Η θανατοπολιτική στην Ε.Ε., ο Πλεύρης και τα δικά µας καθήκοντα

Τόσο η Ελλάδα, όσο και η Ευρώπη κινούνται σε ένα πάρα πολύ επικίνδυνο µονοπάτι γύρω από το προσφυγικό.

Το 2025, όχι ένας, ούτε δύο, αλλά 98 νε­κροί πρό­σφυ­γες κα­τα­γρά­φη­καν στο Αι­γαίο και την ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή της Κρή­της, πάντα σύ­µφω­να µε τα επί­ση­µα στοι­χεία. Ποιος ξέρει πόσοι ακόµη δεν υπάρ­χουν σε καµία λίστα, παρά µόνο στην αγω­νία των δικών τους αν­θρώ­πων. Και πα­νη­γυ­ρί­ζει σε κάθε ευ­και­ρία ο ακρο­δε­ξιός υπουρ­γός Με­τα­νά­στευ­σης για τη µεί­ω­ση των ροών και τη φύ­λα­ξη των συ­νό­ρων. Αυτό που κρύ­βει αυτός και το σι­νά­φι του, όµως, είναι ότι αυτές οι «επι­τυ­χη­µέ­νες» πο­λι­τι­κές είναι βου­τη­γµέ­νες στο αίµα.

Νικόλας Κολυτάς

Ε.Ε. στα βή­µα­τα Τραµπ

Δεν είναι υπερ­βο­λή να πούµε ότι στην Ευ­ρώ­πη υπάρ­χει µια κυ­ρί­αρ­χη τάση µι­µη­τι­σµού προς τις πιο απο­κρου­στι­κές πο­λι­τι­κές της κυ­βέρ­νη­σης Τραµπ στις ΗΠΑ. Των πο­λι­τι­κών που χρη­σι­µο­ποιούν τη δύ­να­µη των όπλων και της εξου­σί­ας προ­κει­µέ­νου να απαν­θρω­πο­ποι­ή­σουν συ­γκε­κρι­µέ­νες κοι­νω­νι­κές κα­τη­γο­ρί­ες και να νο­µι­µο­ποι­ή­σουν τη βία εις βάρος τους ως ένα «ανα­γκαίο» µέτρο. Το εί­δα­µε µε τον ICE και τις δο­λο­φο­νί­ες αφρο­α­µε­ρι­κα­νών στις ΗΠΑ, το εί­δα­µε και σε κάθε αµε­ρι­κα­νι­κή επέ­µβα­ση/πα­ρέ­µβα­ση σε τρίτη χώρα, από τη Βε­νε­ζου­έ­λα και την Κούβα µέχρι την Πα­λαι­στί­νη και το Ιράν. Πα­τώ­ντας σε αυτό το πο­λι­τι­κό κε­φά­λαιο η ευ­ρω­παϊ­κή Δεξιά µε τη συν­δρο­µή των δια­φό­ρων ακρο­δε­ξιών ρευ­µά­των επι­χει­ρεί µια ανα­τρο­πή των µε­τα­πο­λε­µι­κών κε­κτη­µέ­νων γύρω από την προ­στα­σία των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­µά­των, όπως αυτά κα­το­χυ­ρώ­θη­καν τον 20ο αιώνα, µια αλ­λα­γή του χάρτη των πο­λι­τι­κών συ­ντε­τα­γµέ­νων και οριο­θε­τή­σε­ων γύρω από την αξία της αν­θρώ­πι­νης ζωής, µε βάση τα­ξι­κά, εθνο­τι­κά και θρη­σκευ­τι­κά κρι­τή­ρια.

