Ανασχηματισμός που καταγράφει αδιέξοδο

Ανασχηματισμός που καταγράφει αδιέξοδο

  • |

Σχεδόν σπάνια το δημοσιογραφικό κλισέ «ώδινεν όρος – έτεκεν μυν» ταιριάζει τόσο καλά στην πραγματικότητα όσο στον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη στις 31 Αυγούστου.

Το κα­τα­στρο­φι­κό κα­λο­καί­ρι του ’21, με τις ανε­ξέ­λεγ­κτες πυρ­κα­γιές και το φού­ντω­μα ξανά της απει­λής της παν­δη­μί­ας, επέ­φε­ρε ένα ισχυ­ρό ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κό πλήγ­μα στην κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ και στρί­μω­ξε στα σχοι­νιά τον Κυρ. Μη­τσο­τά­κη. Και μια κυ­βέρ­νη­ση στρι­μωγ­μέ­νη, μια κυ­βέρ­νη­ση σε κρίση, έχει πε­ριο­ρι­σμέ­να πε­ρι­θώ­ρια πρω­το­βου­λιών «επε­κτα­τι­κής» πο­λι­τι­κής. Αυτό κα­τέ­γρα­ψε πέραν κάθε αμ­φι­βο­λί­ας ο τζού­φιος ανα­σχη­μα­τι­σμός του Μη­τσο­τά­κη. 

Αντώνης Νταβανέλος

Ο ανα­σχη­μα­τι­σμός είχε προ­α­ναγ­γελ­θεί από τη ΝΔ ως «τομή», ως πρω­το­βου­λία «επα­νεκ­κί­νη­σης» της κυ­βέρ­νη­σης. Ως πράξη που θα δια­σφά­λι­ζε τον «έλεγ­χο των ζη­μιών» (damage control που λένε και στην Εύ­βοια…), θα διεύ­ρυ­νε την επιρ­ροή προς την κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά και θα βοη­θού­σε τη συ­νο­χή του κομ­μα­τι­κού κορ­μού της ΝΔ με το πι­θα­νο­λο­γού­με­νο άνοιγ­μα προς την κα­ρα­μαν­λι­κή πτέ­ρυ­γα.

Με τις προη­γού­με­νες αλ­λα­γές, στις αρχές Αυ­γού­στου, είχε επι­τευ­χθεί μια ενί­σχυ­ση των άμε­σων σχέ­σε­ων της κυ­βέρ­νη­σης με τον κόσμο της «επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας». Η ανα­βάθ­μι­ση σε Νο 2 της κυ­βέρ­νη­σης του Άκη Σκέρ­τσου (στέ­λε­χος της ομά­δας Στουρ­νά­ρα το 2012-14 και διευ­θυ­ντής των υπη­ρε­σιών του ΣΕΒ το 2014-19), μαζί με τον Γε­ρα­πε­τρί­τη (γ. γραμ­μα­τέ­ας της κυ­βέρ­νη­σης ΓΑΠ, κατά την προ­ε­τοι­μα­σία της μνη­μο­νια­κής στρο­φής) και τον Πιερ­ρα­κά­κη (σύμ­βου­λο της Άννας Δια­μα­ντο­πού­λου και «φίλο» του Ευαγγ. Βε­νι­ζέ­λου), συ­γκρο­τούν –κατά τον Μη­τσο­τά­κη– την ηγε­σία του «επι­τε­λι­κού κρά­τους». Αξί­ζει να ση­μειώ­σου­με την κα­τάρ­γη­ση της θέσης του υφυ­πουρ­γού με ευ­θύ­νη τον έλεγ­χο του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συ­στή­μα­τος. Οι εξε­λί­ξεις στις τρά­πε­ζες αφή­νο­νται πλέον και τυ­πι­κά στον έλεγ­χο του Στουρ­νά­ρα και της πα­ρέ­ας του, πέρα από κάθε «γρα­φειο­κρα­τι­κό» πε­ριο­ρι­σμό. Σε όλους τους υπό­λοι­πους άξο­νες, όμως, ο ανα­σχη­μα­τι­σμός ήταν απο­λύ­τως ανού­σιος.

