Η Novartisάδα στα μυστικά του νεοδημοκρατικού βάλτου

Η Novartisάδα στα μυστικά του νεοδημοκρατικού βάλτου

  • |

Νοβάρτις και προανακριτική για τον «Ρασπούτιν», η κορυφή ενός εντελώς βρώμικου παγόβουνου στον μικροελλαδικό, πολιτικό και δικαστικό, Τιτανικό.

Πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας από από­στα­ση και… ιντερ­νε­τι­κώς τα τε­λευ­ταία, «καυτά» γε­γο­νό­τα γύρω από το σκάν­δα­λο της Novartis (εφε­ξής, Νο­βάρ­τις), τα οποία τεί­νουν να πε­ριο­ρι­στούν στην μι­κρο­πο­λι­τι­κή αρένα μιας κα­ταρ­χάς κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δια­μά­χης που εν­δε­χο­μέ­νως (εν­δε­χο­μέ­νως…) θα ανοί­ξει (ξανά…) τις πύλες ενός Ει­δι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου για έναν υπουρ­γό στα χρό­νια του μνη­μο­νί­ου, αξί­ζει, νο­μί­ζω, να θυ­μη­θού­με (ξανά…) ορι­σμέ­να δε­δο­μέ­να προ­κει­μέ­νου να μην χάσει η μάνα, το παιδί, και το παιδί, τη μάνα, μέσα στη δυ­σώ­δη ατμό­σφαι­ρα, τους αλα­λαγ­μούς, τις κραυ­γές, τα ψέ­μα­τα, τους ψι­θύ­ρους και τις αντε­γκλή­σεις που πε­ρισ­σό­τε­ρο συ­σκο­τί­ζουν παρά δια­φω­τί­ζουν σε μια ούτως ή άλλως μπερ­δε­μέ­νη φαι­νο­με­νι­κά ιστο­ρία. Η οποία, ας μην ξε­χνιό­μα­στε, δεν ξε­κί­νη­σε και δεν αφορά μόνο το μι­κρο­ελ­λα­δι­κό (παρα)κρά­τος και τους τι­πο­τέ­νιους, αστούς πο­λι­τι­κά­ντη­δες , που το δια­φε­ντεύ­ουν εναλ­λάξ από το τι­μό­νι της κυ­βέρ­νη­σης  ή το κα­τά­στρω­μα της αντι­πο­λί­τευ­σης, στον Τι­τα­νι­κό της σύγ­χρο­νης, πο­λυ­ε­πί­πε­δης χρε­ο­κο­πί­ας του.

Γιάννης Νικολόπουλος

Πρώ­τον, ότι υπάρ­χει σκάν­δα­λο Νο­βάρ­τις το οποίο αφορά και ανα­φέ­ρε­ται (και) σε Έλ­λη­νες πο­λι­τι­κούς και αν­θρώ­πους με σαφή και κα­τα­λυ­τι­κή επιρ­ροή στη φαρ­μα­κευ­τι­κή αγορά της χώρας (από θέ­σεις φα­νε­ρής και πα­ρα­σκη­νια­κής ευ­θύ­νης) τα τε­λευ­ταία του­λά­χι­στον δέκα χρό­νια, δεν το μά­θα­με από την… αδέ­κα­στη και… ανε­ξάρ­τη­τη (τι γράφω ο άν­θρω­πος!;) μι­κρο­ελ­λα­δι­κή δι­καιο­σύ­νη – το γνω­ρί­ζου­με από την έρευ­να των Αμε­ρι­κα­νών και πιο συ­γκε­κρι­μέ­να του FBI.

