Διαρκές έγκλημα ενάντια στη φύση και τις ζωές μας

Διαρκές έγκλημα ενάντια στη φύση και τις ζωές μας

  • |

Διάλυση των μηχανισμών πρόληψης και πυρόσβεσης, ιδιωτικοποίηση δασών και αιγιαλών

Το φε­τι­νό κα­λο­καί­ρι θα μεί­νει στην ιστο­ρία για την τε­ρά­στια οι­κο­λο­γι­κή κα­τα­στρο­φή που προ­κλή­θη­κε από τις ανε­ξέ­λεγ­κτες φω­τιές που έκαι­γαν για εβδο­μά­δες στην Εύ­βοια, στην Ατ­τι­κή, στην Πε­λο­πόν­νη­σο και σε άλλες πε­ριο­χές. 

Η πύ­ρι­νη κό­λα­ση, εν μέσω πο­λυ­ή­με­ρου καύ­σω­να, άφησε πίσω της πε­ρισ­σό­τε­ρα από 1,2 εκατ. στρέμ­μα­τα κα­μέ­νων εκτά­σε­ων (κατά κύριο λόγο δα­σι­κών- το ένα τρίτο των δασών της Εύ­βοιας κα­τα­στρά­φη­κε από την πρό­σφα­τη πυρ­κα­γιά), δύο νε­κρούς, πολλά κα­μέ­να ζώα, χι­λιά­δες αν­θρώ­πους χωρίς σπί­τια και δου­λειά (κυ­ρί­ως αγρό­τες, κτη­νο­τρό­φοι, μι­κρές του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις κλπ.). 

Σπύρος Αντωνίου

Πέρα από την ανά­γκη άμε­σης απο­κα­τά­στα­ση των πλη­γέ­ντων, η έλευ­ση του φθι­νο­πώ­ρου και των πρώ­των δυ­να­τών βρο­χών, εντεί­νει τους κιν­δύ­νους για πλημ­μύ­ρες, μιας και είναι γνω­στή η ευ­ερ­γε­τι­κή επί­δρα­ση των δασών στη συ­γκρά­τη­ση με­γά­λων πο­σο­τή­των νερού. Όπως και το πόσο χρο­νο­βό­ρες είναι οι με­λέ­τες και η εκτέ­λε­ση των αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων, ει­δι­κά όταν υπάρ­χει «φα­γο­πό­τι» ημέ­τε­ρων ερ­γο­λά­βων. Οι σο­βα­ρές συ­νέ­πειες στην πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή επι­βά­ρυν­ση, ιδίως στην Ατ­τι­κή που έχασε και άλ­λους «πρά­σι­νους πνεύ­μο­νες», θα έχουν με­σο­πρό­θε­σμες επι­πτώ­σεις και στην υγεία του πλη­θυ­σμού. Για πολ­λές μέρες τον Αύ­γου­στο, εκα­τομ­μύ­ρια κά­τοι­κοι στο Λε­κα­νο­πέ­διο ει­σπνέ­αν «δη­λη­τη­ρια­σμέ­νο» αέρα.

