Τελειώνει η περίοδος προετοιμασίας της πολιτικής Μητσοτάκη

Τελειώνει η περίοδος προετοιμασίας της πολιτικής Μητσοτάκη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, «γκουρού» και κληρονόμος της πολιτικής που δίνει την απόλυτη προτεραιότητα στις νεοφιλελεύθερες αντιμεταρρυθμίσεις, επισκέφθηκε την Κίνα με διακηρυγμένο στόχο την προσέλκυση (όπως-όπως) επενδύσεων.

Η χώρα που υπο­δέ­χθη­κε τον Μη­τσο­τά­κη εξα­κο­λου­θεί, επι­σή­μως, να ονο­μά­ζε­ται «Λαϊκή Δη­μο­κρα­τία της Κίνας». Η πο­λι­τι­κή ηγε­σία της, αλλά και οι διευ­θυ­ντές των κο­λοσ­σιαί­ων επι­χει­ρή­σε­ων που στα τε­λευ­ταία χρό­νια επε­λαύ­νουν προς τη Δύση (με βάση το δια­βό­η­το σχέ­διο «Μια Ζώνη – Ένας Δρό­μος»), εξα­κο­λου­θούν να είναι στε­λέ­χη της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής του… ΚΚ Κίνας. Αυτό δεν τους εμπο­δί­ζει κα­θό­λου να είναι οι θερ­μό­τε­ροι υπο­στη­ρι­κτές του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού πα­γκο­σμί­ως. Μετά τους «σαλ­τα­δο­ρι­σμούς» του Τραμπ προς τον προ­στα­τευ­τι­σμό και τον οι­κο­νο­μι­κό εθνι­κι­σμό, το ΚΚ Κίνας έχει δια­κη­ρύ­ξει ότι «η Κίνα οφεί­λει να ανα­λά­βει και μπο­ρεί να ανα­λά­βει τον ηγε­τι­κό ρόλο στις δια­δι­κα­σί­ες της [σσ: νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κα­πι­τα­λι­στι­κής] πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης».

Αντώνης Νταβανέλος

Αυτός ο ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος προ­σα­να­το­λι­σμός των Κι­νέ­ζων με­τα-μα­οϊ­κών «κο­μου­νι­στών» δεν τους εμπο­δί­ζει κα­θό­λου –σε πεί­σμα κά­ποιων αφε­λών ιδεών εδώ, ότι ο οι­κο­νο­μι­κός φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός μπο­ρεί να συν­δυά­ζε­ται με έναν κά­ποιο πο­λι­τι­κό «δη­μο­κρα­τι­κό» φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό– να είναι, στο εσω­τε­ρι­κό της αχα­νούς επι­κρά­τειάς τους, δι­κτα­το­ρι­κοί. Το απο­δει­κνύ­ουν οι ακραί­ες συν­θή­κες φτώ­χειας της συ­ντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φί­ας της ερ­γα­τι­κής τάξης στην Κίνα, οι απελ­πι­σμέ­νες «άγριες» απερ­γί­ες και οι δια­δο­χι­κές «κρυ­φές» εξε­γέρ­σεις εκα­τομ­μυ­ρί­ων αν­θρώ­πων στις απο­μα­κρυ­σμέ­νες επαρ­χί­ες, η πει­σμα­τι­κή και αν­θε­κτι­κή εξέ­γερ­ση του κό­σμου στο Χονγκ Κονγκ.

Σε αυ­τούς τους «άρ­χο­ντες» προ­σέ­τρε­ξε ο Μη­τσο­τά­κης, ζη­τώ­ντας «επεν­δύ­σεις» και προ­βάλ­λο­ντας ως μο­ντέ­λο success story την αγορά του λι­μα­νιού του Πει­ραιά από την Cosco (που, για να μην ξε­χνιό­μα­στε, υπέ­γρα­ψε η κυ­βέρ­νη­ση του Τσί­πρα).

Μι­λώ­ντας σε ένα τέ­τοιο κοινό, ο Μη­τσο­τά­κης δεν είχε καμιά ανά­γκη αυ­το­συ­γκρά­τη­σης. Πε­ριέ­γρα­ψε τη στρα­τη­γι­κή της κυ­βέρ­νη­σής του «προς την ανά­πτυ­ξη», με δύο βα­σι­κά ερ­γα­λεία: «να προ­σελ­κύ­σει ξένες επεν­δύ­σεις και να δια­σφα­λί­σει ένα οι­κο­νο­μι­κό πε­ρι­βάλ­λον φι­λι­κό προς τις επι­χει­ρή­σεις».

