Προσφυγικό: Ένα διαρκές έγκλημα

Προσφυγικό: Ένα διαρκές έγκλημα

  • |

Τα τελευταία χρόνια το ζήτημα του προσφυγικού έχει αναδειχθεί σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες επιχείρησαν κι επιχειρούν να βρουν άσυλο και ασφάλεια στην Ευρώπη. Αντ’ αυτού, έχουν βρεθεί κλεισμένοι σε καμπς και στρατόπεδα –όσοι γλίτωσαν τον πνιγμό στη Μεσόγειο.

Κατερίνα Καλλέργη

Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο

Το ζή­τη­μα του προ­σφυ­γι­κού ανέ­δει­ξε πόσο επι­φα­νεια­κός είναι ο δήθεν αν­θρω­πι­σμός της ΕΕ. Η Ένωση που πα­ρου­σιά­ζει την ελεύ­θε­ρη με­τα­κί­νη­ση των αν­θρώ­πων ως «προ­ο­δευ­τι­κό κε­κτη­μέ­νο» της, αρ­νιέ­ται συ­στη­μα­τι­κά αυτό το δι­καί­ω­μα στους κα­τα­τρεγ­μέ­νους. Το ύψωμα τει­χών στα «εξω­τε­ρι­κά» σύ­νο­ρά της απέ­να­ντι στους «άλ­λους» (του Τρί­του Κό­σμου), η δη­μιουρ­γία της Ευ­ρώ­πης-φρού­ριο, είναι μια στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή. Με την εμ­φά­νι­ση των σύγ­χρο­νων προ­σφυ­γι­κών ρευ­μά­των, οι επα­να­προ­ω­θή­σεις, το στοί­βαγ­μα στα καμπ, η στρα­τιω­τι­κή ανα­βάθ­μι­ση της Frontex έδει­ξαν το βάρ­βα­ρο πρό­σω­πο της «πο­λι­τι­σμέ­νης Δύσης». Σε αυτό το πλαί­σιο της ευ­ρω­παϊ­κής αντι­προ­σφυ­γι­κής πο­λι­τι­κής, οι ρα­τσι­στι­κές φωνές «νο­μι­μο­ποιού­νται» και η ακρο­δε­ξιά με­τα­τρέ­πε­ται σε κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή δύ­να­μη, με πα­ρου­σία στην Ευ­ρω­βου­λή, σε εθνι­κά κοι­νο­βού­λια και κυ­βερ­νή­σεις: Ουρ­μπάν στην Ουγ­γα­ρία, Λέγκα στην Ιτα­λία, Λεπέν στη Γαλ­λία κ.ο.κ. Αλλά και κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά κόμ­μα­τα ή κυ­βερ­νή­σεις που πα­ρου­σια­στή­καν ως πιο «προ­ο­δευ­τι­κές», εφάρ­μο­σαν σκλη­ρές ρα­τσι­στι­κές πο­λι­τι­κές. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό­τε­ρο πα­ρά­δειγ­μα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με την υπο­γρα­φή της συμ­φω­νί­ας ΕΕ-Ελ­λά­δας-Τουρ­κί­ας που ση­μα­το­δό­τη­σε το τέλος της αρ­χι­κής ευ­ρω­παϊ­κής «ανε­κτι­κό­τη­τας» και οδή­γη­σε στη δη­μιουρ­γία των καμπ στα νησιά. Το αυ­το­νό­η­το «πρό­σφυ­γες κα­λο­δε­χού­με­νοι!» υπήρ­ξε υπό­θε­ση των «από κάτω». Από το κί­νη­μα υπέρ των προ­σφύ­γων στην Ισπα­νία, στις αντι­ρα­τσι­στι­κές δια­δη­λώ­σεις στην Γερ­μα­νία και τις συ­γκλο­νι­στι­κές δρά­σεις μα­ζι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην Ελ­λά­δα, ο απλός κό­σμος ανα­γνώ­ρι­σε τους πρό­σφυ­γες ως αδέρ­φια και στά­θη­κε δίπλα τους.