Κρα­τι­κή ανε­πάρ­κεια

Το πε­ρί­φη­μο «επι­τε­λι­κό κρά­τος» του Μη­τσο­τά­κη και της πα­ρέ­ας του ξε­γυ­μνώ­θη­κε κυ­ριο­λε­κτι­κά. Η μο­να­δι­κή απά­ντη­ση των πα­νι­κό­βλη­των ενοί­κων του Μα­ξί­μου ήταν οι μα­ζι­κές εκ­κε­νώ­σεις χω­ριών και δήμων, για να υπάρ­χει το επι­κοι­νω­νια­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα απέ­να­ντι στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τους νε­κρούς στο Μάτι. Κατά τα άλλα οι φω­τιές αφή­νο­νταν να καίνε τα πάντα στο πέ­ρα­σμά τους ή να στα­μα­τούν στη θά­λασ­σα, όπως στην πε­ρί­πτω­ση της Εύ­βοιας. Οι κά­τοι­κοι στις πε­ριο­χές που έγι­ναν στά­χτη βρέ­θη­καν πα­ρα­τη­μέ­νοι από τον κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό, ο οποί­ος ούτως ή άλλως ήταν πολύ αδύ­να­μος ώστε να μπο­ρέ­σει να αντι­με­τω­πί­σει μίας τέ­τοιας έκτα­σης απαι­τη­τι­κή συν­θή­κη. Και αυτό γιατί δια­χρο­νι­κή πο­λι­τι­κή, όλων των κυ­βερ­νή­σε­ων εδώ και 30 χρό­νια, ήταν και είναι οι δρα­στι­κές πε­ρι­κο­πές των ποσών που κα­τευ­θύ­νο­νται στην πρό­λη­ψη των πυρ­κα­γιών και τη δα­σο­προ­στα­σία.

Τα στοι­χεία είναι αμεί­λι­κτα. Οι μα­ζι­κές προ­σλή­ψεις αστυ­νο­μι­κών και στρα­τιω­τι­κών, οι εξω­φρε­νι­κές στρα­τιω­τι­κές δα­πά­νες, στέ­ρη­σαν χι­λιά­δες πυ­ρο­σβέ­στες και μέσα πυ­ρό­σβε­σης. Από τα συ­νο­λι­κά 17,7 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ που ζη­τού­σαν τα δα­σαρ­χεία όλης της χώρας για έργα αντι­πυ­ρι­κής προ­στα­σί­ας, δια­τέ­θη­καν μόλις 1,7 εκατ. ευρώ, την ώρα που σε ένα βράδυ η Fraport και η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης του Ελ. Βε­νι­ζέ­λος βρέ­θη­καν με 308 εκ. ευρώ ενι­σχύ­σε­ων, λόγω covid! Φέτος, η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη αρ­νή­θη­κε να ανα­νε­ώ­σει την πρό­σλη­ψη 5.000 «επο­χι­κών» πυ­ρο­σβε­στών, παρά τις προει­δο­ποι­ή­σεις για την ακραία δο­κι­μα­σία που ερ­χό­ταν. Έτσι απέ­μει­ναν πε­ρί­που 1.500 να πα­λεύ­ουν, άυ­πνοι για με­ρό­νυ­χτα, με τις φλό­γες. Τα πτη­τι­κά μέσα, λίγα και απαρ­χαιω­μέ­να, με εξα­ντλη­μέ­νο προ­σω­πι­κό, απο­δεί­χθη­καν στα­γό­να στον ωκε­α­νό. Οι κραυ­γές αγω­νί­ας χι­λιά­δων αν­θρώ­πων: «και­γό­μα­στε», κα­τέ­κλυ­σαν τα τη­λε­ο­πτι­κά δί­κτυα. Εξάλ­λου, τα μόνα αε­ρο­πλά­να που δια­θέ­τει το ελ­λη­νι­κό κρά­τος σε επάρ­κεια, είναι τα πο­λε­μι­κά.

Ακόμα και στους ΝΥΤ, άρθρο γνώ­μης («Οι φω­τιές στην Ελ­λά­δα είναι μια τρο­μα­κτι­κή προει­δο­ποί­η­ση») υπο­γραμ­μί­ζει τον πα­ρα­λο­γι­σμό του να διο­χε­τεύ­ο­νται δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ στον ελ­λη­νο­τουρ­κι­κό αντα­γω­νι­σμό, που έχει ως απο­τέ­λε­σμα την ανε­παρ­κή άμυνα απέ­να­ντι στις τε­ρά­στιες πυρ­κα­γιές και στις δύο χώρες: «Πέ­ρυ­σι, οι δύο χώρες, και οι δύο μέλη του ΝΑΤΟ, ξό­δε­ψαν πάνω από 20 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ για να οπλι­στούν όχι ενά­ντια στην εμ­φα­νή ζημιά της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής – αλλά σε με­γά­λο βαθμό η μία κατά της άλλης. Εάν η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση με­τέ­φε­ρε μόλις το ένα δέ­κα­το του ετή­σιου στρα­τιω­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της στην προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, θα μπο­ρού­σε να αντέ­ξει οι­κο­νο­μι­κά να στέλ­νει πε­ρί­που 45.000 επι­πλέ­ον πυ­ρο­σβέ­στες σε μέρη όπως η Εύ­βοια κάθε κα­λο­καί­ρι».

