Οδηγεί στην πολιτική απομόνωση η τακτική του ΚΚΕ;

Οδηγεί στην πολιτική απομόνωση η τακτική του ΚΚΕ;

  • |

 

«Η ζωή δικαίωσε περίτρανα τις εκτιμήσεις, τις θέσεις του ΚΚΕ..». Αυτή η φράση υπάρχει στην σελίδα 41, θέση 38 του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΕ. Στο ίδιο κείμενο περιγράφονται αναλυτικά τα εκλογικά αποτελέσματα του ΚΚΕ στις 3 πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις που κυμαίνονται μεταξύ 5,45% και 6,1% ή στην εκλογή μόλις 5 δημάρχων στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του ’14. Τα εκλογικά αποτελέσματα του ΚΚΕ στο παρελθόν έφταναν το 10.93% τον Οκτώβρη του ’81 (37 χρόνια πριν). Το Κόμμα του Περισσού μάλιστα έλαβε στις εκλογές του Ιουνίου του ’12, 4.50% από 8.48% που είχε συγκεντρώσει λίγο πριν (Μάιος ’12).

Ανδρέας Βελισσάριος

Δικαίωσε η ζωή όντως το ΚΚΕ; Αμφιβάλλω…και δεν θα σταθώ απόλυτα στα εκλογικά νούμερα και ποσοστά αλλά περισσότερο στις πολιτικές θέσεις ενός επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος που ως επί τον πλείστον απομονώνεται από την ιδέα δημιουργίας ενωτικών σχημάτων όπου αυτό είναι εφικτό και υγιές.

Λίγα χρόνια πίσω στο τότε βρώμικο ’89 γεμάτο σκάνδαλα (Κοσκωτά-ΠΑΣΟΚ) και στη συγκυβέρνηση Ν.Δ-ΚΚΕ που θα επέφερε την κάθαρση, το Πολιτικό Γραφείο της Κ.Ε του ΚΚΕ, σε ανακοίνωσή του στις 4 Ιουλίου της τότε περιόδου, ανέφερε πως η συγκυβέρνηση «ήταν η μόνη δυνατή λύση που θα μπορούσε να επιτευχθεί για να προωθήσει σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα την πολιτική της κάθαρσης, τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών, την περιστολή της κομματικοποίησης [στο δημόσιο] και της κρατικής καταστολής, το άνοιγμα της ραδιοτηλεόρασης ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε αδιάβλητες εκλογές». Το ιστορικό λάθος πολιτικής συνεργασίας και στρατηγικής συμμαχίας του ΚΚΕ με την Δεξιά του ’89 του Μητσοτάκη-φιλελεύθερου και πρωτεργάτη του “ακραίου κέντρου” δεν παραγράφεται, στιγματίζοντας έντονα τόσο την ιστορία του Κόμματος όσο και την μετέπειτα πολιτική του πορεία (διάσπαση, διαγραφές, εκλογική καθίζηση). Έκτοτε το ΚΚΕ ακολουθεί μια πορεία πολιτικής απομόνωσης και ακραίας περιχαράκωσης στο όνομα της δήθεν επαναστατικής καθαρότητας. Σταθερότητα, συντηρητική στροφή,  και ακραίος σεχταρισμός, με ελάχιστες προοπτικές πολιτικής ανέλιξης.