Η απο­δο­χή της σκλη­ρό­τε­ρης εκ­δο­χής της πρό­τα­σης για έναν ευ­ρω­παϊ­κό κα­νο­νι­σµό απε­λά­σε­ων που ενέ­κρι­νε η Επι­τρο­πή Πο­λι­τι­κών Ελευ­θε­ριών, Δι­καιο­σύ­νης και Εσω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σε­ων του Ευ­ρω­κοι­νο­βου­λί­ου, ση­µα­το­δο­τεί µια άκρως επι­κίν­δυ­νη στρο­φή για την Ευ­ρώ­πη. Η πρό­τα­ση αυτή, εγκρί­θη­κε µε συ­µµα­χία του δε­ξιού Ευ­ρω­παϊ­κού Λαϊ­κού Κό­µµα­τος µε τις τρεις ευ­ρω­ο­µά­δες της Ακρο­δε­ξιάς και αν δεν υπάρ­ξουν εν­στά­σεις θα απο­τε­λέ­σει τη βάση της δια­πρα­γµα­τευ­τι­κής πρό­τα­σης του Ευ­ρω­κοι­νο­βου­λί­ου ώστε να ξε­κι­νή­σουν οι τρι­µε­ρείς συ­νο­µι­λί­ες µε την Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή και το Ευ­ρω­παϊ­κό Συ­µβού­λιο για να δια­µορ­φω­θεί το τε­λι­κό κεί­µε­νο του κα­νο­νι­σµού.

Σε αυτή την πρό­τα­ση προ­τεί­νο­νται τε­ρα­τώ­δη µέτρα κυ­ριο­λε­κτι­κά για τους πρό­σφυ­γες και τους µε­τα­νά­στες. Το πρώτο και σο­βα­ρό­τε­ρο είναι η δη­µιουρ­γία «κέ­ντρων επι­στρο­φής» σε τρί­τες χώρες, στις οποί­ες θα µπο­ρούν να απε­λαύ­νο­νται και να τί­θε­νται σε διοι­κη­τι­κή κρά­τη­ση οι­κο­γέ­νειες µε παι­διά, χωρίς να έχουν δια­σφα­λι­στεί εγ­γυ­ή­σεις για τον σε­βα­σµό των θε­µε­λιω­δών δι­καιω­µά­των και τη µη επα­να­προ­ώ­θη­ση των κρα­τού­µε­νων σε χώρες όπου κιν­δυ­νεύ­ει η ζωή και η ελευ­θε­ρία τους. Σε χώρες δη­λα­δή εκτός Ε.Ε. µε µο­να­δι­κό σκοπό τη σκού­πα σε «µη κα­λο­δε­χού­µε­νους» πρό­σφυ­γες. Τα δεύ­τε­ρο είναι η επέ­κτα­ση του χρό­νου διοι­κη­τι­κής κρά­τη­σης σε 24 µήνες, ακόµα και για ανή­λι­κους, και στη συ­νέ­χεια η δυ­να­τό­τη­τα εφα­ρµο­γής πε­ριο­ρι­στι­κών µέ­τρων, όπως ηλε­κτρο­νι­κή επι­τή­ρη­ση και υπο­χρέ­ω­ση τα­κτι­κής πα­ρου­σί­ας σε αστυ­νο­µι­κό τµήµα σε πε­ρι­πτώ­σεις «µα­ζι­κής κρά­τη­σης προς απέ­λα­ση». Και το τρίτο είναι η θέ­σπι­ση δυ­σα­νά­λο­γων επι­πτώ­σε­ων σε αν­θρώ­πους που κρί­νε­ται ότι δεν συ­νερ­γά­ζο­νται µε τις αρχές για την απέ­λα­σή τους, συ­µπε­ρι­λα­µβα­νο­µέ­νης της απα­γό­ρευ­σης επα­νει­σό­δου στη χώρα για απε­ριό­ρι­στο διά­στη­µα, της επι­βο­λής προ­στί­µων ή και των ποι­νι­κών διώ­ξε­ων.