Ευ­θύ­νες

Φυ­σι­κά η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη δεν απέ­δω­σε την κα­τα­στρο­φή στο δια­χρο­νι­κό έγκλη­μα της πο­λυ­ε­τούς λι­τό­τη­τας, ούτε στην επι­λο­γή της να αφή­σει αθω­ρά­κι­στο το πυ­ρο­σβε­στι­κό σώμα. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν συ­νέ­δε­σε τις φω­τιές, με την φα­να­τι­κή υπο­στή­ρι­ξή  της, στην πο­λι­τι­κή εμπο­ρι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης των δα­σι­κών εκτά­σε­ων. Όλα επι­τρέ­πο­νται για το κε­φά­λαιο και τα κέρδη του. Από την αλό­γι­στη δό­μη­ση, το νόμο Χα­τζη­δά­κη και τις ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες, μέχρι τη «σπορά» με ανε­μο­γεν­νή­τριες σε όλα τα βουνά της Ελ­λά­δας, πάντα στο όνομα της «πρά­σι­νης ανά­πτυ­ξης». Για τους ιε­ρο­κή­ρυ­κες του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, έφται­γαν τα πάντα, εκτός από τους ίδιους. Πέρα από τις αστεί­ες θε­ω­ρί­ας συ­νο­μω­σί­ας (οι τούρ­κοι προ­βο­κά­το­ρες είναι κάτι σαν τους βρε­τα­νούς του­ρί­στες…μας επι­σκέ­πτο­νται κάθε κα­λο­καί­ρι)  και την «ανα­κά­λυ­ψη» ισχυ­ρών ανέ­μων (σε μέρες που επι­κρα­τού­σε άπνοια), η κυ­βέρ­νη­ση επι­στρά­τευ­σε ως κύρια δι­καιο­λο­γία την κλι­μα­τι­κή κρίση. Αυτή είναι όμως η μισή αλή­θεια.

Προ­φα­νώς και το κα­πι­τα­λι­στι­κό μο­ντέ­λο έχει προ­κα­λέ­σει και επι­τα­χύ­νει την κλι­μα­τι­κή κρίση, με τα δρα­μα­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα να είναι ήδη εδώ (βλ. δίπλα). Οι ακραί­ες θερ­μο­κρα­σί­ες και η πα­ρα­τε­τα­μέ­νη ξη­ρα­σία όμως, ήταν γνω­στό ότι θα με­τέ­τρε­παν τα πευ­κο­δά­ση της κε­ντρι­κής και νό­τιας Ελ­λά­δας, σε καύ­σι­μη ύλη. Για αυτό το εν­δε­χό­με­νο άλ­λω­στε, υπήρ­ξαν επί­ση­μες ει­ση­γή­σεις των αρ­μό­διων φο­ρέ­ων, αλλά καμία σο­βα­ρή κυ­βερ­νη­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία. Το ότι η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη ήξερε για τον καύ­σω­να και επέ­λε­ξε να μην πάρει ούτε μισό προ­λη­πτι­κό μέτρο για εν­δε­χό­με­νες πυρ­κα­γιές είναι εγκλη­μα­τι­κό. Ακόμα και όταν υπήρ­ξε η «προει­δο­ποι­η­τι­κή» φωτιά στα Γε­ρά­νεια Όρη, τον Μάϊο, οι κυ­βερ­νη­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες πα­ρέ­μει­ναν η ενί­σχυ­ση των κα­τα­σταλ­τι­κών μη­χα­νι­σμών και τα δω­ρά­κια στους διά­φο­ρους κρα­τι­κο­δί­αι­τους «επεν­δυ­τές» στην ενέρ­γεια και τον του­ρι­σμό. Οι ζωές των φτω­χών και ο φυ­σι­κός πλού­τος, μπή­καν ξανά κάτω από τα κέρδη των ιδιω­τών. Η συ­νά­ντη­ση της κλι­μα­τι­κής κρί­σης με τη δια­χρο­νι­κή πο­λι­τι­κή ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και άγριων πε­ρι­κο­πών των δη­μό­σιων δα­πα­νών, έχει (με την υπο­γρα­φή των «αρί­στων») οδυ­νη­ρό τί­μη­μα για τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες και το πε­ρι­βάλ­λον.