Νησιά

Φέτος, όπως και κάθε χει­μώ­να, οι πρό­σφυ­γες βρί­σκο­νται εκτε­θει­μέ­νοι στις και­ρι­κές συν­θή­κες. Οι ει­κό­νες που μας έρ­χο­νται από τα νησιά είναι ει­κό­νες από­λυ­της φρί­κης, με τους πρό­σφυ­γες να βρί­σκο­νται σε σκη­νές πνιγ­μέ­νες σε νερό. Από τις πρώ­τες μα­ζι­κές αφί­ξεις προ­σφύ­γων το 2015 μέχρι σή­με­ρα, δη­λα­δή επί 5 ολό­κλη­ρα χρό­νια, οι κυ­βερ­νή­σεις «αιφ­νι­διά­ζο­νται» από τις… και­ρι­κές συν­θή­κες του χει­μώ­να. Πέντε χρό­νια τώρα, κάθε χει­μώ­να, ιδιαί­τε­ρα επί κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ακού­γα­με ότι τα καμπ είναι προ­σω­ρι­νές λύ­σεις, ότι «ανα­ζη­τού­νται εναλ­λα­κτι­κές» προ­στα­σί­ας από τις και­ρι­κές συν­θή­κες, που όμως «θέ­λουν χρόνο» κ.ο.κ. Πέντε χρό­νια μετά, παρά τις γι­γά­ντιες επι­δο­τή­σεις της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης προς το ελ­λη­νι­κό κρά­τος, οι πρό­σφυ­γες συ­νε­χί­ζουν να δια­μέ­νουν σε επι­σφα­λείς συν­θή­κες, καθώς τόσο η κυ­βέρ­νη­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας όσο και η προη­γού­με­νη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν φρό­ντι­σαν να πα­ρέ­χουν ούτε τις ελά­χι­στες αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες στέ­γα­σης.

Στη Λέσβο, η με­τα­φο­ρά των προ­σφύ­γων στο Καρά Τεπέ μετά τη φωτιά στο καμπ της Μό­ριας, διαιώ­νι­σε τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι πρό­σφυ­γες. Μέχρι τώρα, οι και­ρι­κές συν­θή­κες ήταν τέ­τοιες που δεν εί­δα­με σκη­νές μέσα στα χιό­νια όπως προη­γού­με­νες χρο­νιές. Εί­δα­με όμως σκη­νές πνιγ­μέ­νες στο νερό ή να τις παίρ­νει ο αέρας καθώς δεν είναι φτιαγ­μέ­νες για να αντέ­χουν τις συν­θή­κες στο νησί τον χει­μώ­να, ενώ η το­πο­θε­σία του Καρά Τεπέ είναι τέ­τοια που με κάθε αέρα ση­κώ­νο­νται νερά από την θά­λασ­σα που χτυ­πά­νε με­γά­λο κομ­μά­τι του καμπ. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή της κα­τά­στα­σης είναι η επι­στο­λή που έστει­λαν οι πρό­σφυ­γες του Καρά Τεπέ στην πρό­ε­δρο της Κο­μι­σιόν, Ούρ­σου­λα Φαν Ντερ Λάιεν. Στην επι­στο­λή ζη­τά­νε αν­θρώ­πι­νες συν­θή­κες δια­μο­νής, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας τις συν­θή­κες στο Καρά Τεπέ χει­ρό­τε­ρες και από αυτές της Μό­ριας! Είναι αδια­νό­η­το ότι βρέ­θη­κε τρό­πος να υπάρ­ξουν χει­ρό­τε­ρες συν­θή­κες από το καμπ που είχε χα­ρα­κτη­ρι­στεί «κό­λα­ση για τους ζω­ντα­νούς»…

Απελ­πι­στι­κή είναι η κα­τά­στα­ση και στη Σάμο, όπου οι Για­τροί Χωρίς Σύ­νο­ρα κα­ταγ­γέλ­λουν ότι κομ­μά­τι των απα­ρά­δε­κτων συν­θη­κών που επι­κρα­τούν στο καμπ στο Βαθύ είναι τα κα­θη­με­ρι­νά τσι­μπή­μα­τα φι­διών, σκορ­πιών και αρου­ραί­ων. Για το καμπ της Σάμου (όπως και αυτό του Έβρου) είχε πα­ρέμ­βει φέτος τον Νο­έμ­βριο και η Επι­τρο­πή κατά των Βα­σα­νι­στη­ρί­ων του Συμ­βου­λί­ου της Ευ­ρώ­πης. Το ελ­λη­νι­κό κρά­τος έχει απο­τύ­χει να στα­θεί στο ύψος ακόμα και των έστω λει­ψών οδη­γιών του ΟΗΕ και τις ΕΕ για κά­ποια ελά­χι­στα στά­νταρ προ­στα­σί­ας των αι­τού­ντων άσυλο. Το ότι ακόμα και όρ­γα­να της ΕΕ (η οποία έχει θε­σμο­θε­τή­σει το ρα­τσι­σμό) υπο­χρε­ώ­νο­νται να εγκα­λούν την Ελ­λά­δα για τις απάν­θρω­πες συν­θή­κες, μπο­ρεί να είναι υπο­κρι­τι­κό, αλλά είναι και εν­δει­κτι­κό του με­γέ­θους της αθλιό­τη­τας στα καμπς.