Έλλειψη αυτοκριτικής

Το 20ό Συνέδριο του Κόμματος απέδειξε ότι οκτώ χρόνια μετά το ξέσπασμα της πρωτοφανούς κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, μετά τη θύελλα των μαζικών αγώνων του 2010-2013, μετά την πρωτοφανή κρίση των αστικών πολιτικών κομμάτων, μετά την «κωλοτούμπα» και την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, οι δυνάμεις του ΚΚΕ, σε σύγκριση με αυτές που είχε στα 1998-2000, παραμένουν σε στασιμότητα τόσο στο εκλογικό πεδίο όσο και στα συνδικάτα. Η πολιτική μετάλλαξη του Σύριζα και  η στροφή του προς τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και τις δομές του σύγχρονου αστισμού υπερασπιζόμενες από Μαρινάκηδες, Σαβίδηδες και μιντιακό σύστημα δεν φαίνεται να δίνουν πολιτική ώθηση και εμπιστοσύνη στο Κόμμα του Περισσού. Τι φταίει άραγε; Κανείς δεν ξέρει στην Κ.Ε του Κόμματος θεωρώντας πως χαράζουν μια σωστή πολιτική-ιδεολογική γραμμή σύμφωνη πάντα με τις συνθήκες. Μια γραμμή όμως που χαρακτηρίζεται από καρτερικότητα για τον κόσμο σε περιόδους μάλιστα έντονης δυσαρέσκειας και κοινωνικής κρίσης που συνθλίβει την εργατική τάξη.

Οι μεγάλες ευκαιρίες υπήρχαν και πέρασαν χωρίς να αγγίξουν το ΚΚΕ που εθελοτυφλούσε το 2015 στο δημοψήφισμα, προτρέποντας τον κόσμο της βάσης του, αλλά και ευρύτερα της Αριστεράς να ψηφίσει ΟΧΙ στο ΟΧΙ της πρότασης Τσίπρα, μιας και δεν είναι απόλυτα σαφής και είναι ίδια με των δανειστών. Με βάση τα μαθηματικά η διπλή άρνηση αποτελεί αποδοχή. Έμμεση αποδοχή και ακραία εκδήλωση της γνωστής αντίληψης του ΚΚΕ, ότι τελικά «τίποτα δε έχει νόημα, αν δεν υπάρξει πρώτα λαϊκή εξουσία», η οποία μάλλον θα προκύψει από κάποιο κομματικό φροντιστήριο ή μέσω μιας μεταφυσικής επιφοίτησης και όχι μέσω των πραγματικών μαχών που θα ωριμάζουν την επανάσταση. Θεωρώ ότι η πιθανότητα η ηγετική ομάδα Τσίπρα να κατρακυλούσε στο καπιταλιστικό βούρκο μιας και ο Σύριζα αποτελεί ένα ρεφορμιστικό κόμμα στην ηγεσία του (πλέον) της αστικής τάξης, ήταν αρκετά μεγάλη.

Παρόλα αυτά θα είχαν πάρει ίδια τροπή τα πράγματα αν το ΚΚΕ στήριζε και έσπρωχνε τον αδύναμο από άποψης “σφιχτής βάσης” Σύριζα προς τα δικά του πολιτικά μονοπάτια; Αυτό είναι ένα απλό σενάριο που κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν θα άλλαζε τις πολιτικές ισορροπίες, με το ΚΚΕ να καρπώνονταν και να κέρδιζε κόσμο της Αριστεράς στην βάση. Κόσμο που μάχεται καθημερινά σε σωματεία και συνδικάτα και ξέρει και είναι έτοιμο πάντα να δώσει οποιαδήποτε μάχη. Το κίνημα απέδειξε τότε πως βρίσκεται πιο μπροστά πολιτικά και από το ΚΚΕ πόσο δε από το Σύριζα που “γονάτισε” μετά το  61.3% που δεν είχε πως να το αξιοποιήσει με το Μαξίμου να μένει στήλη άλατος από την ανυπαρξία φόβου που επέδειξε ο κόσμος αντιμέτωπος με media, καναλάρχες, δεξιά και Ευρώπη. Ίσως αυτός ήταν και είναι ο φόβος του ΚΚΕ. Η πιθανή έκθεση σε ένα απρόσμενο (μετέπειτα) εκλογικό “μπαμ” που δεν θα μπορούσε/μπορεί να το αξιοποιήσει ανάλογα, σύμφωνα πάντα με ένα επαναστατικό μεταβατικό πρόγραμμα που θα οδεύει και θα υλοποιεί στα θεμέλια της κοινωνίας τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Ανάγνωση της Ιστορίας

