Απέναντι στους τραμπουκισμούς: Να προτάξουμε τη μαζική πολιτική δράση

Την Παρασκευή 15 Νοέμβρη, την πρώτη ημέρα του τριήμερου εορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, 150-200 μέλη της ΑΡΑΣ επιτέθηκαν με τραμπούκικο και δολοφονικό τρόπο σε ομάδες αναρχικών στο όνομα των φοιτητικών συλλόγων με επιχείρημα τάχα την περιφρούρηση του Πολυτεχνείου.

Από αυτή την επί­θε­ση πε­ρί­που 15 άτομα κα­τέ­λη­ξαν στο νο­σο­κο­μείο με σο­βα­ρούς τραυ­μα­τι­σμούς, οι οποί­οι μά­λι­στα στη συ­νέ­χεια συ­νε­λή­φθη­σαν, χωρίς στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα να έχουν κάνει τί­πο­τα. 

Χρήστος Σταυρακάκης

Δυ­στυ­χώς αυτή η πρα­κτι­κή δεν είναι και­νούρ­για, όμως η ωμό­τη­τα και η σκλη­ρό­τη­τά της αυτή τη φορά ξε­πέ­ρα­σαν κάθε προη­γού­με­νο. Και επί­σης δυ­στυ­χώς, αντί­στοι­χες μέ­θο­δοι έχουν υιο­θε­τη­θεί στο πα­ρελ­θόν από πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, ορ­γα­νώ­σεις και συλ­λο­γι­κό­τη­τες τόσο στον χώρο της Αρι­στε­ράς όσο και στον χώρο της Αναρ­χί­ας. Ωστό­σο, όσα συ­νέ­βη­σαν στο Πο­λυ­τε­χνείο απο­τέ­λε­σαν τη στα­γό­να που ξε­χεί­λι­σε το πο­τή­ρι. Είναι απα­ραί­τη­το τέ­τοιες πρα­κτι­κές να απο­μο­νω­θούν και να πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­θούν από το μα­ζι­κό κί­νη­μα. Για να γίνει αυτό, η σχε­δόν κα­θο­λι­κή κα­τα­δί­κη τους από τις ορ­γα­νώ­σεις της ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς απο­τε­λεί την ανα­γκαία πο­λι­τι­κή βάση. Όμως χρειά­ζε­ται και ένα πραγ­μα­τι­κό μέ­τω­πο απο­νο­μι­μο­ποί­η­σης και πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης αυτών των συ­μπε­ρι­φο­ρών μέσα στα σχή­μα­τα και τους χώ­ρους.

Σε καμία πε­ρί­πτω­ση και για κα­νέ­ναν λόγο δεν μπο­ρεί να δι­καιο­λο­γη­θεί μια τέ­τοια δο­λο­φο­νι­κή επί­θε­ση σε οποιο­δή­πο­τε πλαί­σιο, πόσο μάλ­λον στον τρι­ή­με­ρο εορ­τα­σμό του Πο­λυ­τε­χνεί­ου. Ο οποί­ος φέτος ήταν πολύ μα­ζι­κός, με χι­λιά­δες κό­σμου να έρ­χο­νται να συμ­με­τέ­χουν σε πο­λι­τι­κές εκ­δη­λώ­σεις και συ­ζη­τή­σεις και να απο­τί­σουν φόρο τιμής στην εξέ­γερ­ση του Νο­έμ­βρη. Οι ορ­γα­νώ­σεις που υιο­θε­τούν τέ­τοιες πρα­κτι­κές και οι άν­θρω­ποι που τις υλο­ποιούν και τις στη­ρί­ζουν πρέ­πει να απο­μο­νω­θούν απο­φα­σι­στι­κά μέσα στο μα­ζι­κό κί­νη­μα. Από αυτή την άποψη, ορθώς σχε­δόν όλες οι πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις κα­τα­δί­κα­σαν την επί­θε­ση της ΑΡΑΣ στο Πο­λυ­τε­χνείο στις 15/11.

Μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή συμ­με­το­χή

Ωστό­σο, ανα­κύ­πτουν ζη­τή­μα­τα που τα­λα­νί­ζουν με­γά­λα τμή­μα­τα της Αρι­στε­ράς και του αναρ­χι­κού χώρου, γύρω από την ανά­γκη της πε­ρι­φρού­ρη­σης της δια­δή­λω­σης, της εκ­δή­λω­σης, της απερ­γί­ας κλπ. Κα­ταρ­χάς, είναι ανα­γκαίο να διευ­κρι­νι­στεί ότι ως ανά­γκη πε­ρι­φρού­ρη­σης μπο­ρεί να νοη­θεί μόνο η ανά­γκη αυ­το­προ­στα­σί­ας του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων απέ­να­ντι στην κα­τα­στο­λή και τις προ­βο­κά­τσιες του κρά­τους και της αστυ­νο­μί­ας. Δεν έχει καμία σχέση η πε­ρι­φρού­ρη­ση μίας ερ­γα­τι­κής απερ­γί­ας ή μιας φοι­τη­τι­κής κα­τά­λη­ψης από την κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή με την αντι­πα­ρά­θε­ση με­τα­ξύ δια­φο­ρε­τι­κών πο­λι­τι­κών κα­τευ­θύν­σε­ων και πρα­κτι­κών που εκ­φρά­ζο­νται από δια­φο­ρε­τι­κά τμή­μα­τα του κι­νή­μα­τος. Και ο ίδιος ο εορ­τα­σμός του Πο­λυ­τε­χνεί­ου και το άσυλο έχει προ­στα­τευ­τεί από επι­θέ­σεις της κρα­τι­κής κα­τα­στο­λής, από τους φοι­τη­τι­κούς συλ­λό­γους, τα σω­μα­τεία, τις πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις της Αρι­στε­ράς και φυ­σι­κά με τη μα­ζι­κή συμ­με­το­χή του κό­σμου.

Πώς πε­ρι­φρου­ρού­με, πώς προ­στα­τεύ­ου­με τους αγώ­νες μας και τις ίδιες μας τις εαυ­τές απέ­να­ντι στην κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή; Η απά­ντη­ση απέ­να­ντι στην κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή δεν μπο­ρεί να είναι η στρα­τιω­τι­κού τύπου ορ­γά­νω­ση (ή ακόμα χει­ρό­τε­ρα εκ­παί­δευ­ση) αγω­νι­στών/τριών απέ­να­ντι σε ένα κρά­τος του οποί­ου τα σώ­μα­τα κα­τα­στο­λής στρα­τιω­τι­κο­ποιού­νται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο. Δεν υπάρ­χει η πα­ρα­μι­κρή πι­θα­νό­τη­τα για το δικό μας κόσμο να νι­κή­σει με ένα κα­δρό­νι και ένα κρά­νος απέ­να­ντι σε έναν επαγ­γελ­μα­τι­κό κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό με απε­ριό­ρι­στους πό­ρους σε όπλα, δα­κρυ­γό­να, εξαρ­τύ­σεις κλπ.

Δεν είναι μόνο ότι τα σώ­μα­τα κα­τα­στο­λής υπε­ρέ­χουν «τε­χνι­κά». Μια τέ­τοια προ­σέγ­γι­ση υπο­τι­μά­ει τη μα­ζι­κή δύ­να­μη της δρά­σης των αν­θρώ­πων της ερ­γα­τι­κής τάξης από τα κάτω, ανε­ξάρ­τη­τα από τη σω­μα­τι­κή τους διά­πλα­ση, το φύλο, την ηλι­κία. Η εμπει­ρία των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων, τόσο ιστο­ρι­κά όσο και στις σύγ­χρο­νες συν­θή­κες, δεί­χνει με από­λυ­τη σα­φή­νεια ότι η ου­σια­στι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για να αντι­με­τω­πι­στεί η κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή δεν βρί­σκε­ται στην «τε­χνι­κή» ή επι­χει­ρη­σια­κή υπε­ρο­χή απέ­να­ντι στους μη­χα­νι­σμούς της αστυ­νο­μί­ας. Κα­νέ­να κοι­νω­νι­κό κί­νη­μα δεν μπο­ρεί —ούτε χρειά­ζε­ται— να μπει σε έναν στρα­τιω­τι­κό αντα­γω­νι­σμό ισχύ­ος με ένα κρά­τος που δια­θέ­τει απε­ριό­ρι­στους πό­ρους, μέσα και προ­σω­πι­κό. Αυτό που μπο­ρεί όμως να κάνει, και που ιστο­ρι­κά έχει απο­δει­χθεί πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κό, είναι να χτί­σει βα­θιές ρίζες στην ερ­γα­τι­κή τάξη και στα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα.