Τα πα­ρα­πά­νω µέτρα ορί­ζουν ένα νέο ακόµη σκλη­ρό­τε­ρο πλαί­σιο για τα προ­σφυ­γι­κά υπο­κεί­µε­να, τη στι­γµή που κράτη µέλη της Ε.Ε. στη­ρί­ζουν µε κάθε τρόπο τους αµε­ρι­κα­νοϊσ­ραη­λι­νούς βο­µβαρ­δι­σµούς και τις στρα­τιω­τι­κές επι­θέ­σεις συ­νο­λι­κά στη Μέση Ανα­το­λή που γεν­νούν διαρ­κώς νέους διω­γµέ­νους που τρέ­χουν να ξε­φύ­γουν επι­χει­ρώ­ντας να γλι­τώ­σουν από το θά­να­το. Η Ευ­ρώ­πη-Φρού­ριο ανα­βα­θµί­ζε­ται σε Ευ­ρώ­πη-Δο­λο­φό­νο και µε τη βούλα. Η Ε.Ε. των «δι­καιω­µά­των» και του «Κρά­τους Δι­καί­ου» που µας πι­πί­λι­ζαν το µυαλό εδώ και δε­κα­ε­τί­ες οι διά­φο­ροι µε­ταρ­ρυ­θµι­στές Αρι­στε­ροί και Σο­σια­λι­στές, τη στι­γµή της διε­θνούς ανα­τα­ρα­χής και σύ­γκρου­σης συ­µφε­ρό­ντων, απο­δει­κνύ­ε­ται ένα κενό γρά­µµα.

Σκλη­ρή γρα­µµή Πλεύ­ρη

Δεν προ­κα­λεί καµία εντύ­πω­ση ότι σε ένα τέ­τοιο αντι­προ­σφυ­γι­κό πο­λι­τι­κό κλίµα διε­θνώς αν­θί­ζουν µπου­µπού­κια όπως ο ακρο­δε­ξιός Έλ­λη­νας υπουρ­γός Με­τα­νά­στευ­σης και Ασύ­λου. Με µακρά θη­τεία στην ελ­λη­νι­κή ακρο­δε­ξιά ο Θάνος Πλεύ­ρης από τη διεύ­θυν­ση του χαρ­το­φυ­λα­κί­ου του φαί­νε­ται πως εκ­πλη­ρώ­νει τις πιο απάν­θρω­πες ονει­ρώ­ξεις του. Δεν είναι τυ­χαίο ότι ο ίδιος φαί­νε­ται να πρω­το­στα­τεί στην επι­βο­λή ενός σκλη­ρού αντι­προ­σφυ­γκού δό­γµα­τος στην Ε.Ε. τη στι­γµή που οι κα­ταγ­γε­λί­ες για τις πα­ρά­νο­µες επα­να­προ­ω­θή­σεις και βυ­θί­σεις σκα­φών στο Αι­γαίο πλη­θαί­νουν. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι σύ­µφω­να µε την ορ­γά­νω­ση Υπο­στή­ρι­ξη Προ­σφύ­γων στο Αι­γαίο, που συ­γκέ­ντρω­σε τα στοι­χεία από επί­ση­µες αρχές και ορ­γα­νώ­σεις, πε­ρισ­σό­τε­ρα από δύο θα­να­τη­φό­ρα πε­ρι­στα­τι­κά τον µήνα, µε θύ­µα­τα πρό­σφυ­γες και µε­τα­νά­στες, εξα­κο­λού­θη­σαν να συ­µβαί­νουν και το 2025 στα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα στο ανα­το­λι­κό Αι­γαίο και στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή της Κρή­της.

