Η αλληλεγγύη ως τρόπος ζωής

Η αλληλεγγύη ως τρόπος ζωής

Ο άνθρωπος, είναι γνωστό (;) δα, ακαταπαύστως κινείται, καθημερινά εννοείται, μεταξύ γελοίου και μεγαλείου. Αποδεικνύεται περιτράνως αυτό τις τελευταίες τραγικές για τη χώρα μέρες. Από τη μια ταπεινοί Ελληνες και Αιγύπτιοι ψαράδες αποδεικνύουν ότι ο αλτρουισμός δεν είναι φιλοσοφικός μόνο όρος αλλά υπαρκτή ανθρώπινη κατάσταση, με το να πέσουν μέσα στην κόλαση για να σώσουν συνανθρώπους· από την άλλη καιροφυλακτούντες επιδρομείς να λεηλατήσουν τις καμένες οικίες, ανυπεράσπιστες και εγκαταλελειμμένες -τι ντροπή.

Γιώργος Σταματόπουλος

Αυτοί είμαστε ως είδος, ναι, αλλά τι είναι αυτό που δεν μας επιτρέπει να σεβόμαστε, έστω για λίγο, τους νεκρούς μας; Είναι υψηλή βαθμίδα πολιτισμού ο σεβασμός προς τους νεκρούς [προς τους πάσχοντες γενικώς], αλλά ακόμη κι αυτή η προαιώνια αξία μοιάζει να έχει πεταχτεί – καταχωνιαστεί στον κάδο της ορθολογιστικής υστερίας μας [ο θάνατός σου η ζωή μου, αυτόν τον ορθολογισμό εννοώ]. Νομίζω έχουμε απαντήσει ήδη υποδεικνύοντας τη λεπτή μεμβράνη μεταξύ καλοσύνης και κακίας, γελοίου και μεγαλείου που θίξαμε στην αρχή. Ναι, αλλά κάτι λείπει· ίσως η παιδεία και ελπίζω αυτό να μην ηχεί σαν μια κοινότοπη διαπίστωση.

Χρέος όλων νομίζω είναι να διοχετευτεί η άφθονη συγκίνηση που κατέκλυσε τους ζωντανούς προς όλες τις κατευθύνσεις του βίου στην καθημερινότητά του -έστω με ένα χαμόγελο… Το χαμόγελο ομορφαίνει την ημέρα [και τη νύχτα], όπως και η προσφορά μιας φιάλης με νερό, ή γάλα, ή μιας φέτας ψωμί -τόσο απλά, τόσο ανθρώπινα, τόσο «εξεγερτικά» [τα εισαγωγικά θα μπορούσαν να απαλειφθούν…]. Ας μείνουμε προς το παρόν στο μεγαλείο της αλληλεγγύης και ας γίνουμε αυτό που είμαστε: ανθρώπινα, συμπάσχοντα όντα. Η ιδιοτέλεια και η σκοπιμότητα ας μας αφήσουν, έστω για λίγο, ανεπηρέαστους ώστε να επικρατήσουν πράξεις καλοσύνης και συμπάθειας. Μετά βλέπουμε.

Μακάρι η συγκίνηση που αφειδώς διασκορπίζεται τούτες τις μέρες από τις πράξεις αλληλεγγύης να μπολιάσει τις έννοιες που μας καθορίζουν ως κοινωνία, ως συνοδοιπορούντες, δηλαδή την ευθύνη, την κατανόηση, τον σεβασμό, την αγάπη, τη δοτικότητα. Μπορεί να φαίνονται πολλές οι εν λόγω έννοιες, αλλά είναι οι ελάχιστες σε ό,τι αφορά την αξιοπρέπεια του ανθρώπου -εάν τις διασώσουμε ή τις κατακτήσουμε υπάρχει ελπίδα· αυτό δα έλειπε, να μην υπάρχει ελπίδα. Ας γίνει αυτή η συγκίνηση το μικρό όχημα όλων για τις επόμενες τουλάχιστον γενιές. Σημειώνεται ότι δεν είναι ευχολόγιο οι ως άνω γραμμές…

Είναι γνωστό ότι τρεις μέρες το πολύ διαρκούν τα θαύματα [το θαύμα της αλληλεγγύης ας είναι και τρεις μήνες], άρα σημασία έχει τι κάνουμε από τούδε και στο εξής, εάν μπορούμε με άλλα λόγια να διεισδύσουμε σε μια νέα κουλτούρα συντροφικότητας και να ανακαλύψουμε δεσμούς που μας συνέχουν και όχι που απομακρύνουν τον ένα από τον άλλο.

Ναι, δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον η αλληλεγγύη, μπορεί όμως να εισχωρήσει στον καθημερινό τρόπο συνύπαρξης, έστω, όπως είπαμε, με ένα χαμόγελο. Εάν ακούγεται κουραστικό τότε είναι βέβαιο ότι θα μας βρουν πολλές συμφορές αφού οι πολιτικοί δεν φαίνονται να αλλάζουν μυαλά κι εμείς από μόνοι μας έχουμε αλλοτριωθεί από μορφές «εαυτίας» -πέρα βρέχει και λοιπά.

Η κάθε γενιά βρίσκει μια λύση, έστω και προσωρινή [για να μην ξεχαστεί το είδος…].

efsyn.gr