Σιγοκλείνοντας το κεφάλαιο των 100 χρόνων από την Οκτωμβριανή Επανάσταση προκύπτουν σημαντικά συμπεράσματα και διδάγματα προσαρμοσμένα στο σήμερα, σε θέματα που αφορούν την τακτική και το Κόμμα. Το πιο βασικό από τους Μπολσεβίκους, είναι ότι μάθαιναν από τα λάθη τους στο φως των γεγονότων και τα διόρθωναν. Διόρθωσαν τη στρατηγική τους με τις περίφημες θέσεις του Απρίλη, όπου εγκατέλειψαν την αστικοδημοκρατική επανάσταση και υιοθέτησαν τη σοσιαλιστική, που εκφράστηκε με τη θέση: «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ!». Στο πρόγραμμα τους πρόβαλλαν τις άμεσες ανάγκες των λαϊκών μαζών για ειρήνη, ψωμί και γη για όλους. Δεν εναπόθεταν αυτά τα καίρια ζητήματα πάλης σε μια μελλοντική  λαϊκή εξουσία που δεν ξέρουμε πως θα προέλθει. Το πιο σημαντικό όμως δίδαγμα για τη σημερινή συγκυρία, είναι η ενιαιομετωπική τακτική τους, που τους επέτρεψε να κερδίσουν την επαναστατική πρωτοπορία στις γραμμές τους και να ισχυροποιήσουν το κόμμα. Μια τακτική που συνοψίζεται στην φράση του Λένιν “Χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά”. Τα Σοβιέτ ως γνωστών δεν ήταν τίποτε άλλο από ενιαιομετωπικές οργανώσεις της εργατικής τάξης, στις οποίες κυριαρχούσαν, ως και τις παραμονές της επανάστασης, οι συμβιβασμένες ηγεσίες, οι ρεφορμιστές, και οι οπορτουνιστές!

Ωστόσο οι Μπολσεβίκοι δεν απείχαν απ’ αυτά, δεν τα διέσπασαν, πάλεψαν μέσα σ’ αυτά και σε συνδυασμό με τις σωστές θέσεις που διατηρούσαν είχαν τη δυνατότητα να ισχυροποιήσουν το κόμμα και να ανασυντάξουν το κίνημα. .Στα πρώτα στάδια της επανάστασης, το επίπεδο της συνείδησης των λαϊκών μαζών, της κοινωνικής συμμαχίας ανάμεσα στην εργατική τάξη και τη φτωχή αγροτιά, ήταν χαμηλό, και σαν αποτέλεσμα ακολουθούσαν τις συμβιβασμένες ηγεσίες με πολλές αυταπάτες. Όμως οι Μπολσεβίκοι δεν εγκατέλειψαν τις μάζες στην επιρροή των ρεφορμιστών. Δεν έκαναν αυτό που κάνει σήμερα το ΚΚΕ, που καλεί τις μάζες να εγκαταλείψουν τις ηγεσίες τους και να έρθουν στο κόμμα και στο ΠΑΜΕ, ΜΑΣ χτίζοντας μέτωπο γύρω από τον εαυτό τους ονομάζοντάς το κοινωνική συμμαχία!

Η ανάλυση του ΚΚΕ μέχρι και σήμερα έχει παραμείνει σε ένα πολύ πρώιμο στάδιο μιας και στις θέσεις του δεν υπάρχει καμία ουσιαστική και εκτεταμένη αναφορά για το γιατί δεν μπόρεσε να πετύχει (σε ευνοϊκές συνθήκες μάλιστα για ένα κομμουνιστικό κόμμα: καπιταλιστική υστερία/κρίση, κοινωνικοί αγώνες, στροφή του κόσμου προς τον Σύριζα) κανέναν από τους στόχους του; Οι αριθμοί, όπως έδειξα στην εισαγωγή του κειμένου, δίνουν άμεσα απαντήσεις για όσους θέλουν να διαβάσουν πίσω από τις λέξεις. Στις εκλογές του ’15, Σύριζα και Ν.Δ χάσανε αθροιστικά γύρω στο μισό εκατομμύριο ψήφους (300.000 Σύριζα, 200.000 Ν.Δ) με τα μικρότερα αστικά κόμματα να κατακρεμνίζονται έχοντας μικρότερες απώλειες με βάση τα δεδομένα τους και τα ιδεολογικά τους συστημικά συμπλέγματα. Παρόλα αυτά και με την αποχή να αγγίζει το 44% το ΚΚΕ όχι απλά δεν κατόρθωσε να έχει ροές από τους “ εκλογικά ηττημένους” αλλά κατάφερε και έχασε πάνω από 35.000 ψηφοφόρους (4.5%-5.5%). Ίσως έφταιγε/φταίει ο κόσμος…;