Τα στοι­χεία, που πα­ρου­σιά­στη­καν σε εκτε­νές ρε­πορ­τάζ της ΕΦΣΥΝ, δεί­χνουν ότι το ανα­το­λι­κό Αι­γαίο και η Κρήτη έγι­ναν υγρός τάφος το 2025 για του­λά­χι­στον 98 πρό­σφυ­γες και µε­τα­νά­στες σε 28 θα­να­τη­φό­ρα πε­ρι­στα­τι­κά, από τα οποία τα 16 ήταν ναυά­για. Οι 58 νε­κροί εντο­πί­στη­καν και ανα­σύρ­θη­καν, ενώ άλλοι 40 πρό­σφυ­γες και µε­τα­νά­στες αγνο­ού­νται και θε­ω­ρεί­ται ότι έχουν χάσει τη ζωή τους. Εντο­πί­στη­καν επί­σης άλλοι 23 νε­κροί που δεν συν­δέ­ο­νται µε συ­γκε­κρι­µέ­νο πε­ρι­στα­τι­κό, πολ­λοί από τους οποί­ους βρέ­θη­καν σε προ­χω­ρη­µέ­νη σήψη και ήταν εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη η ταυ­το­ποί­η­σή τους. Τα νού­µε­ρα αυτά πρα­γµα­τι­κά τρο­µά­ζουν, όµως δεν θα τα δει κα­νέ­νας στα κυ­ρί­αρ­χα συ­στη­µι­κά ΜΜΕ. Αυτοί οι άν­θρω­ποι αντι­µε­τω­πί­ζο­νται ως παι­διά ενός κα­τώ­τε­ρου θεού που δεν χρή­ζουν θρή­νου και οργής για το θά­να­τό τους. Και κάπου εκεί εν­σαρ­κώ­νε­ται η θα­να­το­πο­λι­τι­κή στην πράξη. Οι κοι­νω­νί­ες µα­θαί­νουν να συ­µβι­βά­ζο­νται µε το θά­να­το υπό συ­γκε­κρι­µέ­νο πρί­σµα, κα­τη­γο­ριο­ποιούν τους νε­κρούς και ανέ­χο­νται δο­λο­φο­νι­κές πρα­κτι­κές.

Την ίδια στι­γµή ο ακρο­δε­ξιός υπουρ­γός Με­τα­νά­στευ­σης σπεύ­δει να αντλή­σει πο­λι­τι­κή υπε­ρα­ξία πάνω στο αίµα και το θά­να­το. Σε απά­ντη­σή του προς τη Διε­θνή Αµνη­στία για την πρό­τα­ση δη­µιουρ­γί­ας κέ­ντρων επι­στρο­φής, πι­θα­νό­τη­τα σε χώρα της Αφρι­κής, ση­µεί­ω­σε χωρίς κα­νέ­να δι­στα­γµό «Σε όλες αυτές τις δια­δι­κα­σί­ες δεν επι­θυ­µού­µε απλά να συ­µµε­τά­σχου­µε, αλλά να πρω­τα­γω­νι­στού­µε, καθώς η προ­τε­ραιό­τη­τά µας είναι η πά­τα­ξη της πα­ρά­νο­µης µε­τα­νά­στευ­σης και η άµεση επι­στρο­φή των πα­ρά­νο­µων µε­τα­να­στών. Συ­νε­πώς, να είστε βέ­βαιοι ότι όχι απλά δεν θα απέ­χου­µε, όπως ανα­ρµο­δί­ως και προ­σβλη­τι­κώς µας “κα­λεί­τε” να πρά­ξου­µε, αλλά θα κι­νη­θού­µε τά­χι­στα για τη δη­µιουρ­γία αυτών των κέ­ντρων». Ο Πλεύ­ρης απευ­θύ­νε­ται έτσι, όχι σε κά­ποια, µικρή µι­ση­τή σε αυτόν ΜΚΟ, αλλά σε µία από τις ισχυ­ρό­τε­ρες και ιστο­ρι­κό­τε­ρες ορ­γα­νώ­σεις προ­στα­σί­ας των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­µά­των διε­θνώς. Σε συ­νέ­χεια µά­λι­στα αυτού του ρα­τσι­στι­κού δια­δι­κτυα­κού κρε­σέ­ντο του, στη βουλή έθεσε θέµα εξέ­τα­σης απα­γό­ρευ­σης της µπούρ­γκας, µε πρό­σχη­µα την… ευαι­σθη­σία του υπουρ­γού για τα δι­καιώ­µα­τα των γυ­ναι­κών. Η ακρο­δε­ξιά κα­τρα­κύ­λα της κυ­βέρ­νη­σης, δεν είναι πλέον ορατή στον ορί­ζο­ντα, είναι πα­ρού­σα και επι­κίν­δυ­νη.

