Ας ξαναφτιάξουμε την Αριστερά

Ας ξαναφτιάξουμε την Αριστερά

  • |

Η εκλογική και δημοσκοπική κυριαρχία της αυταρχικής νεοφιλελεύθερης Δεξιάς έχει εξήγηση. Η ιδεολογία αυτή, αν και είχε ηττηθεί 3 φορές εκλογικά σε αναμετρήσεις την περίοδο Μάιος 2014 – Ιούλιος 2015, κέρδισε τη μάχη τον Σεπτέμβριο του 2015, έστω και κρυπτόμενη πίσω από το «παράλληλο πρόγραμμα» και επικράτησε πλήρως στα επόμενα χρόνια, κυρίως γιατί δεν «είχε δυνατό αντίπαλο».

Στράτος Γεωργούλας*

Η κοινωνική ανάγκη να επανασχεδιάσουμε μια νέα Αριστερά συνεχίζει να υπάρχει και να δυναμώνει, όσο τα αδιέξοδα της ίδιας πολιτικής θα γίνονται εντονότερα. Η μετανάστευση των νέων με προσόντα θα αυξάνει, όπως και η μετατροπή περιοχών σε αποθήκες ψυχών. Ο μύθος των ξένων επενδύσεων που θα φέρουν ανάπτυξη θα ξανα-αποκαλυφθεί με την περαιτέρω αύξηση ελαστικών μορφών εργασίας. Η χώρα θα συνεχίζει να είναι ημιθανής δημογραφικά, το ξεπούλημα των δημόσιων πόρων θα εντατικοποιηθεί, οι ταξικές ανισότητες θα βαθαίνουν, οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως μικρομεσαίοι αστοί θα κατανοήσουν την ταξική τους πραγματικότητα, όταν χάσουν και το αποκούμπι τους, την ιδιοκατοίκηση. Ο νεοφασισμός θα κρυφτεί σε φιλόξενα πολιτικά καβούκια, αλλά θα είναι πάντα παρών στο κοινωνικό πεδίο να καθορίζει πολιτικές του «νόμου και της τάξης».

Και η κοινωνική Αριστερά; Η υποχρέωση να αντισταθούμε είναι η ιστορική μας ευθύνη. Να μη σκύψουμε το κεφάλι. Να καθορίσουμε εμείς το περιεχόμενο της ζωής μας και να υπερασπισθούμε τα συλλογικά αξιακά και δημοκρατικά κεκτημένα, αλλά και τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα όλων όσοι δεν έχουν φωνή. Η ευθύνη είναι παρούσα, όμως η εκλογική αποτυχία όλων σχεδόν των αριστερών σχηματισμών αποκαλύπτει τα όριά τους. Για να μπορέσουν τα παραπάνω να γίνουν πετυχημένο πολιτικό πρόταγμα, χρειάζεται να δουλέψουμε εντατικά. Να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε, να καταλήξουμε. Αλλά θα πρέπει να ξεκινήσουμε με την κριτική του παλιού, του ξεπερασμένου. Βασιζόμασταν σε «αλήθειες» αλλά ήταν δόγματα. Θα πρέπει να υποβάλουμε σε κριτική όχι μόνο την υπάρχουσα κατάσταση αλλά και την αφηρημένη της προέκταση, μας καλούσε ο Κάρολος.

Συζητούσαμε για την ελληνική μεγαλοαστική τάξη και δεν σκεφτήκαμε ότι αυτή υπάρχει κυρίως ως λούμπεν μπουρζουαζία, που βασίζεται στο να απομυζά τον δημόσιο πλούτο μέσω της δομικής κατάστασης του κρατικοεπιχειρηματικού εγκλήματος και να τον κάνει περίοπτη κατανάλωση. Μιλούσαμε για το Δημόσιο, για να το προστατεύσουμε από τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού, αλλά ξεχνούσαμε ότι η κυρίαρχη γραφειοκρατία του είναι ο κύριος σύμμαχος των πολιτικών που ήθελαν να περάσουν τα μνημόνια. Σε όλους τους χώρους, αλλά κυρίως σε Παιδεία, Υγεία, ελεγκτικούς μηχανισμούς, Ασφάλεια, Δικαιοσύνη.

Θα μπορούσαν να εξηγηθούν έτσι η τυπολατρία των κρατικών αξιωματούχων, που άλλωστε αποτελεί στοιχείο πρωτοφασισμού, η διαφθορά ως το κύριο φαινόμενο της σκοτεινής εγκληματικότητας, το συνεχιζόμενο brain drain, δηλαδή η κλοπή της υπεραξίας της ανθρώπινης εργασίας από τις χώρες του πυρήνα – εκμεταλλευτές, το οποίο το βλέπουμε και σε άλλες μορφές του, όπως στις υπεραξίες της γης, είτε με το leasing κτιρίων είτε με την «αξιοποίηση» του δημόσιου πλούτου από το Υπερταμείο και το ξεπούλημα μεταφορών, επικοινωνιών, ενέργειας κ.λπ. Αυτή είναι η πολιτική που εξυπηρετείται πολλά χρόνια τώρα, τα τελευταία όμως πολύ επιθετικά, γιατί ως χώρα της περιφέρειας έπρεπε να πληρώσουμε βαριά την κρίση συσσώρευσης στις χώρες του πυρήνα.

Ενα νέο πολιτικό υποκείμενο θα πρέπει να βάλει τα παραπάνω στον δημόσιο διάλογο και να πράξει, αλλάζοντάς τα όλα.

* καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, περιφερειακού συμβούλου Βορείου Αιγαίου

.efsyn.gr