Εν­δο­χώ­ρα

Πα­ρό­μοιες συν­θή­κες βιώ­νουν και όσοι πρό­σφυ­γες βρί­σκο­νται φυ­λα­κι­σμέ­νοι στην εν­δο­χώ­ρα, σε Αμυ­γδα­λέ­ζα, Ελαιώ­να, Πέ­τρου Ράλλη, Σχι­στό κλπ. Αυτοί έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­ποι με μια άλλη πτυχή της ρα­τσι­στι­κής πο­λι­τι­κής του ελ­λη­νι­κού κρά­τους: την απο­σιώ­πη­ση της ύπαρ­ξής τους. Μέσα σε κλει­στές δομές, συχνά χωρίς τη δυ­να­τό­τη­τα πρό­σβα­σης από αλ­λη­λέγ­γυους και ΜΚΟ, οι πρό­σφυ­γες που δια­μέ­νουν στα κλει­στά κέ­ντρα κρά­τη­σης και στα καμπς είναι εξα­φα­νι­σμέ­νοι από τα μάτια του κό­σμου. Νέα τους μα­θαί­νο­νται μόνο αν υπάρ­ξει κά­ποιο πε­ρι­στα­τι­κό απερ­γί­ας πεί­νας ή αυ­το­κτο­νί­ας. Τόσο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όσο και τώρα η Νέα Δη­μο­κρα­τία προ­σπά­θη­σαν να κρύ­ψουν κάτω από το χαλί την εγκλη­μα­τι­κή δια­χεί­ρι­ση του προ­σφυ­γι­κού στοι­βά­ζο­ντας τους πρό­σφυ­γες στα κλει­στά κέ­ντρα κρά­τη­σης, στα οποία οι συν­θή­κες είναι εξί­σου άθλιες μετα νησιά, αλλά δεν μα­θαί­νο­νται. Η επί­θε­ση στο καμπ στο Ωραιό­κα­στρο της Θεσ­σα­λο­νί­κης έδει­ξε ότι η φύ­λα­ξη των προ­σφύ­γων από τους πραγ­μα­τι­κούς κιν­δύ­νους είναι μη­δα­μι­νή, ενώ η γκε­το­ποί­η­ση κι ο απο­κλει­σμός τους εν­θαρ­ρύ­νει τη δράση ακρο­δε­ξιών στοι­χεί­ων ενα­ντί­ον τους.

Ταυ­τό­χρο­να, οι ελά­χι­στοι πρό­σφυ­γες που κα­τά­φε­ραν να γλι­τώ­σουν από την φρίκη των καμπς, να κερ­δί­σουν άσυλο και να με­τα­φερ­θούν στον αστι­κό ιστό βρί­σκο­νται και αυτοί εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νοι. Το τέλος των προ­γραμ­μά­των εύ­ρε­σης στέ­γης και οι­κο­νο­μι­κής βο­ή­θειας όπως το ESTIA οδη­γεί τους πρό­σφυ­γες στην αστε­γία. Όσοι δι­καιού­χοι ασύ­λου με­τα­φέρ­θη­καν από τα νησιά στην πρω­τεύ­ου­σα απλά στοι­βά­χτη­καν στην πλα­τεία Βι­κτω­ρί­ας χωρίς καμία μέ­ρι­μνα για το πώς θα κα­τα­φέ­ρουν να ζή­σουν. Η απά­ντη­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας στο «συ­νω­στι­σμό» αστέ­γων οι­κο­γε­νειών –ακο­λου­θώ­ντας τον δρόμο που άνοι­ξε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με την fasttrack με­τα­φο­ρά των προ­σφύ­γων της πλα­τεί­ας Βι­κτω­ρί­ας το ’15– ήταν να ξη­λω­θούν τα πα­γκά­κια και να οδη­γη­θούν τόσο αυτοί που έμει­ναν άστε­γοι από το κλεί­σι­μο των προ­γραμ­μά­των, όσο και οι νε­ο­α­φι­χθέ­ντες από τα νησιά, ξανά σε κά­ποιο καμπ, αυτή τη φορά στο ήδη υπερ­συ­νω­στι­σμέ­νο Σχι­στό.

