι­λο­γή της στιγ­μής της πυ­ρο­δό­τη­σης των κυ­ρώ­σε­ων συ­ναρ­τά­ται και με άλ­λους κρί­σι­μους πα­ρά­γο­ντες, που απέ­να­ντί τους η ΕΕ είναι πιο προ­σε­κτι­κή από τις ΗΠΑ.

Η οι­κο­νο­μία των υδρο­γο­ναν­θρά­κων είναι σε κα­θο­δι­κή κρίση. Η Δανία (η πρώτη χώρα της ευ­ρω­ζώ­νης στις εξο­ρύ­ξεις στη θά­λασ­σα, δεύ­τε­ρη στην ΕΕ πίσω μόνο από τη Νορ­βη­γία) απο­φά­σι­σε επι­σή­μως να ακυ­ρώ­σει όλες τις επεν­δύ­σεις εξό­ρυ­ξης στη θά­λασ­σα, εκτι­μώ­ντας ότι από το 2030 θα είναι μη αντα­πο­δο­τι­κές. Το φα­ρα­ω­νι­κό σχέ­διο για τον East Med, που προ­ϋ­πο­θέ­τει κο­λοσ­σιαί­ες επεν­δύ­σεις, είναι υπό σο­βα­ρή αμ­φι­σβή­τη­ση από τη σκο­πιά της κα­πι­τα­λι­στι­κής κερ­δο­φο­ρί­ας με προ­ο­πτι­κή ελά­χι­στων χρό­νων.

Η Κύ­προς –χώρα μέλος της ΕΕ…– βρί­σκε­ται σε στρα­τη­γι­κό αδιέ­ξο­δο. Η απόρ­ρι­ψη της πο­λι­τι­κής για Δι­ζω­νι­κή Δι­κοι­νο­τι­κή Ομο­σπον­δία από τον Ανα­στα­σιά­δη μετά το Κραν Μο­ντα­νά, οι υπερ­φί­α­λες ιδέες ότι «η στρα­τη­γι­κή των υδρο­γο­ναν­θρά­κων» και των «αξό­νων» θα οδη­γού­σαν σε «βέλ­τι­στη» λύση του Κυ­πρια­κού δί­νουν τη θέση τους στη δια­πί­στω­ση ότι ελά­χι­στα απέ­χου­με πλέον από τη δι­χο­τό­μη­ση του νη­σιού, από τη δη­μιουρ­γία δυο κρα­τών στο έδα­φός του. Οι πολ­λές φωνές στο εσω­τε­ρι­κό της ελ­λη­νο­τουρ­κι­κής ελίτ, που φλέρ­τα­ραν ανοι­χτά με αυτή την προ­ο­πτι­κή, πο­ντά­ρο­ντας στο ότι το «δια­ζύ­γιο» θα είχε τε­λι­κά «βε­λού­δι­νο» χα­ρα­κτή­ρα, δια­πι­στώ­νουν σή­με­ρα έντρο­μες ότι μπουρ­δο­λο­γού­σα. Η δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση ανοί­γε­ται στο ερώ­τη­μα του ποια ηγε­σία θα μπο­ρέ­σει να αντι­με­τω­πί­σει την επερ­χό­με­νη κρίση.

Αυτά είναι μόνο δυο από τα με­γά­λα προ­βλή­μα­τα αστά­θειας μέσα στην πο­λύ­πα­θη πε­ριο­χή, που βρί­σκε­ται σή­με­ρα μπρο­στά σε τε­κτο­νι­κές αλ­λα­γές. Η συμ­μα­χία των αρα­βι­κών μο­ναρ­χιών του Κόλ­που με το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ είναι μια από­δει­ξη του πόσο αλ­λά­ζουν τα πράγ­μα­τα στη Μέση και Εγγύς Ανα­το­λή. Γι’ αυ­τούς τους λό­γους, η γερ­μα­νι­κή ηγε­σία στην ΕΕ προ­κρί­νει τις με­θό­δους που δί­νουν προ­τε­ραιό­τη­τα στη δι­πλω­μα­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή πίεση, ανα­στέλ­λο­ντας τις πρω­το­βου­λί­ες ανοι­χτής αντι­πα­ρά­θε­σης.

Η Αθήνα στο επό­με­νο διά­στη­μα θα έχει να ξε­πε­ρά­σει το «σκό­πε­λο» της Διά­σκε­ψης για την Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, υπό ευ­ρω­παϊ­κή επι­διαι­τη­σία. Δεν είναι μια ξαφ­νι­κή συμ­φι­λί­ω­ση της Γερ­μα­νί­ας της Μέρ­κελ ή της Γαλ­λί­ας του Μα­κρόν με τον Ερ­ντο­γάν. Είναι μια προ­σπά­θεια των ευ­ρω­παί­ων κα­πι­τα­λι­στών να χει­ρι­στούν μια επι­κίν­δυ­νη κρίση με τα δικά τους «όπλα», δη­λα­δή κυ­ρί­ως τη δι­πλω­μα­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή διείσ­δυ­ση.

Δεν είναι θέμα του πα­ρό­ντος άρ­θρου η πρό­βλε­ψη της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας αυτής της ευ­ρω­παϊ­κής πο­λι­τι­κής. Οι δια­φο­ρε­τι­κές ιε­ραρ­χή­σεις των ΗΠΑ, αλλά και οι εσω­τε­ρι­κοί αντα­γω­νι­σμοί της ΕΕ, μάλ­λον πεί­θουν ότι θα είναι μια ακόμα φού­σκα.

