Η εξέγερση της γενιάς μας

Η εξέγερση της γενιάς μας

  • |

Χρήστος Σταυρακάκης

Η δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου και το ξέσπασμα της νεολαίας.

Έχουν πε­ρά­σει κιό­λας οκτώ χρό­νια από τη νε­ο­λαι­ί­στι­κη εξέ­γερ­ση του Δε­κέμ­βρη του 2008 που «πυ­ρο­δο­τή­θη­κε» από την αναί­τια κρα­τι­κή δο­λο­φο­νία του δε­κα­πε­ντά­χρο­νου Αλέ­ξαν­δρου Γρη­γο­ρό­που­λου. Μια εξέ­γερ­ση που δεν πρέ­πει να αφε­θεί στη λήθη και στη συ­κο­φά­ντη­ση.

Από τις πρώ­τες μέρες της εξέ­γερ­σης εκεί­νου του Δε­κέμ­βρη, υπήρ­ξε μια συ­στη­μα­τι­κή προ­σπά­θεια από τα αστι­κά κόμ­μα­τα και τα ΜΜΕ -με την πο­λύ­τι­μη συμ­βο­λή και του ΚΚΕ- να πα­ρου­σια­στεί η εξέ­γερ­ση ως τα τερ­τί­πια κά­ποιων κα­κο­μα­θη­μέ­νων παι­διών που αρέ­σκο­νται στους βαν­δα­λι­σμούς και τα πλιά­τσι­κα σε συν­δυα­σμό με μία κρι­τι­κή εξ «αρι­στε­ρών» για το ποιόν του δο­λο­φο­νη­μέ­νου, ότι «δεν ήταν και κά­ποιος αγω­νι­στής του κι­νή­μα­τος» αλλά απλά ένας πι­τσι­ρι­κάς με εν­δε­χο­μέ­νως πα­ρα­βα­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά ενώ ο Κορ­κο­νέ­ας ήταν απλώς ένας διε­στραμ­μέ­νος ή τρε­λός μπά­τσος. Όμως η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ήταν τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κή.

Τρά­πε­ζες

Στο πρό­σω­πο του Γρη­γο­ρό­που­λου εί­δα­με τους εαυ­τούς μας ως εν δυ­νά­μει θύ­μα­τα μιας κρα­τι­κής κα­τα­στο­λής που είχε την πο­λι­τι­κή ελευ­θε­ρία να δο­λο­φο­νεί με το «έτσι θέλω» και στο πρό­σω­πο του Κορ­κο­νέα ένα κρά­τος και ένα σύ­στη­μα που ήθελε τη νε­ο­λαία υπο­ταγ­μέ­νη, στο πε­ρι­θώ­ριο. Και αυτό δεν μπο­ρού­σε παρά να μας γε­μί­σει οργή και μίσος για αυτό το σύ­στη­μα, ακόμα και αν δεν μπο­ρού­σα­με να το εξη­γή­σου­με επα­κρι­βώς ή να σχε­διά­σου­με την επα­να­στα­τι­κή ανα­τρο­πή του. Η οργή όμως ξε­χεί­λι­ζε και αυτό δεν μπο­ρού­σε παρά να εκ­φρα­στεί με τη δυ­να­μι­κή και τη μα­χη­τι­κό­τη­τα μιας εξέ­γερ­σης.

Ήταν η πε­ρί­ο­δος που «νιώ­θα­με» την κρίση να πλη­σιά­ζει μιας και η γενιά μας -τό­τε- προ­ο­ρι­ζό­ταν να γίνει η γενιά των 700 ευρώ. Τους προη­γού­με­νους μήνες στα φοι­τη­τι­κά αμ­φι­θέ­α­τρα υπήρ­χε μια πολύ ζω­ντα­νή συ­ζή­τη­ση για το δυ­σοί­ω­νο μέλ­λον που προ­ε­τοι­μα­ζό­ταν για εμάς, με τη μνήμη του φοι­τη­τι­κού κι­νή­μα­τος το 2006-07 να είναι ακόμα νωπή και να τρο­φο­δο­τεί την πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση και την κι­νη­μα­τι­κή διεκ­δί­κη­ση. Σή­με­ρα μπο­ρεί ο μι­σθός των 700 ευρώ να φα­ντά­ζει άπια­στο όνει­ρο και μπρο­στά μας έχου­με τον εφιάλ­τη του «υπο­κα­τώ­τα­του μι­σθου» των 400 ευρώ. Σί­γου­ρα όμως, τότε ήταν αδια­νό­η­το να ζή­σου­με χει­ρό­τε­ρα από τη γενιά των γο­νιών μας. Ήταν λίγες μέρες πριν από τη δο­λο­φο­νία όταν ανα­κοι­νώ­θη­κε το πρώτο με­γά­λο πα­κέ­το στή­ρι­ξης των ελ­λη­νι­κών τρα­πε­ζών από την κυ­βέρ­νη­ση Κα­ρα­μαν­λή, ύψους 28 δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ, και κάπως έτσι προ­έ­κυ­ψε και το σύν­θη­μα «στις τρά­πε­ζες λεφτά, στη νε­ο­λαία σφαί­ρες, ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες» που κυ­ριάρ­χη­σε στις δια­δη­λώ­σεις εκεί­νων των ημε­ρών, μαζί με τη διεκ­δί­κη­ση για την ανα­τρο­πή της κυ­βέρ­νη­σης των δο­λο­φό­νων αλλά και την πλη­θώ­ρα αντι­κα­τα­σταλ­τι­κών συν­θη­μά­των.