Ενά­ντια σε λο­γι­κές υπο­κα­τά­στα­σης

Το άλλο πρό­βλη­μα το οποίο ανα­κύ­πτει είναι αυτό της λε­γό­με­νης υπο­κα­τά­στα­σης: οι πιο απο­φα­σι­σμέ­νοι είναι αυτοί που ανα­λαμ­βά­νουν είτε την «πε­ρι­φρού­ρη­ση» είτε τη «σύ­γκρου­ση» στο όνομα πάντα μα­ζι­κών φο­ρέ­ων, οι οποί­οι τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές (αν όχι όλες) δεν έχουν εγκρί­νει ποτέ σε καμία δη­μο­κρα­τι­κή δια­δι­κα­σία τέ­τοιες επι­λο­γές. Η επι­λο­γή της ΑΡΑΣ να εξα­πο­λύ­σει αυτή την επί­θε­ση στο Πο­λυ­τε­χνείο με πε­ρι­βρα­χιό­νια και αυ­το­κόλ­λη­τα που έγρα­φαν «Φοι­τη­τι­κοί Σύλ­λο­γοι», είναι μία ακραία εκ­δο­χή αυτού του προ­βλή­μα­τος. Κάθε εκ­δο­χή υπο­κα­τά­στα­σης κάνει ρητά ή άρ­ρη­τα την πα­ρα­δο­χή ότι κά­ποιοι, συ­νή­θως ορ­γα­νω­μέ­νοι, «ξέ­ρουν κα­λύ­τε­ρα» από τους πολ­λούς και τις πολ­λές και ανα­λαμ­βά­νουν δράση στο όνομά τους και όχι μαζί τους. Όμως, τους αγώ­νες δεν τους κά­νουν μόνο οι ορ­γα­νω­μέ­νοι/ες αγω­νι­στές/τριες όπως τις επα­να­στά­σεις δεν τις κά­νουν μόνο οι επα­να­στά­τες/τριες, αλλά η πο­λύ­μορ­φη και πο­λύ­χρω­μη ερ­γα­τι­κή τάξη των αν­δρών, των γυ­ναι­κών, των ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ, των αν­θρώ­πων με ανα­πη­ρία, των νέων, των με­τα­να­στών/τριών. Θα χρεια­στεί πολλή δου­λειά για να ξε­ρι­ζω­θεί αυτή η λο­γι­κή από τους χώ­ρους της ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς και του χώρου της αναρ­χί­ας.

Απέ­να­ντι στην ει­κό­να μιας δια­δή­λω­σης και ενός μπλοκ που «πε­ρι­φρου­ρεί­ται» από κράνη και κα­δρό­νια των «ει­δι­κών» (που κατά κα­νό­να είναι και άντρες) προ­τάσ­σου­με μια ει­κό­να πο­λύ­μορ­φου, πο­λύ­χρω­μου και συ­μπε­ρι­λη­πτι­κού μπλοκ που θα καλεί τον κόσμο να συμ­με­τέ­χει στη δια­δή­λω­ση, να φω­νά­ζει συν­θή­μα­τα με στόχο τη με­γα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή μα­ζι­κό­τη­τα της δια­δή­λω­σης. Οι με­γά­λοι κοι­νω­νι­κοί ερ­γα­τι­κοί αγώ­νες των προη­γού­με­νων χρό­νων έχουν έρθει αντι­μέ­τω­ποι με τη σκλη­ρή κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή, με το πιο πρό­σφα­το απο­κο­ρύ­φω­μα να είναι οι απερ­γί­ες και οι δια­δη­λώ­σεις στις πλα­τεί­ες (και ιδιαί­τε­ρα στην πλα­τεία Συ­ντάγ­μα­τος) το καυτό κα­λο­καί­ρι του 2011. Ο κό­σμος αντι­στά­θη­κε στην κα­τα­στο­λή με όπλο τη μα­ζι­κό­τη­τα, την πο­λι­τι­κή απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, την επι­μο­νή να μην υπο­χω­ρή­σει εφευ­ρί­σκο­ντας τρό­πους να αντέ­ξει τις επι­θέ­σεις της αστυ­νο­μί­ας. Και αυτό δεν έγινε από κά­ποιους ει­δι­κούς της πε­ρι­φρού­ρη­σης ούτε από «αυ­τό­κλη­τους προ­στά­τες».