Οι απάν­θρω­πες συν­θή­κες στις οποί­ες εξα­να­γκά­ζο­νται να ζουν οι πρό­σφυ­γες λει­τουρ­γούν τι­μω­ρη­τι­κά για όσους κα­τά­φε­ραν να γλι­τώ­σουν από τον πό­λε­μο, του κιν­δύ­νους του τα­ξι­διού προς την Ευ­ρώ­πη και τον πνιγ­μό στο Αι­γαίο, και απο­τρε­πτι­κά για όσους θα θε­λή­σουν να έρ­θουν. Η κρα­τι­κή πο­λι­τι­κή για τα νησιά και τα καμπς της εν­δο­χώ­ρας είναι μια πο­λι­τι­κή θα­νά­του και εξα­φά­νι­σης.

Παν­δη­μία

Στις τω­ρι­νές συν­θή­κες με την παν­δη­μία του κο­ρω­νοϊ­ού οι συν­θή­κες δια­βί­ω­σης των προ­σφύ­γων έγι­ναν ακόμα πιο επι­σφα­λείς. Στην πρώτη κα­ρα­ντί­να, τα πάνω από 100 κρού­σμα­τα στην δομή στο Κρα­νί­δι ήταν μόνο ένα δείγ­μα του τι μπο­ρεί να συμ­βεί όταν στοι­βά­ζεις αν­θρώ­πους χωρίς την ελά­χι­στη ια­τρι­κή φρο­ντί­δα. Πλέον, σχε­δόν κάθε δομή μετρά κρού­σμα­τα. Τον Νο­έμ­βρη στο Καρά Τεπέ υπήρ­χαν του­λά­χι­στον 174 επι­βε­βαιω­μέ­να κρού­σμα­τα, ενώ τον Σε­πτέμ­βρη σε κα­ρα­ντί­να ήταν οι δομές της Μα­λα­κά­σας, του Σχι­στού και του Ελαιώ­να. Σε κα­ρα­ντί­να βρί­σκε­ται σχε­δόν συ­νε­χό­με­να από τον Ιού­λιο μέχρι τώρα η δομή στο Κιλ­κίς όπου οι πρό­σφυ­γες μέ­νουν σε σκη­νές των 80 ατό­μων. Στα καμπς οι άν­θρω­ποι συχνά μοι­ρά­ζο­νται σκη­νές, τουα­λέ­τες και ντου­ζιέ­ρες. Οι πρό­σφυ­γες δεν έχουν σπίτι να κλει­στούν, μοι­ρά­ζο­νται τον χώρο τους με άλ­λους εκα­το­ντά­δες -αν όχι και χι­λιά­δες, στις με­γά­λες δομές. Είναι αδύ­να­το να κρα­τη­θούν απο­στά­σεις όταν όλη η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους «ορ­γα­νώ­νε­ται» σε ατε­λεί­ω­τες ουρές. Ούτε το απλό «πλέ­νου­με τα χέρια μας» δεν είναι αυ­το­νό­η­το, καθώς συχνά δεν έχουν πρό­σβα­ση σε κα­θα­ρό νερό -για επαρ­κή ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη ούτε λόγος. Αντί να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν τα σχε­τι­κά κον­δύ­λια­για να πα­ρα­χθούν στους πρό­σφυ­γες αξιο­πρε­πείς και ασφα­λείς συν­θή­κες στέ­γα­σης, τεστ, ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη και μέσα ατο­μι­κής προ­στα­σί­ας, η αντι­με­τώ­πι­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας ήταν η δη­μιουρ­γία του Καρα Τεπέ –όπου δια­μέ­νουν πάνω από 7.000 άν­θρω­ποι–, η απα­γό­ρευ­ση της ει­σό­δου αλ­λη­λέγ­γυων και ερ­γα­ζο­μέ­νων σε ΜΚΟ σε όλες τις δομές και η αυ­στη­ρο­ποί­η­ση του εγκλει­σμού μέσα στις συν­θή­κες που «θρέ­φουν» την εξά­πλω­σή του ιού.