Όμως στο ζή­τη­μα των κυ­ρώ­σε­ων τα κρι­τή­ρια του κό­σμου της Αρι­στε­ράς θα πρέ­πει να είναι τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κά.

Αφε­νός, το αί­τη­μα για κυ­ρώ­σεις απευ­θύ­νε­ται στις ΗΠΑ και στην ΕΕ, στους δύο με­γά­λους «πό­λους» της δυ­τι­κής ιμπε­ρια­λι­στι­κής αλυ­σί­δας. Είναι σαν να καλεί κα­νείς τους λύ­κους να ανα­λά­βουν το μα­ντρί, ελ­πί­ζο­ντας σε καλή δια­χεί­ρι­ση. Ει­δι­κό­τε­ρα ο πο­λι­τι­κός χώρος της «πα­τριω­τι­κής Αρι­στε­ράς» -που δια­κρί­νε­ται για μια γε­νι­κή αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή ρη­το­ρι­κή- εδώ ξε­περ­νά τα όρια της πα­ρα­δο­ξο­λο­γί­ας: καλεί τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές υπερ­δυ­νά­μεις να ανα­λά­βουν αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κό έργο…

Αφε­τέ­ρου, οι κυ­ρώ­σεις εξ ορι­σμούς –πα­ντού και πάντα– συν­δέ­ο­νται με κλι­μά­κω­ση της συ­γκρου­σια­κής δυ­να­μι­κής σε κάθε αντι­πα­ρά­θε­ση. Το κό­στος πολ­λών από τα μέτρα των κυ­ρώ­σε­ων θα κλη­θούν να ση­κώ­σουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι και οι λαϊ­κές μάζες στην Τουρ­κία και όχι οι ελίτ που συ­σπει­ρώ­νο­νται γύρω από τον Ερ­ντο­γάν. Οι ελίτ, επί­σης, θα έχουν αντί­λο­γο, δεν θα πα­ρα­μεί­νουν πα­θη­τι­κές μπρο­στά σε εν­δε­χό­με­νη υπο­βάθ­μι­σή τους: οι εξο­πλι­σμοί θα απα­ντη­θούν με εξο­πλι­σμούς και οι κυ­ρώ­σεις θα απα­ντη­θούν με αντί­με­τρα και δι­πλω­μα­τι­κές στρο­φές που δεν μπο­ρούν να υπο­τι­μώ­νται. Η ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των κυ­ρώ­σε­ων στο Ιράν είναι μια καλή προει­δο­ποί­η­ση για το τι μπο­ρεί να συμ­βεί και στην πε­ρί­πτω­ση της Τουρ­κί­ας.

Ο κό­σμος της Αρι­στε­ράς έχει –σωστά– στα­θεί ενά­ντια στις κυ­ρώ­σεις των ιμπε­ρια­λι­στών ενά­ντια σε χώρες σε κάθε γωνιά του πλα­νή­τη. Την ώρα που τα πρό­βλη­μα φτά­νει στη γει­το­νιά μας, θα είναι πο­λι­τι­κό έγκλη­μα η υπο­τί­μη­ση των κυ­ρώ­σε­ων ή –χει­ρό­τε­ρα– η φι­λι­κή αντι­με­τώ­πι­σή τους, για λό­γους «εθνι­κού συμ­φέ­ρο­ντος»…

Η κρι­τι­κή του Τσί­πρα προς τον Μη­τσο­τά­κη, με άξονα το ότι απέ­τυ­χε να απο­σπά­σει «κυ­ρώ­σεις που θα δα­γκώ­νουν», είναι μια κρι­τι­κή από τα δεξιά. Η άποψη του ΚΚΕ, ότι απο­δεί­χθη­κε ξανά ότι «δεν μπο­ρού­με να στη­ρι­χθού­με στις ΗΠΑ και στην ΕΕ προ­κει­μέ­νου να υπε­ρα­σπί­σου­με τα κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τά μας», πέρα από το ότι χρω­μα­τί­ζει «αμυ­ντι­κά» τον ελ­λη­νο­τουρ­κι­κό αντα­γω­νι­σμό, κιν­δυ­νεύ­ει με άμε­σες δια­ψεύ­σεις: οι ΗΠΑ ήδη απο­φά­σι­σαν τις κυ­ρώ­σεις και ο Μάρ­της για τις ευ­ρω­παϊ­κές απο­φά­σεις δεν είναι μα­κριά.

Η εναλ­λα­κτι­κή λύση είναι μια αυ­θε­ντι­κή ρήξη με την ιμπε­ρια­λι­στι­κή επιρ­ροή. Και αυτό είναι άρ­ρη­κτα συν­δε­δε­μέ­νο με την αυ­θε­ντι­κή ρήξη με κάθε πτυχή των εθνι­κι­στι­κών διεκ­δι­κή­σε­ων στην πε­ριο­χή και τη στρο­φή σε ει­λι­κρι­νή πο­λι­τι­κή ει­ρή­νης, συ­νεν­νό­η­σης χωρίς επι­διαι­τη­τές, συμ­φι­λί­ω­σης με όλους τους γεί­το­νές μας.

/rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.