Οι Αμε­ρι­κα­νοί δεν διε­ρεύ­νη­σαν το «ξαφ­νι­κό» μπουμ και το πε­ρί­που δε­κα­πε­ντα­ε­τές ράλι «ανά­πτυ­ξης» του γερ­μα­νο-ελ­βε­τι­κού, φαρ­μα­κευ­τι­κού κο­λοσ­σού, ο οποί­ος κα­τέ­κτη­σε την πρω­το­κα­θε­δρία και, θα λέ­γα­με, μια αυ­το­κρα­το­ρι­κή και σχε­δόν μο­νο­πω­λια­κή θέση στην αγορά και την έρευ­να του φαρ­μά­κου, επει­δή λο­γο­δο­τούν στην ψυχή της μάνας τους – έπε­σαν πάνω στη Νο­βάρ­τις στο πλαί­σιο του αδυ­σώ­πη­του αντα­γω­νι­σμού, στις αγο­ρές, την έρευ­να, τα χρη­μα­τι­στή­ρια, ει­δι­κά της Νέας Υόρ­κης, που βρί­σκει αντι­μέ­τω­πες τις αμε­ρι­κα­νι­κές εται­ρί­ες φαρ­μά­κου, σκευα­σμά­των και θε­ρα­πειών με τη γερ­μα­νο-ελ­βε­τι­κή εται­ρία. Και φυ­σι­κά, στον κα­πι­τα­λι­στι­κά και δια­βο­λι­κά πλα­σμέ­νο κόσμο μας, αυτή η… ηγε­μο­νία εξα­σφα­λί­ζε­ται με όλα τα θε­μι­τά, και κυ­ρί­ως, τα αθέ­μι­τα μέσα – δω­ρο­δο­κί­ες, απει­λές, εκ­βια­σμούς, μα­φιό­ζι­κες με­θό­δους επι­βο­λής, χει­ρα­γώ­γη­ση με­το­χών και ατό­μων, πλα­στο­γρα­φί­ες, υπερ­τι­μο­λο­γή­σεις, πλη­ρω­μές κάτω από το τρα­πέ­ζι, μαύρα τα­μεία.

Τους Αμε­ρι­κα­νούς, πάλι, ελά­χι­στα τούς εν­δια­φέ­ρει τι έγινε έως τώρα – τούς απα­σχο­λεί το από εδώ και πέρα. Το μετά. Με απλά λόγια το μέλ­λον – το ερευ­νη­τι­κό και το εμπο­ρι­κό μέλ­λον στον τομέα του φαρ­μά­κου και της υγεί­ας. Ένα μέλ­λον στο οποίο η Νο­βάρ­τις πρέ­πει να εξου­δε­τε­ρω­θεί στο πλαί­σιο του εται­ρι­κού αντα­γω­νι­σμού και πο­λέ­μου. Και το μέλ­λον υπα­γο­ρεύ­ει ότι τα φάρ­μα­κα και οι θε­ρα­πεί­ες ακόμη και της επό­με­νης δε­κα­ε­τί­ας, δη­λα­δή πάρα πολύ σύ­ντο­μα, θα είναι (του­λά­χι­στον για τον πλού­σιο Βορρά του… προ­στα­τευ­μέ­νου ευ­ρω­παϊ­κού και αμε­ρι­κα­νι­κού τρό­που ζωής και φυ­σι­κά τους πιο πλού­σιους του… πλού­σιου Βορρά), φάρ­μα­κα βα­σι­σμέ­να και θε­ρα­πεί­ες στο­χευ­μέ­νες στο γο­νι­δί­ω­μα, το DNA των αν­θρώ­πων, σε μια από­πει­ρα πα­ρά­τα­σης της ζωής, ανα­βο­λής του θα­νά­του και κα­τα­πο­λέ­μη­σης μιας σει­ράς ασθε­νειών που σή­με­ρα απο­τε­λούν ου­σια­στι­κά επι­δη­μί­ες του… προ­στα­τευ­μέ­νου ευ­ρω­παϊ­κού και αμε­ρι­κα­νι­κού τρό­που ζωής, για τους έχο­ντες και κα­τέ­χο­ντες, με πρώ­τες, φυ­σι­κά, τις διά­φο­ρες μορ­φές του καρ­κί­νου.