Στις θέσεις του 20ού Συνεδρίου γίνεται σωστά η εκτίμηση ότι «…τα προβλήματα των συνθηκών δουλειάς και ζωής της εργατικής τάξης όσο και αν αποτελούν τη βάση των αγώνων και πρέπει ασταμάτητα να αναπτύσσονται με την πρωτοπόρα συμβολή των κομμουνιστών, δεν οδηγούν από μόνα τους στην ανάπτυξη της ταξικής πολιτικής συνείδησης. Από εδώ απορρέουν τα καθήκοντα του ιδεολογικού- πολιτικού αγώνα των κομμουνιστών μέσα στο κίνημα για την ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης τους».«Να αποκτήσουμε την ικανότητα στην προβολή του γεγονότος ότι εμπόδιο στην κάλυψη των σύγχρονων αναγκών και των αιτημάτων που τα εκφράζουν είναι η ίδια η καπιταλιστική ιδιοκτησία και το καπιταλιστικό κέρδος». (Θέση 53 σελ. 60,61) αλλά η απουσία του μεταβατικού προγράμματος στη πράξη γίνεται αισθητή, από την στιγμή που το ΚΚΕ (και στην δράση του) θέτει το ζήτημα  “ότι μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν μπορεί να υλοποιηθεί και ειναι υπόθεση Λαικής Εξουσίας”.

Το ΠΑΜΕ σε επιχειρήσεις που μπήκε λουκέτο όπως το ξενοδοχείο Ledra Athens και πιο πρόσφατα ο ΔΟΛ αρκέστηκε στην διατύπωση των πολύ σωστών αιτημάτων 1) το να καταβληθούν τα δεδουλευμένα των εργατών, και 2) να μην χαθούν θέσεις εργασίας. Δεν απάντησε όμως στο πως θα σωθούν οι θέσεις εργασίας; Με την διαιώνιση και αναπαραγωγή του καπιταλιστικού μοντέλου που θέλει τους κεφαλαιοκράτες να εκμεταλλέυονται στο έπακρον την εργατική τάξη; Σαφώς και όχι, μιας και αυτές οι υποθέσεις εκδηλώνουν καταφανέστατα την αδυναμία των εργοδοτών να αντέξουν τον ανταγωνισμό, ασκώντας διαχρονικά μια κάκιστη διαχείριση επιχειρήσεων τους, που εν τέλει (εσκεμένα ή μη) χρεοκόπησε. Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα είναι ότι θα πρέπει να προβάλλονται τα αιτήματα της 1) εθνικοποίησης της επιχείρησης με 2) εργατικό έλεγχο και διαχείριση και 3) κατάσχεση της περιουσίας του εργοδότη/καπιταλιστή ώστε να πληρωθούν οι εργαζόμενοι. Τέτοιες προσπάθειες θα πρέπει να ενισχύονται και να μπαίνουν στην πρώτη γραμμή των ζητημάτων του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ.

Σκηνικά πολεμικού χαρακτήρα: Πατριωτική γραμμή;