Αυ­τε­νέρ­γεια

Η αδρά­νεια του ορ­γα­νω­μέ­νου κρά­τους μπρο­στά στην απει­λή, οδή­γη­σε με­γά­λα τμή­μα­τα του πλη­θυ­σμού –παρά τον προ­φα­νή κίν­δυ­νο– στη μάχη με τις φλό­γες. Κά­τοι­κοι αρ­κε­τών χω­ριών και ιδίως οι νέοι, χωρίς εκ­παί­δευ­ση και χωρίς τα ανα­γκαία μέσα, αγνό­η­σαν τα μη­νύ­μα­τα του 112 και ορ­γά­νω­σαν ομά­δες πυ­ρό­σβε­σης. Χάρη στη δική τους αυ­το­θυ­σία και τη συμ­βο­λή των λίγων πυ­ρο­σβε­στών και εθε­λο­ντι­κών ομά­δων, σώ­θη­καν ζωές, πολλά σπί­τια και ζώα, αλλά και ση­μα­ντι­κά τμή­μα­τα δά­σους, που είχαν αφε­θεί κυ­ριο­λε­κτι­κά στη μοίρα τους από την κυ­βέρ­νη­ση. Οι κα­ταγ­γε­λί­ες, ακόμα και «γα­λά­ζιων» στε­λε­χών της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης, για τα ελά­χι­στα ενα­έ­ρια και επί­γεια μέσα που ήταν δια­θέ­σι­μα και μά­λι­στα με εντο­λές για μη κα­τά­σβε­ση, είναι εν­δει­κτι­κές.

Κα­θυ­στε­ρη­μέ­να αντα­να­κλα­στι­κά υπήρ­ξαν και στη βο­ή­θεια προς τους πλη­γέ­ντες, τις πρώ­τες κρί­σι­μες μέρες. Και πάλι όμως η λαϊκή αυ­τε­νέρ­γεια, η πλα­τιά αλ­λη­λεγ­γύη σω­μα­τεί­ων, συλ­λο­γι­κο­τή­των και απλού κό­σμου, κά­λυ­ψε το κενό που προ­κλή­θη­κε από την κρα­τι­κή αδια­φο­ρία για αυ­τούς που έχα­σαν τα πάντα στις φλό­γες. Οι συλ­λο­γές για τρό­φι­μα και είδη πρώ­της ανά­γκης πα­νελ­λα­δι­κά και κυ­ρί­ως η συ­γκρό­τη­ση επι­τρο­πών αγώνα πυ­ρό­πλη­κτων στις πε­ριο­χές που έζη­σαν τον πύ­ρι­νο εφιάλ­τη (με βα­σι­κό το ρόλο δυ­νά­με­ων της Αρι­στε­ράς), είναι η κα­λύ­τε­ρη μέ­θο­δος για να με­τα­τρα­πεί η φυ­σιο­λο­γι­κή οργή σε διεκ­δι­κη­τι­κό αγώνα, για να μην ξε­χα­στεί το έγκλη­μα του φε­τι­νού κα­λο­και­ριού και να μην επα­να­λη­φθεί.