Ο Μι­χά­λης Χρυ­σο­χο­ΐ­δης είχε την τύχη της λε­μο­νό­κου­πας όταν τε­λειώ­νει το στί­ψι­μο. Στη διεύ­θυν­ση των κα­τα­σταλ­τι­κών μη­χα­νι­σμών του κρά­τους, τον πρώην γραμ­μα­τέα του ΠΑΣΟΚ δια­δέ­χε­ται ο πρώην γραμ­μα­τέ­ας της ΚΝΕ (το 1989). Όμως ο Τ. Θε­ο­δω­ρι­κά­κος είναι «παλιά με­τα­γρα­φή» στη ΝΔ και δεν προ­σθέ­τει καμιά ιδιαί­τε­ρη πο­λι­τι­κή δυ­να­μι­κή, ενώ μάλ­λον θα προ­σθέ­σει προ­βλή­μα­τα στον ευαί­σθη­το χώρο του ελέγ­χου των αστυ­νο­μι­κών δυ­νά­με­ων, όπου ο Χρυ­σο­χο­ΐ­δης είχε του­λά­χι­στον μια προ­ϋ­πη­ρε­σία.

Η πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή για τη «φτώ­χεια» των επι­λο­γών του Μη­τσο­τά­κη κί­νη­ση είναι η ανά­θε­ση του υπουρ­γεί­ου Υγεί­ας στον Θάνο Πλεύ­ρη. Ένας ακρο­δε­ξιός ρα­τσι­στής, με προ­ϋ­πη­ρε­σία μο­νά­χα στους μη­χα­νι­σμούς προ­πα­γάν­δας, ένας ακόμα από τους και­ρο­σκό­πους του Κα­ρα­τζα­φέ­ρη, ανα­λαμ­βά­νει την ηγε­σία των υπη­ρε­σιών Υγεί­ας σε συν­θή­κες παν­δη­μι­κής κρί­σης! Αξί­ζει να θυ­μί­σου­με ότι ο Πλεύ­ρης υπήρ­ξε «δεξί χέρι» του Άδωνι Γε­ωρ­γιά­δη, όταν αυτός στην εποχή του μνη­μο­νί­ου 2, έκλει­νε κατ’ εντο­λή τα δη­μό­σια νο­σο­κο­μεία και διέ­λυε το σύ­στη­μα πρω­το­βάθ­μιας πε­ρί­θαλ­ψης των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων.

Η υπουρ­γο­ποί­η­ση του Πλεύ­ρη, δίπλα στους Γε­ωρ­γιά­δη και Βο­ρί­δη, μαζί με τη νέα ενί­σχυ­ση της σα­μα­ρι­κής πτέ­ρυ­γας (Κα­τσα­νιώ­της, Κε­δί­κο­γλου) απο­δει­κνύ­ει ότι η ακρο­δε­ξιά είναι ισχυ­ρή «συ­νι­στώ­σα» της κυ­βέρ­νη­σης σε σύ­μπλευ­ση με τους ακραιφ­νείς νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρους του Μη­τσο­τά­κη και του «επι­τε­λι­κού κρά­τους».

Η Κε­ρα­μέ­ως, ακόμα και η Μεν­δώ­νη, πα­ρέ­μει­ναν στις θέ­σεις τους, πα­ρό­λο που έχουν γίνει «κόκ­κι­νο πανί» για την κοι­νω­νία. Ο Χαρ­δα­λιάς βο­λεύ­τη­κε στο «απά­γκιο» του υφυ­πουρ­γεί­ου Εθνι­κής Άμυ­νας και ο Κι­κί­λιας με­τα­κό­μι­σε στο «ήρεμο» (και προ­σο­δο­φό­ρο) υπουρ­γείο Του­ρι­σμού. Ούτε κου­βέ­ντα δεν έγινε για απο­μά­κρυν­ση του δι­δύ­μου της συμ­φο­ράς Μη­τα­ρά­κης-Βούλ­τε­ψη στο υπουρ­γείο Με­τα­νά­στευ­σης. Το damage control επα­φί­ε­ται στην τύχη του κα­πε­τά­νιου…

Τα φη­μο­λο­γού­με­να «ανοίγ­μα­τα» (κά­ποιοι είχαν φτά­σει να μι­λούν για υπουρ­γο­ποί­η­ση του Ευαγγ. Βε­νι­ζέ­λου και άλλοι για τον Θοδ. Ρουσ­σό­που­λο) δεν επι­βε­βαιώ­θη­καν.

