Δολοφονία Σουλεϊμανί: Η ιμπεριαλιστική αλαζονεία παίζει με τη φωτιά του πολέμου

Δολοφονία Σουλεϊμανί: Η ιμπεριαλιστική αλαζονεία παίζει με τη φωτιά του πολέμου

  • |

Η δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί με εντολή του προέδρου των ΗΠΑ στη Βαγδάτη είναι ένα έγκλημα που σοκάρει με την ανηθικότητα και την ιμπεριαλιστική αλαζονεία του.

Φυ­σι­κά η δράση των ιμπε­ρια­λι­στι­κών μη­χα­νι­σμών δεν δια­κρί­νε­ται από ήθος ή από σε­βα­σμό στη «νο­μι­μό­τη­τα», μια δια­χρο­νι­κή αλή­θεια που έγινε ακόμα πιο ισχυ­ρή στην εποχή του Πο­λέ­μου Ενά­ντια στην Τρο­μο­κρα­τία, που εγκαι­νί­α­σε ο Μπους, συ­νέ­χι­σε ο Μπα­ράκ Ομπά­μα και επε­κτεί­νει ο Ντό­ναλντ Τραμπ. 

Πάνος Πέτρου

Στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν, ει­δι­κές δυ­νά­μεις των ΗΠΑ έχουν ασκή­σει ξανά το «δι­καί­ω­μά» τους σε εξω­δι­κα­στι­κές εκτε­λέ­σεις σε έδα­φος τρί­των χωρών, ανα­λαμ­βά­νο­ντας το ρόλο δι­κα­στή και εκτε­λε­στή απέ­να­ντι σε «μη-κρα­τι­κά υπο­κεί­με­να», με πιο εν­δει­κτι­κές τις δο­λο­φο­νί­ες του Οσάμα Μπιν Λά­ντεν και του Αλ Μπαγκ­ντά­ντι. Οι μυ­στι­κές υπη­ρε­σί­ες των ΗΠΑ έχουν ένα πλού­σιο ιστο­ρι­κό δο­λο­φο­νιών κρα­τι­κών πα­ρα­γό­ντων, αλλά αυτού του εί­δους οι επι­χει­ρή­σεις γί­νο­νταν συ­νή­θως «στο σκο­τά­δι» και χωρίς «ανά­λη­ψη ευ­θύ­νης».

H δο­λο­φο­νία Σου­λεϊ­μα­νί είναι μια «πρω­τιά» της ωμό­τη­τας της κυ­βέρ­νη­σης Τραμπ. Ένας ανώ­τα­τος κρα­τι­κός αξιω­μα­τού­χος δο­λο­φο­νεί­ται εν ψυχρώ, σε καιρό «ει­ρή­νης», στο έδα­φος τρί­της χώρας και το κρά­τος-δο­λο­φό­νος ανα­λαμ­βά­νει πα­νη­γυ­ρι­κά την ευ­θύ­νη! Λί­γους μήνες πριν, οι Φρου­ροί της Επα­νά­στα­σης έγι­ναν ο πρώ­τος κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός που ανα­κη­ρύ­χτη­κε «τρο­μο­κρα­τι­κή ορ­γά­νω­ση»!

Είναι ένα ακόμα δείγ­μα των και­ρών στους οποί­ους ζούμε.

