Δύο ανάδοχοι κι ένας σεφ

Δύο ανάδοχοι κι ένας σεφ

Ηταν ένας παπάς που μας έβγαλε τον αδόξαστο. Είπαμε να βαφτίσουμε μια κουκλίτσα αλλά ο λειτουργός της χριστιανοσύνης βάφτισε εμάς [δύο οι ανάδοχοι] στα νάματα του εκνευρισμού και της απεραντολογίας εκ μέρους του. Να λείπουν τα τελετουργικά εάν έτσι είναι. Και καλά οι ανάδοχοι, τα ’θελαν και τα ’παθαν, όπως και οι τελετάρχες [όχι ακριβώς, οι θεατές εννοώ], αλλά το κοριτσάκι τι του ’φταιξε του πολύρρυτου ιερέα;

Γιώργος Σταματόπουλος

Το έβλεπε να ωρύεται και να σφαδάζει και αυτός εκεί: να διαβάζει όλες τις χριστιανικές ασυναρτησίες περί δαιμόνων δήθεν που ενυπάρχουν στο κάθε γεννώμενο ανθρώπινο πλάσμα και πώς η θεία φώτιση [η βύθιση στον θάνατο και η αναγέννηση μέσω του καθαρτικού βαπτίσματος – αυτό λέει είναι το νόημα της βάπτισης] θα το απαλλάξει απ’ αυτούς και πώς θα γίνει αποδεκτό από την εκκλησία του Χριστού.

Ας πούμε καλώς, αφού έτσι έχουν τα χριστιανικά – ο κόσμος του νέου πλάσματος δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν από τους εκπροσώπους του θεού σε τούτη την ταλαίπωρη γη; Δεν μιλάμε για την υπομονή των αναδόχων, για τον εσωτερικό κόσμο κάνουμε λόγο του μικρού πλάσματος, για το βερβέρισμά του ενόσω ο παππάς έψαλλε και έκανε συστάσεις για ησυχία στο «ακροατήριο» [σ’ αυτό το τελευταίο δεν είχε άδικο]. Απεγνωσμένες οι κινήσεις του μικρού πλάσματος να ξεφύγει από την αγκαλιά μου και από τη θέα του παπά – απορούσα με την τόση δύναμή του και έκλαιγα μέσα μου που έπρεπε να το κρατώ πάση θυσία στην αγκαλιά μου για να πει ο παπάς τα δικά του [κυριολεκτικά ασύλληπτα για τον κοινό νου, την κοινή λογική εννοώ].

Τι παπάς ήταν αυτός· να κάνει συνεχώς συστάσεις προς όλους: μην ομιλείτε, μην κάθεστε σταυροπόδι, δεν είναι χώρος η εκκλησία για να ανταλλάσσετε φιλιά και να δημιουργείτε κοινωνικές σχέσεις, δεν είναι εδώ παιδική χαρά, μην περνάτε μπροστά από τον χώρο του Ιερού, μη τούτο, μη τ’ άλλο – ήξερε όμως ακριβώς πού έπρεπε να στέκονται οι φωτογράφοι και όποιος κατά την αντίληψή του μεριμνούσε για τη διαφήμιση της εκκλησίας και του «έργου» του. Υπέφερε ο ένας εκ των δύο αναδόχων – είχε νομίσει ότι η όλη διαδικασία δεν θα διαρκούσε πάνω από είκοσι λεπτά, άσε που η αθρησκία του πήγε περίπατο και αναγκάστηκε να πει το «πιστεύω» αντί για τον ύμνο της ΑΕΚ όπως επαιρόταν ότι θα έκανε πριν από την τελετή – σούζα μπροστά στην αυστηρότητα του ιερέως!

Ολα εντούτοις πήγαν καλά – κανείς δεν λιποθύμησε, αν και προς στιγμή ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν και την καρδιά μου να σπαράζει από το σπαρτάρισμα του κοριτσιού [της Πολυνίκης μας πλέον – να τη χαίρονται οι γονείς της και όλοι].

Την επομένη βρεθήκαμε με τον Στράτο στο σπίτι του, χωρίς ένα ευρώ πάνω μας. Βγαίνει ο οικοδεσπότης να πάει βόλτα τον σκύλο του και βλέπει κρεμασμένη στο πόμολο του σπιτιού του μία τσάντα κι ένα σημείωμα: Αγαπητέ γείτονα, δέξου αυτά τα ντολμαδάκια με φρέσκα αμπελόφυλλα. Υστερόγραφο: σεφ Σούλα. Ησαν γλύκισμα.

efsyn.gr