Επα­να­προ­ω­θή­σεις

Η παν­δη­μία του κο­ρο­νοϊ­ού θε­ω­ρεί­ται μια αιτία των μειω­μέ­νων προ­σφυ­γι­κών ροών το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα. Αυτό φυ­σι­κά είναι πραγ­μα­τι­κό. Δεν είναι όμως η μόνη πτυχή της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Οι μειω­μέ­νες προ­σφυ­γι­κές ροές είναι και κομ­μά­τι της απο­τρε­πτι­κής πο­λι­τι­κής της ΕΕ και της Ελ­λά­δας. Τον ρόλο που επι­τε­λού­σαν τα προη­γού­με­να χρό­νια τα ναυά­για –να τρο­μο­κρα­τή­σουν όσους σκε­φτό­ντου­σαν να έρ­θουν ότι δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση να πα­τή­σουν στην στε­ριά, αλλά και να μειώ­σουν τον αριθ­μό των προ­σφύ­γων που έφτα­ναν στα πα­ρά­λια– επι­τε­λούν τώρα και οι συν­θή­κες στις οποί­ες ζουν οι πρό­σφυ­γες αλλά και οι επα­να­προ­ω­θή­σεις. Όπως συ­νέ­βαι­νε και με τα ναυά­για-δο­λο­φο­νί­ες προ­σφύ­γων, έτσι και με τις επα­να­προ­ω­θή­σεις, αφε­νός μειώ­νε­ται ο αριθ­μός των προ­σφύ­γων αλλά και αφε­τέ­ρου απο­τρέ­πο­νται οι επό­με­νοι. Η έκτα­ση του φαι­νο­μέ­νου δεί­χνει ότι είναι κρα­τι­κή πο­λι­τι­κή κι όχι με­μο­νω­μέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις. Στα σύ­νο­ρα στον Έβρο, είναι συ­χνές οι «απα­γω­γές» των προ­σφύ­γων και η με­τα­φο­ρά τους με αυ­το­κί­νη­τα χωρίς πι­να­κί­δες σε τουρ­κι­κά εδάφη. Στο Αι­γαίο, οι ει­κό­νες σκα­φών του λι­με­νι­κού και της Frontex να σπρώ­χνουν ή και να ανα­πο­δο­γυ­ρί­ζουν βάρ­κες προ­σφύ­γων είναι γνω­στές.

Δε­κά­δες ΜΚΟ, «θε­σμι­κές» ορ­γα­νώ­σεις, όπως και με­γά­λα διε­θνή ΜΜΕ (Spiegel, Bellingcat, BBC κ.ο.κ.) κα­ταγ­γέ­λουν κα­τά­φο­ρες πα­ρα­βιά­σεις αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των. Απέ­να­ντι σε αυτό το δια­συρ­μό του, το ελ­λη­νι­κό κρά­τος προ­τι­μά να απα­ντά με κα­τα­σκευα­σμέ­νες ποι­νι­κές διώ­ξεις σε δη­μο­σιο­γρά­φους ή μέλη ΜΚΟ που προ­σπα­θούν να ανα­δεί­ξουν την αλή­θεια.