Οι πολ­λοί, αμόρ­φω­τοι και αγράμ­μα­τοι, νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ροι απο­λο­γη­τές και μπι­νέ­δες του μι­κρο­ελ­λα­δι­κού (παρα)κρά­τους και των πο­λι­τι­κά­ντη­δων που κυ­βερ­νούν τον Τι­τα­νι­κό του, μάλ­λον θα εκ­πλα­γούν δυ­σά­ρε­στα, αν πλη­ρο­φο­ρη­θούν ότι πρω­το­πό­ρος χώρα σε αυτήν ακρι­βώς την ερευ­νη­τι­κή και φαρ­μα­κευ­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, δεν είναι οι ΗΠΑ, ούτε η Γερ­μα­νία, ούτε η Ελ­βε­τία, ούτε κά­ποια άλλη από τις υπο­τι­θέ­με­νες με­γά­λες και πλού­σιες του Βορρά και της Δύσης – είναι η Κούβα.

Η Κούβα του… δι­κτά­το­ρα Φι­ντέλ, της… επά­ρα­της επα­νά­στα­σης, του… άθλιου και… κα­τα­στρο­φι­κού «σο­σια­λι­σμού», η Κούβα, κύ­ριες και κύ­ριοι, σύ­ντρο­φοι και συ­ντρό­φισ­σες, που δεν χρειά­ζε­ται να ζη­τια­νέ­ψει γλυ­πτά του Παρ­θε­νώ­να και μάρ­μα­ρα του Έλγιν, για να απο­κτή­σει ξανά διε­θνές πρε­στίζ και κύρος με πο­λυ­δά­πα­νες και αρ­τζι­μπουρ­τζι­λου­λά­δι­κες φιέ­στες αλά Γιάν­να Αγ­γε­λο­πού­λου – Δα­σκα­λά­κη στα δια­κό­σια χρό­νια από την επα­νά­στα­ση του Ει­κο­σιέ­να.

Η Κούβα που πρω­το­πο­ρεί με κρα­τι­κά επι­δο­τού­με­νη και ελεγ­χό­με­νη έρευ­να, βλέ­πει το μέλ­λον κα­τά­μα­τα στην αντι­με­τώ­πι­ση της μό­νι­μης και διαρ­κούς αγω­νί­ας των αν­θρώ­πων μπρο­στά στο φάσμα ενός πρό­ω­ρου θα­νά­του και έχει να δια­πραγ­μα­τευ­τεί την «επα­νεμ­φά­νι­σή» της στον κα­πι­τα­λι­στι­κά και δια­βο­λι­κά πλα­σμέ­νο κόσμο μας, από θέση ισχύ­ος και όχι από τη θέση των κα­τα­πο­ντι­σμέ­νων ου­ρα­γών του μνη­μο­νί­ου και των ζη­τιά­νων του του­ρι­σμού, ούτε από τη θέση των ελ­λα­δε­μπό­ρων των πε­τρε­λαϊ­κών εξο­ρύ­ξε­ων και του συ­στη­μι­κού και πα­ρα­κρα­τι­κού, κιτς εθνι­κι­σμού της δε­κά­ρας, της Μα­κε­δο­νί­ας, του Αι­γαί­ου, της Κύ­πρου, των ΑΟΖ και των 12 μι­λί­ων…

Η Κούβα… Φάτε τώρα τη μαρ­μα­ρό­σκο­νη από τον Παρ­θε­νώ­να και την άμμο από τον του­ρι­στι­κό εκ­χυ­δαϊ­σμό στα νησιά και τις ακτές και ρου­φήξ­τε τα νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρα και κλού­βια αβγά σας, Ελ­λη­να­ρά­δες.

