Ο Μανωλιός και οι της νέας κυβέρνησης

Ο Μανωλιός και οι της νέας κυβέρνησης

  • |

Tι κι αν όλοι σχεδόν γνωρίζουν καλά, πλέον, ότι κάθε φορά που της πολιτικής ο Μανωλιός αλλάζει, φοράει, απλώς, τα ρούχα του αλλιώς. Η διαδικασία της αλλαγής της ενδυμασίας του περίφημου Μανωλιού προκαλεί πανδαιμόνιο και πανικό σε σύμπασα τη χώρα. Παίρνουν φωτιά τα τηλεοπτικά παράθυρα, πολλαπλασιάζονται οι πολιτικές (sic) αναλύσεις και η αρθρογραφία -λες και όλη η κοινωνία δεν σκοτίστηκε παρά για την αλλαγή προσώπων στο κυβερνητικό σχήμα.

Πρόκειται για αστειότητες βεβαίως, που είναι όμως βούτυρο στο ψωμί των λογής δημοσιολογούντων. Οι αλλαγές αυτές, είτε διά της εισόδου είτε διά της εξόδου είτε διά μετακινήσεων, έχουν εντούτοις το ενδιαφέρον τους, συμβολικό κυρίως.

Γιώργος Σταματόπουλος

Ακούνητη παρέμεινε στο υπουργείο Πολιτισμού [κρίσιμου για το μέλλον της Ελλάδας] η κυρία Μενδώνη, η οποία αμείλικτα τσιμεντόστρωσε την Ακρόπολη. Το ίδιο ατάραχοι η κυρία Κεραμέως [πάει περίπατο η δημόσια παιδεία], οι ακροδεξιών καταβολών [και πεποιθήσεων] Βορίδης και Γεωργιάδης, οι των οικονομικών υπουργείων, οι του ασφαλιστικού, του προσφυγικού και άλλοι, που δεν έχουν προσφέρει, ούτε καν έχουν προτείνει τίποτα, δύο χρόνια τώρα που κυβερνάνε.

Εύγε λοιπόν στη νέα αναπληρώτρια υπουργό Υγείας κυρία Γκάγκα -ανταμείφθηκε η καθημερινή της παρουσία, ενάμιση χρόνο τώρα, στα κανάλια και ο συγκρατημένος, είναι αλήθεια, αλλά μονότονος και αδιάφορος λόγος της. Τι κρίμα, όμως, για την κυρία Παγώνη, που ήταν πρωταθλήτρια στις εμφανίσεις της -ίσως την έφαγαν οι αντιφάσεις της και οι άτυχες προβλέψεις της. (Πάντως, χωρίς Παγώνη δεν ζούμε πια). Εύγε στον βουλευτή Εύβοιας Σ. Κεδίκογλου, τον άνθρωπο που έχει ταυτιστεί με μία από τις μελανότερες σελίδες της νεότερης πολιτικής Ιστορίας [φασιστικό κλείσιμο της κρατικής τηλεόρασης]. Εύγε στον γνωστό ακροδεξιό Πλεύρη· ο θώκος που του δωρίστηκε σημαίνει τη στροφή της κυβέρνησης προς τον πραγματικό εαυτό της: τον αυταρχικό-σκοταδιστικό-συντηρητικό κόσμο στον οποίο ανήκει και τον οποίο δεν διστάζει να εκφράζει και να επιδεικνύει απροκάλυπτα πλέον.

Να και ο Κικίλιας, που ενώ τα έκανε μαντάρα στο υπουργείο Υγείας, ξηλώθηκε ως επιτυχημένος (!) και μετακινήθηκε στο Τουρισμού [με τι προσόντα-δυνατότητες, αλήθεια;]. Και ο καημένος ο Θεοχάρης! Σαν σκουπίδι πετάχτηκε ο κακόμοιρος. Ας μη γίνει λόγος για τον Μ. Χρυσοχοΐδη, που φιλοδοξούσε να κάνει όλους τους Ελληνες ασφαλείς. Ε, αρκετές ήσαν οι επιτυχίες του -ας επιτύχει και κάνας άλλος.

Εκείνο που μετράει σήμερα στην πολιτική σκηνή είναι του καθενός η καριέρα [καριέρα!] ξεχωριστά και ας λένε ό,τι θέλουν ιδεολόγοι [το είδος εξακολουθεί να υπάρχει] και πολιτικοί αντίπαλοι, εμπαθείς δημοσιογράφοι και λοιποί γκρινιάρηδες. Για τους καριερίστες, όσοι τους επιτίθενται, είναι απλώς μνησίκακοι, έξω από την εποχή τους, ξένοι προς τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο της παντί τρόπω επιτυχίας [του αμερικανισμού, αν αυτό βοηθά κάπως]. Οσοι λοιπόν διαφωνούμε με τη «φιλοσοφία» αυτών των νέων πολιτικών είμαστε απροσάρμοστοι στους νέους καιρούς, στα νέα ήθη, στις νέες αξίες -στον κυνισμό [και την ανηθικότητα εννοείται].

Ανασχηματισμός: μία από τις μεγαλύτερες αστοχίες του πρωθυπουργού, μια βαριά ήττα, μια γελοιοποίηση της κυβέρνησής του [και του ίδιου].

.efsyn.gr/