Όσοι εδώ, ακόμα και στον πε­ρί­γυ­ρο της ΝΔ, θυ­μί­ζουν κά­ποιες άλλες προ­ϋ­πο­θέ­σεις της «ανά­πτυ­ξης», όπως η αύ­ξη­ση της εσω­τε­ρι­κής ζή­τη­σης (που προ­ϋ­πο­θέ­τει μια, έστω πε­νι­χρή, αύ­ξη­ση μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων), κη­ρύσ­σο­νται πα­λιο­μο­δί­τες και εκτός χρό­νου. Όσοι θυ­μί­ζουν ότι «προς την ανά­πτυ­ξη» θα χρεια­στεί μια αύ­ξη­ση των επεν­δύ­σε­ων που πα­ρα­μέ­νουν «πα­γω­μέ­νες», παίρ­νουν απα­ντή­σεις του τύπου «δεν υπάρ­χουν λεφτά». Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, στη μα­κρι­νή Κίνα ο Μη­τσο­τά­κης φώ­τι­σε μια εν­δει­κτι­κή εξαί­ρε­ση: οι Έλ­λη­νες εφο­πλι­στές έχουν επεν­δύ­σει στα τε­λευ­ταία 10 χρό­νια στην Κίνα πάνω από 50 δισ. ευρώ, ναυ­πη­γώ­ντας εκεί τα και­νούρ­για πλοία του στό­λου τους, που βρί­σκο­νται στην πρώτη θέση της πα­γκό­σμιας κα­τά­τα­ξης, ελέγ­χο­ντας το 25% της διε­θνούς ναυ­τι­λια­κής δύ­να­μης. Ση­μεί­ω­σε επί­σης ότι η ελ­λη­νι­κή εται­ρία κα­τα­σκευ­ής ανελ­κυ­στή­ρων (η πρώτη στη σχε­τι­κή κα­τά­τα­ξη δύ­να­μης στην Ευ­ρώ­πη) επέ­λε­ξε την Κίνα για την ανέ­γερ­ση του νέου ερ­γο­στα­σί­ου της, το οποίο εγκαι­νί­α­σε ο ίδιος ο Μη­τσο­τά­κης στη Σα­γκάη.

Αυτά τα πα­ρα­δείγ­μα­τα λένε την αλή­θεια για τα κρι­τή­ρια που έχουν οι «ροές» των επεν­δύ­σε­ων. Το αί­τη­μα του Μη­τσο­τά­κη για κι­νε­ζι­κές επεν­δύ­σεις εδώ υπο­γραμ­μί­ζει την πρό­θε­σή του να ενι­σχύ­σει τον καλ­πα­σμό «κι­νε­ζο­ποί­η­σης» της ερ­γα­τι­κής τάξης στην Ελ­λά­δα. Ως ενί­σχυ­ση σε αυτόν το γε­νι­κό κα­νό­να –της επέν­δυ­σης όπου υπάρ­χει με­γα­λύ­τε­ρη πι­θα­νό­τη­τα κέρ­δους, που απο­τε­λεί «ευαγ­γέ­λιο» για τους κα­πι­τα­λι­στές– ο Μη­τσο­τά­κης πρό­σθε­σε κά­ποια «στρα­τη­γι­κά» πλε­ο­νε­κτή­μα­τα: η αγορά λι­μα­νιών, αε­ρο­δρο­μί­ων, σι­δη­ρο­δρό­μων κ.ά., όπως και το «άνοιγ­μα» τρα­πε­ζών στην Ελ­λά­δα, απο­τε­λούν «το­πο­θέ­τη­ση» στο εσω­τε­ρι­κό της ΕΕ.

Βε­βαί­ως, στο ίδιο θέμα, ο Μη­τσο­τά­κης θα έχει να αντι­με­τω­πί­σει τις αντιρ­ρή­σεις των ΗΠΑ, που ήδη απαι­τούν από τους συμ­μά­χους τους μέτρα «πε­ριο­ρι­σμού της κι­νε­ζι­κής διείσ­δυ­σης στη Δύση». Αυτό θα είναι ένας «πο­νο­κέ­φα­λος» (πι­θα­νώς έντο­νος) για την ηγε­σία της ΝΔ στους επό­με­νους μήνες, που εμάς δεν μας αφορά.

Μας αφορά, όμως, ιδιαί­τε­ρα το πραγ­μα­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο της πο­λι­τι­κής «να δια­σφα­λί­σου­με φι­λι­κό πε­ρι­βάλ­λον προς τις επι­χει­ρή­σεις».

Η έκ­θε­ση της Morgan Stanley μας ενη­με­ρώ­νει ότι «εντός του 2020 το σχέ­διο “Ηρα­κλής” θα απαλ­λά­ξει τις τρά­πε­ζες από κόκ­κι­να δά­νεια ύψους 22 δισ. ευρώ, μειώ­νο­ντας τον δεί­κτη NPE [σσ: την ανα­λο­γία των «κόκ­κι­νων δα­νεί­ων» στο ενερ­γη­τι­κό των τρα­πε­ζών] στο 23% από το 36% του 2019».

