Αλαλούμ

Αλαλούμ

  • |

Προσπαθούν μερικοί να κάνουν αντιπολίτευση -και καλά κάνουν- με μόνο όπλο τη διαβολή των αντιπάλων και την με κάθε τρόπο υποβάθμισή τους στην κλίμακα της πολιτικής άμα τε και ηθικής τους παρουσίας. Αυτοί τι έχουν να μας πουν δεν μας το λένε -ακριβώς διότι δεν έχουν τίποτα να πουν. Οσοι δε εξακολουθούν να αυτοαποκαλούνται αριστεροί φέρονται με τον πιο δεξιό «τρόπο», με τον τρόπο της εκάστοτε εξουσίας, για να συνεννογιόμαστε.

Γιώργος Σταματόπουλος

Εντάξει, δεν υπάρχει -μας λένε- εναλλακτική λύση, πρέπει να καταλάβουμε πρώτα την εξουσία [εμείς οι αριστεροί] και κατόπιν θα τα φτιάξουμε όλα σύμφωνα με τις αριστερές μας ιδέες. Καταλήγει έτσι να θεωρούμε Αριστερά εκείνο το κόμμα που διεκδικεί την εξουσία, έχοντας προφανώς μεταλλαχτεί σε ένα αμιγές αστικό κόμμα [αλλά αυτό το τελευταίο δεν μας το λένε].

Απογοητευτική μια τέτοια εξέλιξη για εκείνους που κάποτε οραματίστηκαν μια πιο δίκαιη κοινωνία, πιο ανθρώπινη -αλλά αυτά έχουν προ πολλού τελειώσει και αυτό το έχουν συνειδητοποιήσει οι πλείστοι. Τρέχα γύρευε τι σημαίνει πολιτική αντιπαράθεση, αφού αυτή δεν υφίσταται και αρκείται σε παιδαριώδεις αντεγκλήσεις και προσωπικές αιχμές του ενός εναντίον του άλλου. Αντιπολίτευση δεν γίνεται χτυπώντας τον «αντίπαλο» κάτω από τη μέση ή αναμασώντας τα αγαθά μιας [ανύπαρκτης] αριστεροσύνης. Την ίδια στιγμή ο κόσμος [πολύς κόσμος] αδυνατεί να αντεπεξέλθει στην επίλυση σοβαρών ζητημάτων: στέγαση, τροφή, εκπαίδευση, υγεία. Ο κόσμος αυτός χάνεται και μερικοί επιμένουν να αντιπολιτεύονται στα χαρτιά [και στις ιδέες τους… -σιγά, μη σπάσουν τα αυγά- και πώς, μετά, θα φτιάξουμε ομελέτα;].

Ελληνική κοινωνία: αλαλούμ. Βοηθάει σε αυτό [στην εν γένει πολιτική «αντιπαράθεση», που καταλήγει σε αλαλούμ], το ξεψάρωμα των δεξιών ανθρώπων του Τύπου και του θεάματος. Τώρα πια δεν νιώθουν ενοχές που είναι δεξιοί και έχουν αρχίσει να το διαλαλούν κι από πάνω. Εδώ οι νεοϊστορικοί μας πάνε να αλλάξουν τη ροή της Ιστορίας, τη φυσική εννοείται. Μόνο έτσι μπορούν να ξεφύγουν από την έως τούδε ασημαντότητά τους και το βεβαρυμένο παρελθόν των προπατόρων τους. Σχεδόν τα έχουν καταφέρει να απενοχοποιηθούν και αυτό οφείλεται όχι τόσο στον δικό τους αγώνα όσο στα λάθη τής πρώτη φορά Αριστεράς στην κυβέρνηση. Αυτό η Αριστερά δεν το έχει πάρει ακόμη χαμπάρι· εξ ου η φτηνή, θλιβερή, πολιτική τάχα, αντιπαράθεση [του «καλού» με το «κακό», ισχυρίζονται ακόμη αφελείς τινές].

Τα έχει αυτά η μαζική δημοκρατία όπου ο καθένας λέει ό,τι κατεβάζει η γκλάβα του, χωρίς να έχει καμιά υποχρέωση να δώσει λογαριασμό σε οποιονδήποτε, οπουδήποτε -γιατί έτσι γουστάρει, αδερφέ. Το αλαλούμ φαίνεται να επικρατεί και να συνεχίζεται, απρόσκοπτα μάλιστα, άμα τε και συναινετικά -κυρίως το τελευταίο [ας ακούσουμε για παράδειγμα μια οποιαδήποτε συνεδρίαση της ελληνικής Βουλής· καθρέφτης του αλαλούμ]. Πώς να λυθεί, μέσα σε αυτό το αποπνικτικό κλίμα, το εκρηκτικό, όπως το αποκάλεσε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ζήτημα των προσφύγων; Πώς να εξαλειφθεί το φαινόμενο των πολλών Ελλήνων, που πασχίζουν να πληρώσουν, με αίμα και ιδρώτα [και μέγα άγχος], την παραμονή τους στη ζωή;

efsyn.gr