Δεύ­τε­ρον, εντά­ξει, αυτό είναι το διε­θνές πλαί­σιο και το μέλ­λον για το Γκρά­αλ της φαρ­μα­κευ­τι­κής έρευ­νας και εμπο­ρί­ας, για το οποίο θα «σκο­τω­θούν» οι φαρ­μα­κευ­τι­κές εται­ρί­ες της υφη­λί­ου και κατ’ επέ­κτα­ση, τα κράτη και οι κυ­βερ­νή­σεις όπου οι πρώ­τες έχουν την έδρα και τα συμ­φέ­ρο­ντά τους, αλλά πώς και πού «κολ­λά­ει» η Ψω­ρο­κώ­σται­να Ελλάς με τη Νο­βάρ­τις και το σκάν­δα­λο;

Ανό­η­τη ερώ­τη­ση για όποιον εξω­γή­ι­νο έπεσε από δια­στη­μό­πλοιο εις την πε­ριο­χή που κα­τα­λαμ­βά­νει γε­ω­γρα­φι­κώς η Ψω­ρο­κώ­σται­να, που για τις φαρ­μα­κευ­τι­κές εται­ρί­ες όλης της υφη­λί­ου υπήρ­ξε κα­νο­νι­κό Ελ­ντο­ρά­ντο, ήδη από την πε­ρα­σμέ­νη δε­κα­ε­τία, με τις εξω­φρε­νι­κά αλ­λο­πρό­σαλ­λες και πα­νά­κρι­βες τιμές φαρ­μά­κου οι οποί­ες είχαν κα­τα­στή­σει την ελ­λη­νι­κή αγορά για τους ασθε­νείς, τους ασφα­λι­σμέ­νους και τα τα­μεία του δη­μο­σί­ου, κα­νο­νι­κό ναυά­γιο με χι­λιά­δες, άγνω­στα θύ­μα­τα και ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρα χα­μέ­να κε­φά­λαια και «σε­ντού­κια» στον πάτο (και) του Ατλα­ντι­κού, ενώ ήταν κα­νο­νι­κό χρυ­σω­ρυ­χείο για τις φαρ­μα­κευ­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, τους ιδιο­κτή­τες, τους με­τό­χους και τους μά­να­τζερ τους.

Από αυτή τη σκο­πιά, δεν υπάρ­χει απλώς σκάν­δα­λο Νο­βάρ­τις, αστεία πράγ­μα­τα, αλλά σκάν­δα­λο δια­χρο­νι­κό και διαρ­κές και δια­κυ­βερ­νη­τι­κό στην πο­λι­τι­κή προ­μη­θειών και τι­μο­λό­γη­σης στο χώρο του φαρ­μά­κου– και γι’ αυτό δεν έχει λο­γο­δο­τή­σει ακόμη κα­νέ­νας! Αυτό είναι το θε­ο­σκό­τει­νο, πο­λυ­δαί­δα­λο και δυ­σώ­δες, χωρίς ξέ­φω­τα, «δάσος» στην πα­ρακ­μια­κή και χρε­ο­κο­πη­μέ­νη Ψω­ρο­κώ­σται­να και όχι το φυλ­λο­βό­λο «δέν­δρο» της Νο­βάρ­τις.

Σκε­φτεί­τε μόνο τούτο – πόσοι και ποιοι υπουρ­γοί Υγεί­ας βρέ­θη­καν έστω και πρό­σκαι­ρα αρ­χη­γοί κομ­μά­των – πε­ρι­πτέ­ρων ή απο­πει­ρά­θη­καν να γί­νουν αρ­χη­γοί και πρό­ε­δροι, είτε πριν είτε μετά το μνη­μό­νιο (τα ονό­μα­τα είναι γνω­στά και μη εξαι­ρε­τέα…) και από πού βρέ­θη­καν τα κε­φά­λαια για να στη­θούν αυτά τα κόμ­μα­τα μέσα σε μια νύχτα. Σκε­φτεί­τε και… τα ξα­να­λέ­με…

