Να φανταστεί κανείς, ή να μη φανταστεί, ότι δεν υπάρχει πολιτικός αντίπαλος αυτή την ώρα να ανατρέψει την εκτρωματική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Οχι ότι θα γίνει κάτι επαναστατικό με μια πιθανή ανατροπή, όχι ότι θα επέλθει κάποια νέα μορφή διακυβέρνησης ισότητας, λαϊκής δικαιοσύνης και ισοτιμίας – το σύστημα θα παραμείνει το ίδιο, έλα όμως που η αναισθησία υπουργών και στελεχών, πρωτοστατούντος του πρωθυπουργού ασφαλώς, έχει εξοργίσει και εξαθλιώσει την ελληνική κοινωνία, ώστε να αποφασίσει επιτέλους αυτή [ναι,η κοινωνία!] να εκδιώξει την με δημοκρατικό [άλλο αστείο και τούτο] μανδύα κυβέρνηση της διαφθοράς και των σκανδάλων και της σκανδαλωδώς αλαζονικής συμπεριφοράς των υπουργών άμα τε και βουλευτών της.
Γιώργος Σταματόπουλος
Δεν παλεύεται, ισχυρίζονται αρκετοί, η κατάσταση αφού η κοινωνία, που λέμε, ενώ χειμάζεται, πένεται, εξοργίζεται μεν αλλά σιωπά, ενώ βασανίζεται και υποφέρει, εντούτοις παραμένει αμέτοχη, αδρανής· ίσως επειδή έχει εναποθέσει τις όποιες ελπίδες βελτίωσης της ζωής της στα πολιτικά κόμματα, που υποτίθεται ότι την εκπροσωπούν. Για δες πού εναποτίθενται οι [λαϊκές] ελπίδες. Κοινοβουλευτισμός χωρίς αντίκρισμα – και όλα μέλι γάλα. Πού καιρός για εναλλακτικές μορφές διοίκησης μέσα σε αυτή τη χίμαιρα της ταχύτητας και των τεχνολογικών εξελίξεων, με την ηθική να έχει πάει στον αγύριστο από όλους [μας]. Παρεμπιπτόντως, δεν ήταν και ποτέ στο επίκεντρο της άσκησης πολιτικής η ηθική και η όποια ειλικρίνεια εκπορεύεται από αυτή.
Τινές, αλλοτριομορφοδίαιτοι οπωσδήποτε, μιλάνε για νεοραγιαδισμό ή για εκδήλωση ραγιαδιστικών καταλοίπων, αλλά αυτά είναι εύκολες, ανιστόρητες και ανέξοδες ερμηνείες – υπάρχουν ψήγματα ικανοποιητικά μιας τέτοιας ερμηνείας, καθόλου όμως δεν επαρκούν ώστε να δοθεί μιαν απάντηση, κυρίως από τους πολιτικούς της Αριστεράς και τους (νεο)διανοούμενους της χώρας. Πώς έχουμε φτάσει σε αυτό το αδιέξοδο; Ούτε σε αυτό είναι κανείς σε θέση να απαντήσει, να ψελλίσει έστω κάποιο σκαλάθυρμα, κάποια ανοησιούλα, διάβολε. Αχ, αυτός ο καταναλωτισμός, η μανία για πλουτισμό [ας δούμε τη γελοιότητα των νεόπλουτων Ελλήνων!], η προσπάθεια για αποτίναξη της φτωχικής καταγωγής μας [τι κρίμα!], ο μάταιος κόπος επίδειξης του πλούτου [και της επιτυχίας, διότι αυτά μαζί πορεύονται], η τραγικά ελλιπής παιδεία των περισσοτέρων εξ ημών, η κάκιστη χρήση της ελληνικής γλώσσας, η περιφρόνηση, διότι περί αυτού πρόκειται, του πλούσιου, αειχρόνως δε, λεξιλογίου.
Με όλα αυτά να συμβαίνουν γύρω μας δεν θα έπρεπε να εκπλησσόμαστε που έχουμε τέτοιους ανθρώπους στις καίριες θέσεις της κυβέρνησης – αυτοί είμαστε, που λέει και ο αεί [και εις τους αιώνας;] σύντροφος γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος. Εικόνα τους είμαστε, σύμφωνα με παραφρασμένους ποιητές, αλλά και αυτοί εικόνα μας είναι και όλοι μοιάζουμε, τερατωδώς ίσως, αλλά ποιος δίνει σημασία. Αμα δεν ταιριάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε, κατά τους θυμόσοφους. Ναι. Αμήν; – γένοιτο; Τι, όμως; Και γιατί (;) θα ρωτούσε ο κατέχων έστω κατ’ ελάχιστον τον κοινό νου. Η κοινωνία: ένας συγγραφέας που δεν έχει έμπνευση και απλώς περιμένει. Θα έλθει η έμπνευση; Δεν θα έλθει; Αμα όμως υπάρχει υπόβαθρο, η έμπνευση κάποια στιγμή θα ξεμυτίσει – εάν θέλουμε να είμαστε αισιόδοξοι… Πού θα πάει; Θα το βρει το ηθικό της πλεονέκτημα η Αριστερά – θέλει δεν θέλει. Διότι το έχει.
https://www.efsyn.gr/stiles/yposimeioseis/508630_pleonektima
Σχόλια (0)