Η πραγ­μα­τι­κή μας δύ­να­μη βρί­σκε­ται στη μα­ζι­κό­τη­τα, στη συμ­με­το­χή και στη δυ­να­τό­τη­τα να υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε συλ­λο­γι­κά τους αγώ­νες μας, τους δη­μό­σιους χώ­ρους, τις γει­το­νιές, τις σχο­λές και τα σχο­λεία μας. Η μα­ζι­κή συλ­λο­γι­κή δράση λει­τουρ­γεί απο­τρε­πτι­κά, σπάει την αί­σθη­ση πα­ντο­δυ­να­μί­ας της αστυ­νο­μί­ας και δη­μιουρ­γεί όρους πο­λι­τι­κού κό­στους για κάθε επι­θε­τι­κή ενέρ­γεια του κρά­τους ή του πα­ρα­κρά­τους. Τότε η κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή χάνει έναν κρί­σι­μο σύμ­μα­χό της: τη δυ­να­τό­τη­τα να στο­χο­ποιεί απο­μο­νω­μέ­να άτομα.

Τα φε­τι­νά γε­γο­νό­τα οφεί­λουν να απο­τε­λέ­σουν αφορ­μή για την πλήρη απο­μό­νω­ση τέ­τοιων πρα­κτι­κών στο εσω­τε­ρι­κό του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος και της ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς, αλλά και για το άνοιγ­μα όλης της υπό­λοι­πης συ­ζή­τη­σης με ανοι­χτό τρόπο. Αυτά τα γε­γο­νό­τα ανέ­δει­ξαν με σκλη­ρό τρόπο τα όρια και τις αντι­φά­σεις μιας λο­γι­κής που ευ­τε­λί­ζει την έν­νοια της συλ­λο­γι­κής ορ­γά­νω­σης και της πε­ρι­φρού­ρη­σης. Αν κάτι προ­κύ­πτει κα­θα­ρά από αυτή την εμπει­ρία, είναι ότι το μα­ζι­κό κί­νη­μα δεν έχει τί­πο­τα να φο­βη­θεί από τη δύ­να­μη των πολ­λών, αλλά έχει πολλά να χάσει αν επι­τρέ­ψει σε μι­κρές και κλει­στές ομά­δες να λει­τουρ­γούν ως υπο­κα­τά­στα­το των ίδιων των αγω­νι­ζό­με­νων. Με τη μα­ζι­κή δράση, τη συλ­λο­γι­κό­τη­τα, την αλ­λη­λεγ­γύη, τη δη­μο­κρα­τι­κή ορ­γά­νω­ση μπο­ρού­με όχι μόνο να υπε­ρα­σπι­στού­με τους αγώ­νες μας απέ­να­ντι στην κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή, αλλά και να τους κά­νου­με πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κούς, πιο μα­ζι­κούς και πιο ρι­ζο­σπα­στι­κούς. Η προ­ο­πτι­κή των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων βρί­σκε­ται στη δύ­να­μη των πολ­λών —και σε αυτή τη δύ­να­μη οφεί­λου­με να επεν­δύ­σου­με.

https://rproject.gr/article/apenanti-stoys-trampoykismoys-na-protaxoyme-ti-maziki-politiki-drasi