Το μα­θη­τι­κό κί­νη­μα

Με δε­δο­μέ­νη την πολύ πρό­σφα­τη προη­γού­με­νη εμπει­ρία του φοι­τη­τι­κού κι­νή­μα­τος, από τις αμέ­σως επό­με­νες μέρες της δο­λο­φο­νί­ας, οι σχο­λές του κέ­ντρου ήταν κα­τει­λημ­μέ­νες από όλο το φάσμα των δυ­νά­με­ων του κι­νή­μα­τος, δη­μιουρ­γώ­ντας ζω­ντα­νά κέ­ντρα αγώνα, αντί­στα­σης, ορ­γά­νω­σης αλλά και συ­ντο­νι­σμού. Ταυ­τό­χρο­να, σε πολ­λές γει­το­νιές ξε­πή­δη­σαν κα­τα­λή­ψεις δη­μό­σιων κτι­ρί­ων και λαϊ­κές συ­νε­λεύ­σεις, με στόχο την εξά­πλω­ση του αγώνα.

Οι μα­θη­τές/τριες ήταν η «ευ­χά­ρι­στη έκ­πλη­ξη» της εξέ­γερ­σης. Το ένα μετά το άλλο τα σχο­λεία σε όλη τη χώρα τε­λού­σαν υπό κα­τά­λη­ψη μέσα από μα­ζι­κές γε­νι­κές συ­νε­λεύ­σεις (που από τότε δεν έχου­με ξα­να­δεί στο πλαί­σιο του μα­θη­τι­κού κι­νή­μα­τος, του­λά­χι­στον σε τέ­τοια κλί­μα­κα) και αυ­θόρ­μη­τες πο­ρεί­ες στις πό­λεις και στα αστυ­νο­μι­κά τμή­μα­τα, τα οποία οι μα­θη­τές και οι μα­θή­τριες κυ­ριο­λε­κτι­κά πο­λιορ­κού­σαν με νε­ρά­τζια, πέ­τρες και ό,τι άλλο έβρι­σκαν. Ει­δι­κά στην Αθήνα, πολύ με­γά­λα τμή­μα­τα των δια­δη­λώ­σε­ων τις «μέρες της φω­τιάς» ήταν τα μα­θη­τι­κά μπλοκ.

Προ­οί­μιο

Η έκτα­ση και η εξά­πλω­ση των κα­τα­λή­ψε­ων (καθώς και η ση­μα­ντι­κή κοι­νω­νι­κή υπο­στή­ρι­ξη της οποί­ας έτυ­χαν οι εξε­γερ­μέ­νοι) και η δη­μιουρ­γία διά­φο­ρων δομών ορ­γά­νω­σης από τα κάτω, σε συν­δυα­σμό με την πρω­το­φα­νή μα­χη­τι­κό­τη­τα των δια­δη­λώ­σε­ων, ήταν δύο στοι­χεία που αφε­νός συ­νη­γο­ρούν στην αυ­θε­ντι­κό­τη­τα της εξέ­γερ­σης, αφε­τέ­ρου ήταν και μια «πρώτη γεύση» για το τι θα ακο­λου­θού­σε τα επό­με­να χρό­νια σε επί­πε­δο κι­νη­μα­τι­κής και πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης με την κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή και τις με­τέ­πει­τα μνη­μο­νια­κές κυ­βερ­νή­σεις. Δεν είναι άλ­λω­στε τυ­χαίο ότι η δη­μιουρ­γία των ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ (που έχουν ορ­γιά­σει τα τε­λευ­ταία χρό­νια) ακο­λού­θη­σε χρο­νι­κά τη «λήξη» της εξέ­γερ­σης, ως μία πράξη προ­ε­τοι­μα­σί­ας από τη μεριά του κρά­τους και της κυ­ρί­αρ­χης τάξης, μπρο­στά στην επα­νά­λη­ψη αντί­στοι­χων φαι­νο­μέ­νων.

Αναμ­φί­βο­λα, για όσους και όσες ζή­σα­με αυτή την εξέ­γερ­ση (και όχι μόνο), αυτή απο­τε­λεί τομή και επι­βα­ρύ­νει με το «κα­θή­κον» δια­τή­ρη­σης της μνή­μης της, όχι ως επε­τεί­ου αλλά ως μίας γνή­σιας εξέ­γερ­σης που μπο­ρεί ακόμα και σή­με­ρα να εμπνέ­ει τους αγω­νι­στές και τις αγω­νί­στριες της Αρι­στε­ράς και του κι­νή­μα­τος. Ήταν η πρώτη στιγ­μή για πολ­λούς/ες -του γρά­φο­ντος συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου- όπου έγινε μα­ζι­κά αντι­λη­πτή η δύ­να­μή μας και ένα πρω­τό­γνω­ρο αί­σθη­μα ότι μπο­ρού­με να αλ­λά­ξου­με τον κόσμο και να φέ­ρου­με τα πάνω κάτω.

/rproject.gr