Τρί­τον, υπάρ­χει όμως σκάν­δα­λο Νο­βάρ­τις που αφορά, ανα­φέ­ρε­ται και αγ­γί­ζει (και) πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα των προη­γού­με­νων κυ­βερ­νή­σε­ων – το ισχυ­ρί­ζο­νται βά­σι­μα οι Αμε­ρι­κα­νοί, του­λά­χι­στον για την πε­ρί­ο­δο των δικών τους ερευ­νών, που ξε­κι­νούν από τα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του 2000, γιατί αν πε­ρι­μέ­να­με από την… αδέ­κα­στη και κυ­ρί­ως την… ανε­ξάρ­τη­τη μι­κρο­ελ­λα­δι­κή δι­καιο­σύ­νη, άστα να πάνε!

Αλλά, πάντα με τα κου­το­πό­νη­ρα και πο­λι­τι­κά­ντι­κα μέτρα της Ψω­ρο­κώ­σται­νας, το σκάν­δα­λο της Νο­βάρ­τις εξε­λί­χθη­κε και εξε­λίσ­σε­ται σε αρένα ξε­κα­θα­ρί­σμα­τος πο­λι­τι­κών λο­γα­ρια­σμών ανά­με­σα στα μνη­μο­νια­κά υπο­συ­στή­μα­τα εξου­σί­ας τα οποία συ­γκρού­στη­καν για την πίτα της, στην κυ­βέρ­νη­ση, τη δι­καιο­σύ­νη, τις τρά­πε­ζες και την οι­κο­νο­μία, τα ΜΜΕ και τις ένο­πλες δυ­νά­μεις, όλο το προη­γού­με­νο διά­στη­μα και ει­δι­κά μετά την τα­ξι­κή προ­δο­σία και τη συ­στρά­τευ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, το κα­λο­καί­ρι του 2015, στη μνη­μο­νια­κή «κα­νο­νι­κό­τη­τα» και τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη «ορ­θο­δο­ξία».

Για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα η Νο­βάρ­τις αντι­με­τω­πί­στη­κε σαν το πάρ­θιον βέλος που θα «σκό­τω­νε» κα­ταρ­χάς τη ΝΔ και ίσως το ΚΙΝΑΛ χτυ­πώ­ντας τα κόμ­μα­τα αυτά, στη θε­ω­ρού­με­νη αχίλ­λειο πτέρ­να τους, προ­κει­μέ­νου ο Αλέ­ξης ο Τσί­πρας και οι πραι­το­ρια­νοί του να… απο­λαύ­σουν μια του­λά­χι­στον οκτα­ε­τία «αδια­τά­ρα­κτης» δια­κυ­βέρ­νη­σης στο Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου – απέ­τυ­χαν πα­τα­γω­δώς (όχι λόγω Νο­βάρ­τις) και δια­ψεύ­στη­καν πα­νη­γυ­ρι­κά.

Για τα στε­λέ­χη της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ που μπή­καν στο στό­χα­στρο των δι­κα­στι­κών ερευ­νών, ως πρώην πρω­θυ­πουρ­γός και αρ­μό­διοι υπουρ­γοί, το όλο θέμα αντι­με­τω­πί­στη­κε εξαρ­χής και στο σύ­νο­λό του, ως «σκευω­ρία» των αντι­πά­λων τους – είναι αντί­πα­λοί τους, οι Αμε­ρι­κα­νοί;

Εκεί­νο που προ­φα­νώς δια­φεύ­γει από ορι­σμέ­νους είναι ότι υπάρ­χει ταυ­τό­χρο­να σκάν­δα­λο Νο­βάρ­τις για κά­ποιους και για ορι­σμέ­να από τα ερευ­νώ­με­να αδι­κή­μα­τα και (εν­δε­χο­μέ­νως να υπάρ­χει και) «σκευω­ρία» για άλ­λους και για κά­ποια από τα υπό­λοι­πα αδι­κή­μα­τα. Με άλλα λόγια, μπο­ρεί να έχουν συμ­βεί και τα δύο ταυ­τό­χρο­να στο πλαί­σιο του πο­λέ­μου που ξέ­σπα­σε μετά τη προ­σχώ­ρη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στη μνη­μο­νια­κή δια­χεί­ρι­ση των οι­κο­νο­μι­κών και κοι­νω­νι­κών πραγ­μά­των.