Πέρα από χυ­δαία τρα­μπού­κι­κη ενέρ­γεια, η δο­λο­φο­νι­κή επι­χεί­ρη­ση του αμε­ρι­κα­νι­κού στρα­τού είναι και εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νη. Ο στό­χος δεν ήταν κα­θό­λου μι­κρός –το ακρι­βώς αντί­θε­το. Ο Σου­λεϊ­μά­νι, ο επι­κε­φα­λής των ει­δι­κών δυ­νά­με­ων των Φρου­ρών της Επα­νά­στα­σης στο εξω­τε­ρι­κό, υπήρ­ξε ο δεύ­τε­ρος ισχυ­ρό­τε­ρος άντρας του Ιράν μετά τον Ανώ­τα­το Ηγέτη Χα­με­νεΐ. Υπήρ­ξε ο κα­θο­δη­γη­τής της πε­ρι­φε­ρεια­κής στρα­τιω­τι­κής-δι­πλω­μα­τι­κής δρά­σης του Ιράν και της εξά­πλω­σης κι εδραί­ω­σης της επιρ­ρο­ής του σε Ιράκ-Συ­ρία-Λί­βα­νο. Διαρ­κώς με­τα­κι­νού­με­νος με­τα­ξύ Τε­χε­ρά­νης-Βα­γδά­της-Δα­μα­σκού-Βη­ρυτ­τού, πάντα παρών και υπερ-δρα­στή­ριος σε κάθε εσω­τε­ρι­κή κρίση που ξε­σπού­σε σε αυτές τις χώρες (από την διά­σω­ση του κα­θε­στώ­τος Άσαντ ως την ορ­γά­νω­ση των σι­ϊ­τι­κών πο­λι­το­φυ­λα­κών στην πε­ριο­χή, από την διε­ξα­γω­γή του πο­λέ­μου κατά του Ισλα­μι­κού Κρά­τους ως την μα­ταί­ω­ση της προ­σπά­θειας των Κούρ­δων του Ιράκ για ανε­ξαρ­τη­σία, μέχρι και τις τε­λευ­ταί­ες προ­σπά­θειες συ­γκρό­τη­σης κυ­βέρ­νη­σης στη Βα­γδά­τη –μετά την πα­ραί­τη­ση του πρω­θυ­πουρ­γού υπό το βάρος της εξέ­γερ­σης). Υπήρ­ξε επί­σης ένας ισχυ­ρός παί­κτης στο εσω­τε­ρι­κό του Ιράν, όχι μόνο ως δη­μο­φι­λές στέ­λε­χος του κα­θε­στώ­τος με ισχυ­ρή κοι­νω­νι­κή βάση ιδιαί­τε­ρα στις γραμ­μές των λε­γό­με­νων «σκλη­ρών» αλλά και μέσω της τε­ρά­στιας οι­κο­νο­μι­κής δύ­να­μης που απέ­κτη­σαν οι Φρου­ροί της Επα­νά­στα­σης όταν αξιο­ποιώ­ντας το πρό­γραμ­μα ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων πήραν τον έλεγ­χο κρί­σι­μων το­μέ­ων της οι­κο­νο­μί­ας –κυ­ρί­ως μέσω διά­φο­ρων «θρη­σκευ­τι­κών ιδρυ­μά­των». Η δο­λο­φο­νία ενός τέ­τοιου στε­λέ­χους είναι εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο να μεί­νει ανα­πά­ντη­τη από το κα­θε­στώς της Τε­χε­ρά­νης. Σκε­φτεί­τε μόνο τι θα συ­νέ­βαι­νε αν ένα ιρα­νι­κό drone δο­λο­φο­νού­σε τον διευ­θυ­ντή της CIA ή τον επι­κε­φα­λής του Πε­ντα­γώ­νου…

Τόσο η «πυ­ρη­νι­κή συμ­φω­νία» του Ομπά­μα, όσο και η «μά­ξι­μουμ πίεση» του Τραμπ, απο­τε­λούν προ­σπά­θειες να αντι­με­τω­πι­στεί το νέο τοπίο που δια­μόρ­φω­σε η κάμψη της αμε­ρι­κα­νι­κής ισχύ­ος μετά το Αφ­γα­νι­στάν και το Ιράκ, που επέ­τρε­ψε σε πε­ρι­φε­ρεια­κές δυ­νά­μεις (Ρωσία, Τουρ­κία, Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, Κατάρ) να διεκ­δι­κή­σουν ενι­σχυ­μέ­νο αυ­τό­νο­μο ρόλο, με το Ιράν να απο­δει­κνύ­ε­ται το πιο πε­τυ­χη­μέ­νο σε αυτήν την «κούρ­σα» ως τώρα –όπως συ­μπυ­κνώ­νε­ται στα «έργα και ημέ­ρες» του Σου­λεϊ­μα­νί σε όλη τη Μέση Ανα­το­λή, τα οποία οι ΗΠΑ δεν μπό­ρε­σαν να αντι­με­τω­πί­σουν με άλλη μέ­θο­δο πριν κα­τα­λή­ξουν στον ξε­πε­σμό (ακόμα και με όρους μιας πάλαι ποτέ πα­νί­σχυ­ρης Αυ­το­κρα­το­ρί­ας) μιας εκ­δι­κη­τι­κής δο­λο­φο­νί­ας με drone.

Κα­νείς δεν μπο­ρεί να πει με σι­γου­ριά αν οι σχε­δια­στές της επί­θε­σης προ­χώ­ρη­σαν σκό­πι­μα σε μια έμ­με­ση «κή­ρυ­ξη πο­λέ­μου», υπο­χρε­ώ­νο­ντας το Ιράν να απα­ντή­σει με τρόπο που θα «δι­καιο­λο­γή­σει» μια νέα αμε­ρι­κα­νι­κή κλι­μά­κω­ση, ή εκτι­μού­σαν ότι πα­ρα­μέ­νουν στο έδα­φος της λο­γι­κής Τραμπ που κλι­μα­κώ­νει κα­τα­κό­ρυ­φα και αδί­στα­κτα τα μέσα της «μά­ξι­μουμ πί­ε­σης», αλλά επι­διώ­κο­ντας να απο­φύ­γει τε­λι­κά την ένο­πλη σύρ­ρα­ξη.