Αντι­ρα­τσι­σµός

και Αρι­στε­ρά

Εντός αυτού του πλαι­σί­ου κα­λεί­ται να δρά­σει το αντι­ρα­τσι­στι­κό κί­νη­µα και η Αρι­στε­ρά. Με την κρίση στη Μέση Ανα­το­λή να επι­δει­νώ­νε­ται και την Ευ­ρώ­πη να θω­ρα­κί­ζε­ται σε ακρο­δε­ξιά κα­τεύ­θυν­ση, η ενερ­γο­ποί­η­ση εκ νέου ενός µα­ζι­κού αντι­ρα­τσι­στι­κού κι­νή­µα­τος είναι πιο ανα­γκαία από ποτέ τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Το ναυά­γιο της Χίου και η ορ­γα­νω­µέ­νη προ­σπά­θεια συ­γκά­λυ­ψης του µα­κε­λειού ανα­δει­κνύ­ει την ξε­κά­θα­ρη στάση των κρα­τι­κών αρχών απέ­να­ντι στη µε­τα­νά­στευ­ση. Το σύν­θη­µα «γέ­µι­σε το Αι­γαίο κο­ρµιά µε­τα­να­στών, είναι και οι Έλ­λη­νες φο­νιά­δες των λαών» είναι αδια­νό­η­τα πρα­γµα­τι­κό στο σή­µε­ρα. Ακόµη και το Συ­µβού­λιο Υπουρ­γών του Συ­µβου­λί­ου της Ευ­ρώ­πης ανα­γκά­στη­κε να κρού­σει τον κώ­δω­να στις 11.03 για φαι­νό­µε­να αστυ­νο­µι­κής κα­κο­µε­τα­χεί­ρι­σης στην Ελ­λά­δα, ανα­χαι­τί­σεις των λι­µε­νι­κών αρχών σε πε­ρι­στα­τι­κά µε νε­κρούς στις ελ­λη­νι­κές θά­λασ­σες, αλλά και ελ­λεί­ψεις στις ποι­νι­κές έρευ­νες από δι­κα­στές και ει­σαγ­γε­λείς.

Τη φε­τι­νή 21η Μάρτη πλή­θος κό­σµου ξα­να­βγή­κε στους δρό­µους, απαι­τώ­ντας ανα­τρο­πή των ρα­τσι­στι­κών πο­λι­τι­κών που µε­τα­τρέ­πουν το Αι­γαίο σε έναν απέ­ρα­ντο υγρό τάφο. Με ση­µαί­ες τις Πα­λαι­στί­νης, πανό που κα­τα­δί­κα­ζαν τις ιµπε­ρια­λι­στι­κές επε­µβά­σεις σε Ιράν-Λί­βα­νο, προ­κη­ρύ­ξεις που κα­λού­σαν σε άνοι­γµα των συ­νό­ρων και συν­θή­µα­τα κατά των πο­λι­τι­κών των επα­να­προ­ω­θή­σε­ων, έγινε ένα πρώτο βήµα επα­να­φο­ράς των ζη­τη­µά­των των προ­σφύ­γων στην κι­νη­µα­τι­κή ατζέ­ντα. Με ορί­ζο­ντα το κα­λο­καί­ρι και το µε­γά­λο κι­νη­µα­τι­κό σταυ­ρο­δρό­µι του Αντι­ρα­τσι­στι­κού Φε­στι­βάλ, είναι πολύ ση­µα­ντι­κό να συ­νε­χι­στούν δρά­σεις που να ανα­δει­κνύ­ουν τα εγκλή­µα­τα στα ελ­λη­νι­κά σύ­νο­ρα, τόσο σε το­πι­κό, όσο και σε κε­ντρι­κό επί­πε­δο. Ανα­γκαίο βήµα σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση είναι η συ­γκέ­ντρω­ση της µά­ξι­µουµ δύ­να­µης γύρω από το µί­νι­µουµ στόχο της ανα­τρο­πής των ρα­τσι­στι­κών πο­λι­τι­κών κυ­βέρ­νη­σης-Ε.Ε.. Μια λο­γι­κή δια­λυ­τι­σµού και µι­κροη­γε­µο­νι­σµών µέσα στο αντι­ρα­τσι­στι­κό κί­νη­µα, µόνο προς όφε­λος του Μη­τσο­τά­κη και της κυ­βέρ­νη­σής του θα λει­τουρ­γού­σε.