Τέ­ταρ­τον, ποιος, όμως, θα μας πει αντι­κει­με­νι­κά και απο­τε­λε­σμα­τι­κά πού, πότε και για ποιους υπάρ­χει σκάν­δα­λο Νο­βάρ­τις και πού, πότε και για ποιους υπάρ­χει «σκευω­ρία»; Η… αδέ­κα­στη και… ανε­ξάρ­τη­τη μι­κρο­ελ­λα­δι­κή δι­καιο­σύ­νη!;

Ας γε­λά­σου­με όλοι δυ­να­τά και κα­θα­ρά – loud and clear, όπως θα έλε­γαν και οι διό­λου φίλοι μας Αμε­ρι­κα­νοί…

Το με­γά­λο ξε­βρά­κω­μα και το ακόμη με­γα­λύ­τε­ρο ξε­φτί­λι­σμα με αφορ­μή τη Νο­βάρ­τις έγινε και γί­νε­ται στο χώρο της ελ­λα­δι­κής δι­καιο­σύ­νης.

Μόνο εξω­γή­ι­νος που έπεσε από δια­στη­μό­πλοιο εις την γε­ω­γρα­φι­κώς προσ­διο­ρι­σμέ­νη επι­κρά­τεια της Ψω­ρο­κώ­σται­νας, πι­στεύ­ει πια, στο… αδέ­κα­στο και το… ανε­ξάρ­τη­το των Ελ­λή­νων δι­κα­στών, ει­δι­κά των ανώ­τε­ρων και ει­δι­κό­τε­ρα των ει­σαγ­γε­λέ­ων.

Και αυτή η δια­πί­στω­ση, που δεν είναι φυ­σι­κά και­νούρ­για για την ποιό­τη­τα και το… ήθος της αστι­κής δι­καιο­σύ­νης γε­νι­κά, αφορά εν προ­κει­μέ­νω  και κυ­ρί­ως τα υπο­συ­στή­μα­τα εξου­σί­ας μέσα στη δι­καιο­σύ­νη τα οποία εγκα­τα­στά­θη­καν, ευ­δο­κί­μη­σαν και επη­ρέ­α­σαν με τις πλά­τες της Δε­ξιάς και συ­γκε­κρι­μέ­να της ΝΔ.

Ο πό­λε­μος χα­ρα­κω­μά­των, κα­ταγ­γε­λιών και πι­σώ­πλα­των μα­χαι­ρω­μά­των που συ­ντε­λεί­ται είναι κα­ταρ­χάς ένας νε­ο­δη­μο­κρα­τι­κός εμ­φύ­λιος στα πολλά έλη και τα πε­ρισ­σό­τε­ρα μυ­στι­κά του βάλ­του της μι­κρο­ελ­λα­δι­κής δι­καιο­σύ­νης – άγριος και πα­λιός εμ­φύ­λιος ανά­με­σα στους δι­κα­στές με ανα­φο­ρά, σύν­δε­ση και σχέ­σεις, στους… ανε­ξάρ­τη­τους κύ­κλους του πάλαι ποτέ ει­σαγ­γε­λέα, υπουρ­γού Δι­καιο­σύ­νης και βου­λευ­τή της ΝΔ, Χα­ρά­λα­μπου Αθα­να­σί­ου και του… «Ρα­σπού­τιν»!