Αλ­λη­λεγ­γύη και αντί­στα­ση

Σε όλα αυτά, έχει υπάρ­ξει η απά­ντη­ση του κι­νή­μα­τος. Μπο­ρεί οι δρά­σεις  αλ­λη­λεγ­γύ­ης να μην έχουν τη μα­ζι­κό­τη­τα, την δυ­να­μι­κή και τη συ­νέ­χεια που είχαν το ’15, όμως συ­νε­χί­ζουν να υπάρ­χουν. Στις 6 Μάρτη, πάνω στο ζο­φε­ρό μι­ντια­κό κα­ται­γι­σμό περί «τουρ­κο­κί­νη­των ει­σβο­λέ­ων» και «ηρω­ι­κών Ελ­λή­νων» με κα­ρα­μπί­νες στα σύ­νο­ρα, η συ­γκλο­νι­στι­κή δια­δή­λω­ση 10 χι­λιά­δων αν­θρώ­πων (μετά από ένα πολύ σύ­ντο­μο κά­λε­σμα) υπεν­θύ­μι­σε την ύπαρ­ξη «αν­θε­κτι­κών» αντι­ρα­τσι­στι­κών αντα­να­κλα­στι­κών­στις πιο δύ­σκο­λες συν­θή­κες. Επί κα­ρα­ντί­νας, ση­μα­ντι­κή είναι η αντα­πό­κρι­ση του κό­σμου σε κα­λέ­σμα­τα συλ­λο­γής τρο­φί­μων και ειδών πρώ­της ανά­γκης, με πιο πρό­σφα­το αυτό που διορ­γα­νώ­θη­κε από τις δη­μο­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις Φυ­σά­ει Κό­ντρα στην Αγία Πα­ρα­σκευή και Ζω­γρά­φου Ανυ­πό­τα­κτη πόλη σε συ­νερ­γα­σία με την Επι­τρο­πή Στή­ρι­ξης Προ­σφύ­γων Λαυ­ρί­ου. Στην συλ­λο­γή συμ­με­τεί­χαν επί­σης και ο Χώρος Κοι­νω­νι­κής Δρά­σης και Πο­λι­τι­σμού στην Νί­καια «Φυ­σά­ει Κό­ντρα» και η δη­μο­τι­κή κί­νη­ση Ρι­ζο­σπα­στι­κή Ενω­τι­κή Κί­νη­ση Βύ­ρω­να. Παρά το γε­γο­νός ότι οι συν­θή­κες είναι ιδιαί­τε­ρα δύ­σκο­λες και η παν­δη­μία έχει οδη­γή­σει πολλά νοι­κο­κυ­ριά σε οι­κο­νο­μι­κή από­γνω­ση, η αντα­πό­κρι­ση του κό­σμου ήταν με­γά­λη. Η ίδια αντα­πό­κρι­ση υπήρ­ξε και στο ημε­ρο­λό­γιο που έβγα­λε η Επι­τρο­πή Στή­ρι­ξης Προ­σφύ­γων Λαυ­ρί­ου για οι­κο­νο­μι­κή υπο­στή­ρι­ξη. Τέ­τοιες δρά­σεις είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κές ει­δι­κά σε μία πε­ρί­ο­δο όπου δεν υπάρ­χουν κι­νη­το­ποι­ή­σεις. Δεν απο­τε­λούν μόνο έναν τρόπο υπο­στή­ρι­ξης των προ­σφύ­γων αλλά και συ­σπει­ρώ­νουν τον κόσμο που θα δη­μιουρ­γή­σει το κί­νη­μα το οποίο θα απαι­τή­σει αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες για όλους τους πρό­σφυ­γες.

Είναι ιδιαί­τε­ρα κρί­σι­μο να υπάρ­ξει ένα τέ­τοιο κί­νη­μα. Απέ­να­ντι σε άμεσα ζη­τή­μα­τα: να στα­μα­τή­σουν οι πα­ρά­νο­μες επα­να­προ­ω­θή­σεις, να απο­συμ­φο­ρη­θούν οι δομές και να υπάρ­ξει ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη και αλη­θι­νά μέτρα προ­στα­σί­ας από τον κο­ρο­νο­ϊό. Αλλά και για τη διεκ­δί­κη­ση μό­νι­μων αν­θρώ­πι­νων λύ­σε­ων: Οφεί­λου­με να διεκ­δι­κή­σου­με όχι μόνο αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες δια­βί­ω­σης στα καμπς, αλλά να μην υπάρ­χουν πλέον καμπς. Να δο­θούν χαρ­τιά σε όλους τους πρό­σφυ­γες, ώστε όσοι το επι­θυ­μούν να με­τα­κι­νη­θούν σε άλλες χώρες της Ευ­ρώ­πης και να υπάρ­ξει επα­νέ­νω­ση των οι­κο­γε­νειών. Να υπάρ­ξει ει­δι­κή μέ­ρι­μνα για όσους θέ­λουν να μεί­νουν ώστε να μπο­ρέ­σουν να ζή­σουν, να ερ­γα­στούν και να εκ­παι­δευ­τούν εδώ. Η δη­μιουρ­γία ενός τέ­τοιου πο­λυ­μορ­φι­κού κι­νή­μα­τος που θα ξε­κι­νά­ει από τους χώ­ρους δου­λειάς, τις δη­μο­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις, τις σχο­λές και τα σχο­λεία είναι η μόνη ελ­πί­δα για να στα­μα­τή­σει η τρα­γω­δία που βιώ­νουν οι πρό­σφυ­γες.

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.