Για να εξα­σφα­λι­στεί άμεσα η σί­τι­ση και η δια­μο­νή όλων και να πά­ρουν πίσω οι πλη­γέ­ντες όλα όσα έχα­σαν. Τα σπί­τια, τα ει­σο­δή­μα­τα, τις ζωές τους. Αυτό απαί­τη­σαν οι χι­λιά­δες κά­τοι­κοι της Βό­ρειας Εύ­βοιας το Σάβ­βα­το 21/8, στον κόμβο της Στρο­φυ­λιάς, σε μια με­γά­λη συ­γκέ­ντρω­ση, που διορ­γα­νώ­θη­κε με πρω­το­βου­λία του σω­μα­τεί­ου δα­σερ­γα­τών και επι­τρο­πών πυ­ρό­πλη­κτων. Εκεί που έχει στη­θεί και το Κέ­ντρο Αγώνα και Αλ­λη­λεγ­γύ­ης Πυ­ρό­πλη­κτων, ενώ ανά­λο­γες κι­νή­σεις συ­ντο­νι­σμού και κι­νη­το­ποι­ή­σεις, ετοι­μά­ζο­νται και σε άλλες πε­ριο­χές που έχουν πλη­γεί.

Κοι­νω­νι­κός έλεγ­χος

Τα ημί­με­τρα που έχουν ανα­κοι­νω­θεί και οι πε­νι­χρές κρα­τι­κές ενι­σχύ­σεις (άγνω­στο πόσοι και ποιοι/ες τις δι­καιού­νται), είναι βέ­βαιο ότι δεν κα­λύ­πτουν τις ανά­γκες των πυ­ρό­πλη­κτων. Δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει άλ­λω­στε καμία εμπι­στο­σύ­νη σε αυ­τούς που ετοι­μά­ζο­νται να ανα­θέ­σουν τα έργα ανα­συ­γκρό­τη­σης σε ιδιώ­τες και να που­λή­σουν τις «πρά­σι­νες» μπίζ­νες ως μο­να­δι­κή εναλ­λα­κτι­κή για την «το­πι­κή ανά­πτυ­ξη». Οι όποιες δια­δι­κα­σί­ες χρειά­ζε­ται να τε­θούν υπό κοι­νω­νι­κό έλεγ­χο. Στον σχε­δια­σμό ανα­συ­γκρό­τη­σης χρειά­ζε­ται να έχουν ενερ­γό ρόλο και λόγο, οι επι­τρο­πές των κα­τοί­κων, τα σω­μα­τεία και οι αγρο­τι­κοί σύλ­λο­γοι των πε­ριο­χών, η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση. Όχι οι επί­γο­νοι του δια­βό­η­του τα­μεί­ου Μο­λυ­βιά­τη, μια «αμαρ­τω­λή» και πο­νε­μέ­νη ιστο­ρία για την Ηλεία.

Για να γίνει η φε­τι­νή τρα­γω­δία, αφε­τη­ρία αγώνα ενά­ντια στις πο­λι­τι­κές που σκο­τώ­νουν τη φύση και τους αν­θρώ­πους. Για να γί­νουν τα αι­τή­μα­τα όπως μό­νι­μες προ­σλή­ψεις στην πυ­ρο­σβε­στι­κή και επάρ­κεια σε μέσα δα­σο­πυ­ρό­σβε­σης, η ανα­σύ­στα­ση της δα­σι­κής υπη­ρε­σί­ας και η πλή­ρης ανα­δά­σω­ση των κα­μέ­νων (με ταυ­τό­χρο­νη απα­γό­ρευ­ση αλ­λα­γής χρή­σης και κάθε επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας σε αυτά), διεκ­δι­κή­σεις του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος και όσων πα­λεύ­ουν για την ανα­τρο­πή της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής, «από τα κάτω» και από τα αρι­στε­ρά. Για να πη­γαί­νουν οι πόροι του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού στις κοι­νω­νι­κές ανά­γκες, για δα­σο­προ­στα­σία, υγεία, παι­δεία, όχι για τους εξο­πλι­σμούς.