Πότε έμα­θαν στη ΝΔ για τον… «Ρα­σπού­τιν», που σύμ­φω­να με τις διαρ­ρο­ές είναι ο κατά κόσμο Δη­μή­τρης Πα­παγ­γε­λό­που­λος; Όταν έγινε υπουρ­γός του Τσί­πρα; Όταν ήταν ει­σαγ­γε­λέ­ας και κα­τό­πιν επι­κε­φα­λής της ΚΥΠ επί Κώστα Κα­ρα­μαν­λή, ο… «Ρα­σπού­τιν» δεν ήταν… «Ρα­σπού­τιν»; Ήταν «αρ­σα­κειά­δα»; Δου­λευό­μα­στε;

Κακά τα ψέ­μα­τα, αυτή τη στιγ­μή, υπάρ­χει ένα σκάν­δα­λο πολύ πιο ξε­κά­θα­ρο, πολύ πιο οξύ, πολύ πιο με­γά­λο από εκεί­νο της Νο­βάρ­τις, στη συ­γκυ­ρία που δια­νύ­ει η Ελ­λά­δα – υπάρ­χει σκάν­δα­λο ελ­λη­νι­κής δι­καιο­σύ­νης, απο­νο­μής και διεκ­πε­ραί­ω­σής της. Πάντα υπήρ­χε, ανο­μο­λό­γη­το και χα­μέ­νο στους δαι­δά­λους διά­φο­ρων κατά και­ρούς «πα­ρα­δι­κα­στι­κών κυ­κλω­μά­των», που εξαρ­θρώ­νο­νταν στη χάση και τη φέξη, αλλά πια, και με αφορ­μή τη Νο­βάρ­τις, ο κό­μπος έσπα­σε και το χτένι.

Οι βό­θροι στην Ευ­ελ­πί­δων, τη Λου­κά­ρε­ως και την Πα­νε­πι­στη­μί­ου έχουν ξε­χει­λί­σει προ πολ­λού…

Και όχι μόνο λόγω της άθλιας και έντο­να τα­ξι­κής απο­νο­μής «δι­καιο­σύ­νης» στα μνη­μο­νια­κά χρό­νια.

Γι’ αυτή την κα­τά­στα­ση, ομι­λεί και συ­νη­γο­ρεί κα­λύ­τε­ρα η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της συ­γκρό­τη­σης υπουρ­γι­κών συμ­βου­λί­ων με του­λά­χι­στον έναν, ανώ­τα­το δι­κα­στι­κό στη σύν­θε­σή τους! Και ο νοών, νο­εί­τω…

Πέμ­πτο και τε­λευ­ταίο και κάπως «ξε­χω­ρι­στό». Η επι­λο­γή του πρω­θυ­πουρ­γού, Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη να αφή­σει (προ­σω­ρι­νά; Θα δεί­ξει…) έξω από το κάδρο των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών διε­ρευ­νή­σε­ων στο πλαί­σιο μιας προ­α­να­κρι­τι­κής(;) επι­τρο­πής τον πρώην πρω­θυ­πουρ­γό, Αλέξη Τσί­πρα και να επι­κε­ντρω­θεί (μόνο;) στον ρόλο του Πα­παγ­γε­λό­που­λου, έπει­τα και από τις σχε­τι­κές μη­νύ­σεις και τους φα­κέ­λους δι­κο­γρα­φί­ας που θα δια­βι­βά­σει η ει­σαγ­γε­λία του Αρεί­ου Πάγου στη Βουλή, δεν είναι δείγ­μα «πο­λι­τι­κού πο­λι­τι­σμού», ούτε συ­νι­στά «αθώ­ω­ση» ή «τεκ­μη­ρί­ω­ση» μιας ανε­πάρ­κειας στη δια­μόρ­φω­ση ενός κα­τη­γο­ρη­τη­ρί­ου.