Με γνώ­µο­να τα συ­µφέ­ρο­ντα και τις ανά­γκες των προ­σφύ­γων και των µε­τα­να­στών είναι ανα­γκαίο το επό­µε­νο διά­στη­µα το αντι­ρα­τσι­στι­κό κί­νη­µα και η Αρι­στε­ρά να λά­βουν ση­µα­ντι­κές πρω­το­βου­λί­ες στην κα­τεύ­θυν­ση της ανά­δει­ξης των συ­στη­µα­τι­κών πα­ρα­βιά­σε­ων αν­θρω­πί­νων δι­καιω­µά­των στα ελ­λη­νι­κά σύ­νο­ρα και της συ­γκρό­τη­σης ενός νέου, µα­ζι­κού, ενω­τι­κού και ρι­ζο­σπα­στι­κού αντι­ρα­τσι­στι­κού κι­νή­µα­τος που θα έρ­χε­ται σε ευ­θεία αντι­πα­ρά­θε­ση µε τις πο­λι­τι­κές κυ­βέρ­νη­σης και Ε.Ε.. Αν δεν γίνει αντι­λη­πτή άµεσα αυτή η ανά­γκη τότε προ­µη­νύ­ο­νται πολύ σκλη­ρές µέρες όχι µόνο για τους πρό­σφυ­γες, αλλά και για την τάξη µας συ­νο­λι­κά.

Δέκα χρό­νια από την εγκλη­µα­τι­κή Συ­µφω­νία Ε.Ε.-Τουρ­κί­ας
Είναι χρή­σι­µο να εξε­τά­ζου­µε τη ση­µε­ρι­νή τρα­γι­κή κα­τά­στα­ση στο προ­σφυ­γι­κό όχι απλώς ως ένα πο­λι­τι­κό απο­τύ­πω­µα της συ­γκυ­ρί­ας, αλλά ως ένα απο­τέ­λε­σµα χρό­νιων πο­λι­τι­κών µε­τα­το­πί­σε­ων προς τα δεξιά. Η Συ­µφω­νία Ε.Ε.-Τουρ­κί­ας για την οποία πα­νη­γύ­ρι­ζε πριν δέκα χρό­νια η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ απο­τέ­λε­σε τη βάση πάνω στην οποία δο­µή­θη­καν πο­λι­τι­κά τε­ρα­τουρ­γή­µα­τα γύρω από την αντι­µε­τώ­πι­ση των προ­σφύ­γων και µε­τα­να­στών όχι µόνο στην Ελ­λά­δα, αλλά και στην Ευ­ρώ­πη συ­νο­λι­κό­τε­ρα. Δέκα χρό­νια µετά πολ­λοί πρω­το­στά­τες εκεί­νων των εγκλη­µα­τι­κών πο­λι­τι­κών επι­χει­ρούν να ανα­βα­πτι­στούν στην πο­λι­τι­κή αρένα µε αν­θρω­πι­στι­κό προ­φίλ. Τα πε­πρα­γµέ­να τους όµως, από κυ­βερ­νη­τι­κούς θώ­κους είναι αµεί­λι­κτα.