Τι ση­μαί­νει αυτό σε απλά ελ­λη­νι­κά; Σύμ­φω­να με τον Αντ. Κα­ρα­κού­ση (έναν αρ­θρο­γρά­φο πέραν πάσης υπο­ψί­ας για… αντι­κα­πι­τα­λι­σμό): «τα διε­θνή funds αγό­ρα­σαν κο­ψο­χρο­νιά ση­μα­ντι­κό μέρος των κόκ­κι­νων δα­νεί­ων… ζη­τούν τώρα το 100% της οφει­λής που αυτοί αγό­ρα­σαν με 5%-10%… στους επό­με­νους μήνες οι τρά­πε­ζες και οι εν­διά­με­σες ει­σπρα­κτι­κές θα εφορ­μή­σουν στην κυ­ριο­λε­ξία πάνω στο σώμα των υπερ­χρε­ω­μέ­νων νοι­κο­κυ­ριών εφαρ­μό­ζο­ντας μέτρα και πρα­κτι­κές ανα­γκα­στι­κής εί­σπρα­ξης… που θα φτά­νουν σε δια­τα­γές πλη­ρω­μής, εξώ­σεις και πλει­στη­ρια­σμούς… τα πράγ­μα­τα θα ξε­φύ­γουν και θα έχου­με γε­γο­νό­τα σαν αυτά που έζησε πριν από λίγα χρό­νια η Ισπα­νία…».

Με αυτές τις με­θό­δους θα επι­χει­ρη­θεί να «εξοι­κο­νο­μη­θούν» τα 22 δισ. ευρώ που λέει η Morgan Stanley, που θε­ω­ρού­νται απα­ρά­βα­τος όρος για τη «βιω­σι­μό­τη­τα» των τρα­πε­ζών και –κα­θό­λου τυ­χαία– απα­ρά­βα­τος όρος της «με­τα­μνη­μο­νια­κής» συμ­φω­νί­ας με τους δα­νει­στές.

Αυτό το πραγ­μα­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο της πο­λι­τι­κής του Μη­τσο­τά­κη δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στην οι­κο­νο­μία. Για να επι­βλη­θεί μα­κρο­πρό­θε­σμα αυτή η πο­λι­τι­κή θα χρεια­στεί «γεν­ναία» στή­ρι­ξη από τους κα­τα­σταλ­τι­κούς μη­χα­νι­σμούς του κρά­τους.

Αυτές οι μη­χα­νές ήδη προ­θερ­μαί­νο­νται. Το βλέ­που­με στην από­πει­ρα κα­τάρ­γη­σης του ασύ­λου και στην προ­σπά­θεια για την επι­βο­λή της αστυ­νο­μο­κρα­τί­ας στα Εξάρ­χεια. Προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση είναι τα μέτρα που ετοι­μά­ζο­νται: η προ­σπά­θεια για έναν «θε­σμι­κό» πε­ριο­ρι­σμό των δια­δη­λώ­σε­ων με πρό­σχη­μα τις… κυ­κλο­φο­ρια­κές «διευ­κο­λύν­σεις», οι μα­ζι­κές προ­σλή­ψεις στα σώ­μα­τα κα­τα­στο­λής, η συ­γκρό­τη­ση «ει­δι­κών δυ­νά­με­ων» της αστυ­νο­μί­ας με ει­δί­κευ­ση στη δράση κατά δια­δη­λω­τών και απερ­γών κ.ο.κ. Ο πατήρ Μη­τσο­τά­κης, στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του ’90, είχε ξε­στο­μί­σει μια από τις αλή­θειες του «πι­στεύω» του, μι­λώ­ντας προς τους άν­δρες των ΜΑΤ: «Το κρά­τος είστε εσείς!». Ο υιός Μη­τσο­τά­κης προ­ε­τοι­μά­ζε­ται συ­στη­μα­τι­κά για την πρα­κτι­κή άσκη­ση αυτής της πο­λι­τι­κής.

Ο με­τε­κλο­γι­κός «μήνας του μέ­λι­τος» του Μη­τσο­τά­κη αρ­χί­ζει να τε­λειώ­νει. Με το «ανα­πτυ­ξια­κό» νο­μο­σχέ­διο του Γε­ωρ­γιά­δη η κυ­βέρ­νη­ση έδει­ξε τις προ­θέ­σεις της. Προ­χω­ρώ­ντας στην εφαρ­μο­σμέ­νη πο­λι­τι­κή, αρ­χί­ζει να δεί­χνει τα δό­ντια της.

Αυτή η κυ­βέρ­νη­ση δεν θα αντι­με­τω­πι­στεί από την «προ­γραμ­μα­τι­κή» αντι­πο­λί­τευ­ση του Τσί­πρα στη Βουλή. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν σε ση­μα­ντι­κά θέ­μα­τα ο Μη­τσο­τά­κης συ­νε­χί­ζει –και δεν το κρύ­βει κα­θό­λου–  την πο­λι­τι­κή του Τσί­πρα. Θα αντι­με­τω­πι­στεί από τον κόσμο στους δρό­μους. Σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση οφεί­λου­με να ερ­γα­ζό­μα­στε όλοι. Αρ­χί­ζο­ντας από τις φε­τι­νές δια­δη­λώ­σεις για το γιορ­τα­σμό της εξέ­γερ­σης του Πο­λυ­τε­χνεί­ου.

rproject.gr