Ο Μη­τσο­τά­κης γνω­ρί­ζει ότι ο ίδιος, για να θυ­μη­θού­με τον Χα­ρί­λαο, θα απλώ­σει (και έχει ήδη απλω­μέ­νο) πολύ τρα­χα­νά στα πε­τρέ­λαια, τη ΔΕΗ, τις πε­ρι­βό­η­τες «επεν­δύ­σεις», το Ελ­λη­νι­κό, τη μοι­ρα­σιά της πίτας κερ­δο­φο­ρί­ας των Ελ­λή­νων κυ­ρί­ως κα­πι­τα­λι­στών. Δεν είναι ώρα να σέρ­νει τον Τσί­πρα στα Ει­δι­κά Δι­κα­στή­ρια ή έστω σε μια προ­α­να­κρι­τι­κή με το δικό του πρω­θυ­πουρ­γι­κό μέλ­λον έντο­να αμ­φί­βο­λο και εν­δε­χο­μέ­νως στιγ­μα­τι­σμέ­νο.

Από αυτή τη σκο­πιά, Μη­τσο­τά­κης και Τσί­πρας είναι σε ένα βαθμό, πο­λι­τι­κά «παι­διά» του κιουπ­κιοϊ­άρ­χη της Δε­ξιάς και του Αν­δρέα της ΠΑ­ΣΟ­Κά­ρας.

Ο κιουπ­κιοϊ­άρ­χης της Δε­ξιάς, με βα­ριές τις σκιές και τις υπο­ψί­ες για τα δικά του σκάν­δα­λα επί ΕΡΕ, ισχυ­ρι­ζό­ταν πως «έναν πρώην πρω­θυ­πουρ­γό δεν τον στέλ­νεις σε Ει­δι­κό Δι­κα­στή­ριο. Τον στέλ­νεις σπίτι του (ή στο Πα­ρί­σι με δια­βα­τή­ριο στο όνομα Τρια­ντα­φυλ­λί­δης)». Ο Αν­δρέ­ας αντί­στοι­χα δεν αντα­πέ­δω­σε «τα ίσα» στον Κων­στα­ντί­νο Μη­τσο­τά­κη το 1994, σέρ­νο­ντάς τον σε Ει­δι­κό Δι­κα­στή­ριο μετά τον «κό­λα­φο» του σκαν­δά­λου Κο­σκω­τά, και ας υπήρ­χε πλειά­δα θε­μά­των και υπο­ψη­φί­ων σκαν­δά­λων προς διε­ρεύ­νη­ση για τη δια­κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ και τον πρω­θυ­πουρ­γι­κό βίο του πα­τρός Μη­τσο­τά­κη (ΑΓΕΤ/ΗΡΑ­ΚΛΗΣ, «νό­μι­μες» συλ­λο­γές με αρ­χαία αντι­κεί­με­να, κα­ταγ­γε­λί­ες του επι­χει­ρη­μα­τία Αρι­στεί­δη Αλα­φού­ζου για εκ­βια­σμό και δω­ρο­δο­κί­ες, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στα ΝΕΑ, το φθι­νό­πω­ρο του 1993…).

Προ­φα­νώς, Κυ­ριά­κος και Αλέ­ξης έχουν μάθει να παί­ζουν το πο­λι­τι­κά­ντι­κο παι­χνί­δι της μι­κρο­ελ­λα­δι­κής κυ­βερ­νη­τι­κής και κοι­νο­βου­λευ­τι­κής εξου­σί­ας με­λε­τώ­ντας τα… φω­τει­νά πα­ρα­δείγ­μα­τα του αστι­κού πα­ρελ­θό­ντος και δίπλα στους κα­λύ­τε­ρους «δα­σκά­λους», ανε­ξάρ­τη­τα από τον βαθμό της οι­κο­γε­νεια­κής και πο­λι­τι­κής συγ­γέ­νειας με­τα­ξύ τους.

rproject.gr