Η κλι­μα­τι­κή κρίση είναι εδώ
Ακόμα ένα κα­λο­καί­ρι ο πλα­νή­της συ­γκλο­νί­ζε­ται από τε­ρά­στιες κα­τα­στρο­φές: ακραί­οι καύ­σω­νες, τε­ρά­στιες πυρ­κα­γιές όπως αυτές που βιώ­σα­με στην Ελ­λά­δα,  πλημ­μύ­ρες που δια­λύ­ουν κό­πους ετών, σαν αυτές που εί­δα­με πρό­σφα­τα στην κε­ντρι­κή Ευ­ρώ­πη, εκτός ελέγ­χου λιώ­σι­μο των πάγων.

Ακόμα για τους πιο δύ­σπι­στους είναι πλέον εμ­φα­νές ότι η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή, η κρίση των κρί­σε­ων, είναι ήδη εδώ και οι επι­πτώ­σεις της απλώ­νο­νται στις τέσ­σε­ρις γω­νιές της Γης σκορ­πώ­ντας θά­να­το, από­γνω­ση, προ­σφυ­γιά. Η υπερ­θέρ­μαν­ση του πλα­νή­τη έχει ως κύρια αιτία τις εκ­πο­μπές αε­ρί­ων του θερ­μο­κη­πί­ου από τις με­γά­λες εται­ρί­ες και τις ισχυ­ρές κα­πι­τα­λι­στι­κές χώρες, οι οποί­ες επι­μέ­νουν σε ένα πα­ρα­γω­γι­κό μο­ντέ­λο το οποίο έχει οδη­γή­σει την αν­θρω­πό­τη­τα και το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον σε ορια­κό ση­μείο.

Κα­μπά­να κιν­δύ­νου για την εξέ­λι­ξη της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής και της πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής κα­τα­στρο­φής χτυ­πά­ει ακόμα και ο ΟΗΕ, που σε έκ­θε­σή του επι­ση­μαί­νει ότι οι εκ­πο­μπές αε­ρί­ων του θερ­μο­κη­πί­ου πρέ­πει να ελεγ­χθούν εντός τεσ­σά­ρων ετών και οι βιο­μη­χα­νί­ες που είναι υπεύ­θυ­νες για την εκ­πο­μπή τους να κλεί­σουν εντός της δε­κα­ε­τί­ας. Η δέ­σμευ­ση της Ε.Ε. για μεί­ω­ση του­λά­χι­στον 55% των ρύπων του θερ­μο­κη­πί­ου το έτος 2030, με έτος ανα­φο­ράς το 1990, μοιά­ζει ήδη πα­ρω­χη­μέ­νος.