Τέλος όσο αναφορά τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και την ραγδαία όξυνση των ανταγωνισμών στο Αιγαίο που συνοδεύονται με κλιμάκωση της έντασης και επικίνδυνα σκηνικά πολεμικού χαρακτήρα το ΚΚΕ μας μπερδεύει (Ριζοσπάστης 31 Μάρτη – 1 Απρίλη 2018). Καλεί τον κόσμο του (αλλά και ευρύτερα) να πολεμήσει για να υπερασπιστεί τα “κυριαρχικά του δικαιώματα”- “με κοινή πάλη των λαών Ελλάδας-Τουρκίας”. Μάλιστα τονίζει πως όποιος ζητάει πιο λεπτομερείς διευκρινίσεις  για την δράση του, μόνο αφελής ή πονηρός είναι…! Δεν υπάρχει καμία πονηριά και συνομοσιολογία σύντροφοι του ΚΚΕ όπως και δεν υπήρχε όταν ο Λένιν στο τόμο 26 των Απάντων του ανέλυε και διευκρινίζε  τι σημαίνει το «Πρέπει να πας στον πόλεμο και να κάνεις τη δουλειά του σοσιαλιστή» – τα θέματα φιλίας και συνεργασίας των λαών, σύνορα και κυριαρχικά δικαιώματα. (παραθέτω το απόσπασμα από Λένιν).

«Το σοσιαλιστικό κίνημα δεν μπορεί να νικήσει μέσα στα πλαίσια της πατρίδας. Δημιουργεί νέες ανώτερες μορφές συμβίωσης των ανθρώπων, όπου οι νόμιμες ανάγκες και οι προοδευτικές τάσεις των εργαζομένων μαζών κάθε εθνότητας θα ικανοποιηθούν για πρώτη φορά σε μια διεθνική ενότητα με τον όρο ότι θα εκμηδενιστούν οι σημερινοί εθνικοί φραγμοί. Στις προσπάθειες της σύγχρονης αστικής τάξης να διαιρέσει και να χωρίσει τους εργάτες με υποκριτικές επικλήσεις για “υπεράσπιση της πατρίδας” οι συνειδητοί εργάτες θα απαντήσουν με νέες και επανειλημμένες προσπάθειες για την πραγματοποίηση της ενότητας των εργατών των διαφόρων εθνών στον αγώνα για την ανατροπή της κυριαρχίας της αστικής τάξης όλων των εθνών».

(Φράση κειμένου στον Ριζοσπάστη) «Το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι οι λαοί δεν έχουνε τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους, και με αυτήν την έννοια υπερασπιζόμαστε τη σταθερότητα των συνόρων…». Αυτό είναι γενικά σωστό, ταυτόχρονα και αφηρημένο! Δεν απαντά στα συγκεκριμένα ζητήματα και διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις δύο χώρες: Αιγαίο, υφαλοκριπίδα, γκρίζες ζώνες, χωρικά ύδατα, ΑΟΖ. Ας μην ξεχνάμε πως οι εδαφικές διαφορές είχαν οδηγήσει στο παρελθόν σε πολεμικού τύπου συρράξεις (Σοβιετική Ένωση και Κίνα, Κίνα και Βιετνάμ). Δεν βλέπουμε πουθενά να παίρνει καθαρή θέση (ΚΚΕ) ότι κατά την εξέλιξη και τη διάρκεια του πολέμου οι πρωτοπόροι δεν αναστέλλουν την ταξική πάλη στο όνομα της υπεράσπισης της πατρίδας αλλά αντίθετα προσπαθούν να την οξύνουν με τελικό στόχο την ανατροπή της άρχουσας τάξης. Στην πραγματικότητα αυτά είναι κρίσιμα ζητήματα τα οποία έχουν να κάνουν με το μεταβατικό πρόγραμμα που οδηγεί τη συνείδηση και την δράση των μαζών στο επιστέγασμα. Αν όντως τα πράγματα οδηγηθούν σε θερμό επεισόδιο ή, ακόμη χειρότερα σε πόλεμο, η διάσταση στην πράξη ανάμεσα σε αυτόν τον πολιτικό προσανατολισμό της Αριστεράς που λέει “Δεν πολεμάμε για τους υδρογονάνθρακες και τις ΑΟΖ-Δεν πολεμάμε για τα σχέδια των ιμπεριαλιστών” και στον πολιτικό προσανατολισμό που από τώρα προετοιμάζει και καλεί σε υπεράσπιση των «κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας» και των «εθνικών συμφερόντων» θα είναι τεράστια!

Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς καλούνται να διαλέξουν από τώρα, από ποια πλευρά θα σταθούν!

nostimonimar.gr