Βα­σι­κά ση­µεία της Συ­µφω­νί­ας ήταν η επι­στρο­φή στην Τουρ­κία όλων των ει­σερ­χό­µε­νων χωρίς χαρ­τιά προ­σώ­πων στην Ελ­λά­δα, η κα­τα­γρα­φή και η διεκ­πε­ραί­ω­ση των αι­τή­σε­ων ασύ­λου από τις ελ­λη­νι­κές αρχές, η επα­να­προ­ώ­θη­ση στην Τουρ­κία όσων κρί­νο­νται αβά­σι­µες ή απα­ρά­δε­κτες οι αι­τή­σεις ασύ­λου, καθώς και η µε­τα­φο­ρά ενός Σύρου πρό­σφυ­γα σε κρά­τος της ΕΕ για κάθε έναν που επι­στρέ­φει από την Ελ­λά­δα στην Τουρ­κία. Επρό­κει­το για µια Συ­µφω­νία που άλ­λα­ξε ολο­κλη­ρω­τι­κά τη θέση και το ρόλο της Ελ­λά­δας που από χώρα διέ­λευ­σης µε­τα­τρά­πη­κε σε χώρα συ­γκέ­ντρω­σης χι­λιά­δων αι­τού­ντων άσυλο, χωρίς όµως να δια­θέ­τει την κα­τάλ­λη­λη ορ­γά­νω­ση και το απα­ραί­τη­το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­µι­κό για να αντα­πο­κρι­θεί στις και­νούρ­γιες απαι­τή­σεις. Με τη Συ­µφω­νία ΕΕ-Τουρ­κί­ας το Μάρ­τιο του 2016, πε­ρί­που 60.000 πρό­σφυ­γες, ανά­µε­σα στους οποί­ους ένας ση­µα­ντι­κός αρι­θµός ασυ­νό­δευ­των ανη­λί­κων, βρέ­θη­καν αυ­το­µά­τως εγκλω­βι­σµέ­νοι στα ελ­λη­νι­κά σύ­νο­ρα.

Το εντυ­πω­σια­κό είναι ότι η τότε κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δέ­χθη­κε µε εν­θου­σια­σµό τη συ­γκε­κρι­µέ­νη Συ­µφω­νία και την πα­ρου­σί­α­σε ως µια νίκη της ελ­λη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής και της Ευ­ρώ­πης ευ­ρύ­τε­ρα. Μια χώρα χωρίς επαρ­κείς δοµές φι­λο­ξε­νί­ας, χωρίς στε­λε­χω­µέ­νες υπη­ρε­σί­ες ασύ­λου και πε­ριο­ρι­σµέ­νους οι­κο­νο­µι­κούς πό­ρους, ανα­λά­µβα­νε να γίνει η εµπρο­σθο­φυ­λα­κή της «Ευ­ρώ­πης-Φρού­ριο», εγκλω­βί­ζο­ντας χι­λιά­δες αν­θρώ­πους στο εσω­τε­ρι­κό της. Κι όµως αυτό θε­ω­ρή­θη­κε νίκη. Στην πρα­γµα­τι­κό­τη­τα, όµως, ήταν το ση­µείο τοµή στη φύση του προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­µα­τος, που δια­µόρ­φω­σε τους όρους για τα υπε­ρά­ρι­θµα σύγ­χρο­να στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης, για την εί­σο­δο της Frontex και του ΝΑΤΟ στα ελ­λη­νι­κά σύ­νο­ρα, για τις κα­ταγ­γε­λί­ες για διαρ­κείς κα­τα­πα­τή­σεις αν­θρω­πί­νων δι­καιω­µά­των.