Στην Ελ­λά­δα, η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη, υπέρ­μα­χος της «ανα­πτυ­ξια­κής» φρε­νί­τι­δας τυ­λιγ­μέ­νης με τον υπο­κρι­τι­κό μαν­δύα της «πρά­σι­νης ανά­πτυ­ξης», έχει υιο­θε­τή­σει μία πο­λι­τι­κή λε­η­λα­σί­ας  στους φυ­σι­κούς πό­ρους, που γε­μί­ζει χρή­μα­τα τις τσέ­πες των «επεν­δυ­τών». Συγ­χρό­νως όμως πυ­ρο­δο­τεί και όλους τους πα­ρά­γο­ντες που εντεί­νουν την κλι­μα­τι­κή κρίση. Δάση και λοι­ποί δη­μό­σιοι χώροι γί­νο­νται πεδίο εκ­με­τάλ­λευ­σης για τα αρ­πα­κτι­κά της αγο­ράς. «Απά­τη­τα βουνά» και νησιά γε­μί­ζουν με θη­ριώ­δεις ανε­μο­γεν­νή­τριες. Ξε­νο­δο­χεία φυ­τεύ­ο­νται σε ακτές, με τις ελά­χι­στες δυ­να­τές πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές πρό­νοιες. Εξο­ρύ­ξεις για υδρο­γο­νάν­θρα­κες και αγω­γοί φυ­σι­κού αε­ρί­ου, βρί­σκο­νται στην ενερ­γεια­κή ατζέ­ντα του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, ακόμα και αν αυτό μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει πο­λε­μι­κό επει­σό­διο στο Αι­γαίο (πα­ρό­λο που τα με­γα­λε­πή­βο­λα σχέ­δια στη ΝΑ Με­σό­γειο, προς ώρας δεί­χνουν να πα­γώ­νουν, για οι­κο­νο­μι­κούς λό­γους και όχι από την ανά­γκη σε­βα­σμού των θα­λάσ­σιων οι­κο­συ­στη­μά­των).

Το κα­τα­στρο­φι­κό σύ­στη­μα είναι υπεύ­θυ­νο για την υπερ­θέρ­μαν­ση του πλα­νή­τη και τα ακραία και­ρι­κά φαι­νό­με­να που αυτή προ­κα­λεί. Η υπερ­θέρ­μαν­ση δεν μπο­ρεί να πε­ριο­ρι­στεί κάτω από το +1,5° C (και ακόμα και κάτω από το +2° C), αν δεν αγ­γί­ξου­με τη ρίζα του προ­βλή­μα­τος: την κα­πι­τα­λι­στι­κή συσ­σώ­ρευ­ση, που βα­σί­ζε­ται στον αντα­γω­νι­σμό για κέρ­δος, με άλλα λόγια τον κα­πι­τα­λι­στι­κό τρόπο πα­ρα­γω­γής, δια­νο­μής και κα­τα­νά­λω­σης.

Η επι­κέ­ντρω­ση στην αλ­λα­γή της «ατο­μι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς» (πχ. πλα­στι­κά κα­λα­μά­κια) ή σε κά­ποιες «πρά­σι­νες πα­ρεμ­βά­σεις» που τάχα συμ­βά­λουν στην προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος (στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όμως απο­τε­λούν μια νέα πηγή πλου­τι­σμού για τους λί­γους), απλά συ­σκο­τί­ζουν τη μόνη βιώ­σι­μη εναλ­λα­κτι­κή για τη διά­σω­ση του πλα­νή­τη και της αν­θρω­πό­τη­τας. Δη­λα­δή την κα­τάρ­γη­ση του κα­πι­τα­λι­σμού μο­ντέ­λου πα­ρα­γω­γής και τη με­τά­βα­ση σε μια οι­κο­σο­σια­λι­στι­κή κοι­νω­νία,  όπου ο δη­μο­κρα­τι­κός σχε­δια­σμός της πα­ρα­γω­γής θα γί­νε­ται συλ­λο­γι­κά, με βάση τις κοι­νω­νι­κές ανά­γκες και την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος.

Η Σύ­νο­δος των Ηνω­μέ­νων Εθνών για την Κλι­μα­τι­κή Αλ­λα­γή (COP26) που θα διε­ξα­χθεί το Νο­έμ­βριο στη Γλα­σκώ­βη, αν βοη­θή­σει και η εξέ­λι­ξη της παν­δη­μί­ας, θα είναι το επό­με­νο με­γά­λο κι­νη­μα­τι­κό ρα­ντε­βού, όλων των αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων που πα­λεύ­ουν για την οι­κο­σο­σια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή.

/rproject.gr