Προτομές-προτροπές…

Προτομές-προτροπές…

  • |

Σε ευνόητο, παρατεινόμενο παραλήρημα-σπονδή στον Μίκη Θεοδωράκη συμπράττουμε τις τελευταίες ημέρες… Με έμπνευση στις διατυπώσεις, αλλά και αγωνία για ενδεχόμενη αστοχία τους που δεν θα ανταποκρίνεται στη σημασία του κόσμου του. Αμφότερες γεννήματα της αμηχανίας μας, τις γεννά η αίσθηση της ανεπάρκειάς μας μπροστά στο μέγεθος, τις ιδιότητες, τις επιρροές της παρουσίας του… Μεσημέρι Τρίτης μπροστά στο φέρετρό του άναψα κερί, προσευχήθηκα, ψέλλισα ταπεινά «σ’ ευχαριστούμε».

Σπύρος Τσάμης

Πριν και μετά την καλλιτεχνική αξία του μουσικού έργου, την αέναη πολιτική κινητικότητά του-διεκδίκηση που, είτε συμφωνούσες μαζί του είτε όχι, την ασπαζόσουν ως δράση, ευχαρίστησα κυρίως για τη συμβολή του στη διαφύλαξη γλωσσικού πλούτου… Μέσω της απτής προσέγγισης ακόμη και από τον κοινό νου ποίησης-περιουσιακού στοιχείου, γέφυρά της η εμπνευσμένη μουσική δημιουργία του! Συνιστά προσωπική αγωνία η απάθεια που παρατηρώ στη φθορά της γλώσσας μας, αναπόφευκτη, λοιπόν, η ρίζα του ίδιου «ευχαριστώ»…

Υπάρχει βιβλίο του Μίκη με τίτλο «Μάνου Χατζιδάκι εγκώμιον», υπόκλισή του στο αντίπαλο μουσικό δέος και παράλληλα, παράπλευρη της δικής του, κεντρική μουσική πύλη της σύγχρονης Ελλάδας. Γράφει «εγώ δούλεψα πολύ για την τεχνική, τη σύνθεση, ο Μάνος ακολουθούσε το ταλέντο και την έμπνευση». Ο Χατζιδάκις στο «Τρίτο Πρόγραμμα» (1979) είχε πει για τον Μίκη «είναι βαθιά μουσικός, ένας ποταμός σπανίων μελωδιών, λειτουργεί με ευαισθησία και τεχνική απαράμιλλη» (πηγές: www.musicpaper.gr και «Τρίτο»). Οι προτομές τους, αντικριστές προτείνουμε, ας τοποθετηθούν σε συμβολικό τόπο της κοινής καθημερινής ζωής. Ωστε να είναι και υπομνήσεις εγρήγορσης όλων μας απέναντι στον ψηφιακό χυλό της εποχής, που επιτάσσει ακαριαία, μηχανική διεκπεραίωση αντί της δικής τους προτροπής για φτερούγισμα του νου…

efsyn.gr