Κάπως έτσι, δό­θη­κε εύ­φο­ρο πεδίο άν­θι­σης όλων των ακόµη σκλη­ρό­τε­ρων αντι­προ­σφυ­γι­κών πο­λι­τι­κών που επέ­βα­λε η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ τα αµέ­σως επό­µε­να χρό­νια. Χι­λιά­δες άν­θρω­ποι εγκλω­βί­στη­καν στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου σε υπερ­φορ­τω­µέ­νες δοµές χωρίς επαρ­κή σί­τι­ση, στέ­γα­ση, ρου­χι­σµό και ια­τρο­φα­ρµα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη. Οι κα­θυ­στε­ρή­σεις στην εξέ­τα­ση των αι­τή­σε­ων ασύ­λου, η απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τα νησιά και µε­τα­φο­ράς στην εν­δο­χώ­ρα, καθώς και η προ­ο­πτι­κή της επα­να­προ­ώ­θη­σης στην Τουρ­κία, οδή­γη­σαν πολ­λούς από αυ­τούς σε κρί­σεις πα­νι­κού, ψυ­χο­λο­γι­κό αδιέ­ξο­δο ή ακόµη και στην αυ­το­κτο­νία. Τα απο­τε­λέ­σµα­τα αυτά της λε­γό­µε­νης «επι­τυ­χη­µέ­νης» Συ­µφω­νί­ας, οδή­γη­σαν τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες που µέχρι το 2015 είχαν δεί­ξει υψηλό φρό­νη­µα αλ­λη­λεγ­γύ­ης, στην ακρι­βώς αντί­θε­τη κα­τεύ­θυν­ση.

Η Συ­µφω­νία Ε.Ε.-Τουρ­κί­ας, «νο­µι­µο­ποί­η­σε» την ακρο­δε­ξιά στρο­φή που βιώ­νου­µε σή­µε­ρα στο πεδίο του προ­σφυ­γι­κού. Πλέον οι πρό­σφυ­γες δεν είναι απλώς ανε­πι­θύ­µη­τοι, αλλά εχθροί και υβρι­δι­κή απει­λή για την Ε.Ε. που αντι­µε­τω­πί­ζο­νται µε push backs, απα­γω­γές, δι­κα­στι­κές στο­χο­ποι­ή­σεις, τρο­µο­κρά­τη­ση και απε­λά­σεις. Η Ελ­λά­δα από απο­θή­κη ψυχών έγινε ένα απέ­ρα­ντο νε­κρο­τα­φείο ανώ­νυ­µων κο­ρµιών. Και σε αυτό υπάρ­χει συλ­λο­γι­κή ευ­θύ­νη όλων των κυ­βερ­νή­σε­ων τα τε­λευ­ταία δε­κα­πέ­ντε χρό­νια. Αν ο Μη­τσο­τά­κης και ο Πλεύ­ρης σή­µε­ρα υλο­ποιούν τις πιο βά­ναυ­σες και σκλη­ρές πο­λι­τι­κές που τσα­κί­ζουν κυ­ριο­λε­κτι­κά τους πρό­σφυ­γες και τους µε­τα­νά­στες, κά­ποιοι άλλοι νω­ρί­τε­ρα δη­µιούρ­γη­σαν τις συν­θή­κες ώστε να φτά­σου­µε ως εδώ. Και γι’ αυτό, δέκα χρό­νια µετά, δεν πρέ­πει να ξε­χνά­µε την εγκλη­µα­τι­κή φύση µιας Συ­µφω­νί­ας ντρο­πής που πα­ρου­σιά­στη­κε ως… «επι­τυ­χία».

https://rproject.gr/article/i-thanatopolitiki-stin-ee-o-pleyris-kai-ta-dika-uas-kathikonta