Για το βάλτωμα της αντιπολίτευσης

Για το βάλτωμα της αντιπολίτευσης

  • |

Κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν οι της μείζονος αντιπολίτευσης ότι η αντιδεξιά ρητορική τους είναι στείρα, δεν αρκεί για να πείσουν την ελληνική κοινωνία, άσε που ενίοτε τους οδηγεί σε ατοπήματα [ε, με τόση ρητορικότητα]. Δεν πρέπει να απορούν λοιπόν που οι συνεχείς δημοσκοπήσεις δείχνουν το κόμμα τους βαλτωμένο, να μην μπορεί να κερδίσει έστω μία μονάδα στις μετρήσεις. Δεν υπάρχει κάποιος εκεί να αναρωτηθεί τι πραγματικά φταίει γι’ αυτό το βάλτωμα; Εκτός εάν φέρουν ακόμη ενοχές για τη σχεδόν πεντάχρονη διακυβέρνησή τους [αυτό, πώς το βλέπουν;]. Φαίνεται σαν να μην έχουν καλή επαφή με την κυριολεκτικά πάσχουσα κοινωνία· πολλοί άνθρωποι είναι απογοητευμένοι, ου μην και οργισμένοι, με την ακροδεξιά κυβέρνηση, δεν λένε εντούτοις να ξεκουνήσουν και να πάνε προς την αντιπολίτευση – σε κανένα κόμμα της, λες και χάθηκε ο αριστερός δρόμος [η αριστερή προοπτική]. Μήπως χάθηκε;

Γιώργος Σταματόπουλος

Δεν πάνε καμιά βόλτα στα καφέ, στις πλατείες, στον μπακάλη, τον φούρναρη, δεν μπαίνουν σε ταξί, δεν συνομιλούν με αδέσποτους αλλά υπαρκτούς μες στην ανέχειά τους πολίτες, με νέους, με φοιτητές, με αγρότες, ακόμη και με άνεργους; Είναι σίγουρο ότι πολλά θα μάθαιναν και αρκετά θα προβληματίζονταν για την έως τούδε πολιτική τους. Το να συναγελάζονται γύρο τους δεν αποφέρει αποτελέσματα ως προς την κατανόηση και εν συνεχεία την κριτική αποτίμηση της κατάστασης. Ξεφουρνίζουν απλώς τα αντιδεξιά τους ρητορήματα και επαναπαύονται στο εκχείλισμα της δυσθυμίας τους. Αμ, θέλει κόπο η κατανόηση, όπως και η κριτική ματιά [για την αυτοκριτική τα έχουν πει πολλοί, εις ώτα μη ακουόντων, όπως αποδεικνύεται].

Ακόμη και αν οι δημοσκοπήσεις θεωρούνται κατευθυνόμενες [είναι], πληρωμένες, αναξιόπιστες και λοιπά, δεν παύουν να επηρεάζουν την κοινή γνώμη, όσο κι αν η τελευταία νομίζεται σαν άμορφη μάζα. Λίγο την ενδιαφέρει την κοινή γνώμη αν κάηκε η μισή Ελλάδα, αν το εθνικό σύστημα υγείας παραμένει φτωχό και ελλιπές, εφόσον δεν εγγίζει το σώμα της, το δέρμα της, το πνεύμα της [μόνο οι ασθενείς και οι πληγέντες διαμαρτύρονται, δυστυχώς]. Χρειάζεται οπωσδήποτε μια επανεκτίμηση της κατάστασης στη χώρα αλλά και μια γενναία, νέα, πράγματι ριζοσπαστική –και όχι στα λόγια– πολιτική στρατηγική. Είναι διατεθειμένοι οι της αντιπολίτευσης να ανακαλύψουν ή να «κατασκευάσουν» εξαρχής μια τέτοια πολιτική, στέρεη και πειστική;

Το ότι η κυβέρνηση τούτη είναι ανίκανη φαίνεται από μόνο του – ανίκανη και λίγη να διαχειριστεί την πανδημία και τις πυρκαγιές, την υγεία, την παιδεία, την οικονομία, τον πολιτισμό. Και αφού είναι ανίκανη –αυτό, είπαμε, είναι φως φανάρι– γιατί τότε δεν εισπράττει την αποδοκιμασία της περίφημης κοινής γνώμης; Και γιατί αυτήν την κατάσταση δεν την καρπώνεται έστω ένα κόμμα της αντιπολίτευσης; Αυτά τα ερωτήματα ακούγονται συχνά όπου και να σταθεί κανείς να ξαποστάσει, αλλά απάντηση ικανοποιητική δεν δίνεται από κανέναν – τι να απαντήσει ο κανένας, ο ούτις; Ο ελληνικός λαός ούτε σοφός είναι ούτε απερίσκεπτος [αυτό δεν είναι θέσφατο]. Το θέμα είναι τι είναι αυτοί που τον καθοδηγούν.

efsyn.gr