Μια κί­νη­ση που θα είχε κά­ποια πο­λι­τι­κή ση­μα­σία θα ήταν η υπουρ­γο­ποί­η­ση του Ευαγγ. Απο­στο­λά­κη και η ανά­θε­ση σε αυτόν του κρί­σι­μου τομέα της Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας. Η απόρ­ρι­ψη της πρό­τα­σης από τον Απο­στο­λά­κη, μετά την ανα­κοί­νω­ση της υπουρ­γο­ποί­η­σής του (!) ανα­δει­κνύ­ει την πτώ­τι­κη τάση του κύ­ρους του Μη­τσο­τά­κη και δίνει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά φιά­σκου στο σχε­δια­σμό του ανα­σχη­μα­τι­σμού.

Ο Αλ. Τσί­πρας δεν απαλ­λάσ­σε­ται από καμιά ευ­θύ­νη για την επι­λο­γή του Ευαγγ. Απο­στο­λά­κη –ενός έμπει­ρου να­τοϊ­κού με­γα­λο­α­ξιω­μα­τού­χου και «συ­νο­μι­λη­τή» του Τζέ­φρι Πά­γιατ…– για το κρί­σι­μο πόστο του Αρ­χη­γού ΓΕΕΘΑ το 2015 και στη συ­νέ­χεια για τη θέση του υπουρ­γού Εθνι­κής Άμυ­νας. Δεν είναι τυ­χαίο ότι ο Μη­τσο­τά­κης διά­λε­ξε τον Ευαγγ. Απο­στο­λά­κη για να αντι­γυ­ρί­σει στον Τσί­πρα το «γάντι» του αι­τή­μα­τος για συ­ναί­νε­ση στον τομέα της Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας. Όμως το θέμα του πα­ρό­ντος άρ­θρου είναι ο ανα­σχη­μα­τι­σμός του Μη­τσο­τά­κη και σε αυτό το θέμα δεν χωρεί αμ­φι­βο­λία ότι η άρ­νη­ση Απο­στο­λά­κη να υπουρ­γο­ποι­η­θεί, δίνει στην όλη επι­χεί­ρη­ση χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πλή­ρους γε­λοιο­ποί­η­σης. Στη συ­νέ­χεια, σε μια σπά­νια επί­δει­ξη προ­χει­ρό­τη­τας, ο Μη­τσο­τά­κης κα­τάρ­γη­σε το υπ. Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας που είχε μόλις ιδρύ­σει και ανέ­θε­σε τον τομέα αυτό στις αρ­μο­διό­τη­τες του Θε­ο­δω­ρι­κά­κου.

Η «νέα» κυ­βέρ­νη­ση ση­μα­δεύ­ε­ται από την επι­βί­ω­ση των ακραιφ­νών νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων υπουρ­γών, ακόμα και των πιο απο­τυ­χη­μέ­νων, από την ενί­σχυ­ση της ακρο­δε­ξιάς πτέ­ρυ­γας στο εσω­τε­ρι­κό της, από τις πε­ριο­ρι­σμέ­νες δυ­να­τό­τη­τες να αξιο­ποι­ή­σει «εφε­δρεί­ες» ώστε να πα­ρου­σιά­σει –έστω και μόνο επι­κοι­νω­νια­κά– δυ­να­μι­κή «επα­νεκ­κί­νη­σης».

Είναι μια κυ­βέρ­νη­ση πιο αδύ­να­μη, πιο αστα­θής, πιο ευά­λω­τη στις με­γά­λες δο­κι­μα­σί­ες που έρ­χο­νται. Η παν­δη­μία, η ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση του ασφα­λι­στι­κού, το κύμα ακρί­βειας που ρο­κα­νί­ζει το ερ­γα­τι­κό ει­σό­δη­μα και τα άλλα που έρ­χο­νται, είναι πι­θα­νό­τα­το ότι θα την οδη­γή­σουν στην πτώση. Το πόσο γρή­γο­ρα και το πόσο απο­τε­λε­σμα­τι­κά –με την έν­νοια της κα­το­χύ­ρω­σης βα­σι­κών ερ­γα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των– είναι υπό­θε­ση της δρά­σης της Αρι­στε­ράς.

/rproject.gr