Το σί­γου­ρο είναι ότι με αυτό το χτύ­πη­μα παί­ζουν με μια πολύ επι­κίν­δυ­νη φωτιά, ανε­βά­ζο­ντας κα­τα­κό­ρυ­φα τον πήχη σε μια χα­μη­λής έντα­σης σύ­γκρου­ση που εξε­λισ­σό­ταν τους τε­λευ­ταί­ους μήνες (με «ορ­φα­νά» πλην σα­φέ­στα­της προ­έ­λευ­σης χτυ­πή­μα­τα εκα­τέ­ρω­θεν και στο ιρα­κι­νό έδα­φος, και στον περ­σι­κό κόλπο). Πλέον όλοι ανα­μέ­νουν το πότε και πώς θα απα­ντή­σει η Τε­χε­ρά­νη –και τι θα ακο­λου­θή­σει.

Ο Τραμπ συ­νε­χί­ζει να συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται ως τρα­μπού­κος με… καλές προ­θέ­σεις («ο τρό­πος του μπο­ρεί να μοιά­ζει δια­βο­λι­κός, αλλά είναι για καλό» που έλεγε κι ο Αλέ­ξης Τσί­πρας). Από τη μια δη­λώ­νει ότι «θέ­λου­με να απο­φύ­γου­με τον πό­λε­μο» και ότι «το Ιράν δεν κέρ­δι­σε ποτέ σε πό­λε­μο, αλλά κέρ­δι­ζε πά­ντο­τε όταν έκανε συμ­φω­νί­ες» και ταυ­τό­χρο­να απει­λεί την Τε­χε­ρά­νη με «ισο­πε­δω­τι­κή» απά­ντη­ση σε δε­κά­δες στό­χους αν… τολ­μή­σει να αντι­δρά­σει. Ταυ­τό­χρο­να εξα­πο­λύ­ει απει­λές για κυ­ρώ­σεις και στο Ιράκ, αν η κυ­βέρ­νη­σή του απο­φα­σί­σει να πρά­ξει πάνω στη πρό­σφα­τη (συμ­βου­λευ­τι­κή) από­φα­ση του ιρα­κι­νού κοι­νο­βου­λί­ου να ζη­τή­σει την από­συρ­ση των αμε­ρι­κα­νι­κών στρα­τευ­μά­των από το έδα­φος της χώρας. Λίγες μέρες πριν τη δο­λο­φο­νία Σου­λεϊ­μα­νί άλ­λω­στε, και στο φόντο της ει­σβο­λής σι­ι­τι­κών ιρα­κι­νών πο­λι­το­φυ­λα­κών στην αμε­ρι­κα­νι­κή πρε­σβεία στη Βα­γδά­τη, είχε ανα­κοι­νώ­σει την άμεση απο­στο­λή με­ρι­κών επι­πλέ­ον χι­λιά­δων στρα­τιω­τών στο Ιράκ.

Στο Ιράκ φαί­νε­ται ότι τερ­μα­τί­ζε­ται η «άβολη συ­νύ­παρ­ξη» ΗΠΑ-Ιράν που χα­ρα­κτή­ρι­ζε τη χώρα μετά την αμε­ρι­κα­νι­κή κα­το­χή: όταν το με­τα­κα­το­χι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα που εγκα­τέ­στη­σαν οι ΗΠΑ ενί­σχυ­σε την σι­ι­τι­κή πλειο­ψη­φία, η Βα­γδά­τη πέ­ρα­σε στην σφαί­ρα επιρ­ρο­ής της Τε­χε­ρά­νης αλλά εξα­κο­λού­θη­σε να φι­λο­ξε­νεί και να συ­νερ­γά­ζε­ται με τον αμε­ρι­κα­νι­κό στρα­τό. Σή­με­ρα δεν κα­ταγ­γέ­λουν την αμε­ρι­κα­νι­κή κλι­μά­κω­ση μόνο οι φι­λο-ιρα­νι­κές πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, αλλά και δυ­νά­μεις όπως το κί­νη­μα του Μο­κτά­ντα Αλ-Σα­ντρ, του ρι­ζο­σπά­στη σιίτη κλη­ρι­κού που είχε με­τα­το­πι­στεί σε εκ­φρα­στής ενός «ιρα­κι­νού εθνι­κι­σμού» που αντι­μα­χό­ταν και την αμε­ρι­κα­νι­κή και την ιρα­νι­κή πα­ρου­σία στη χώρα. Οι πρώ­τες για προ­φα­νείς λό­γους, ενώ οι δεύ­τε­ρες φο­βού­νται ότι η χώρα τους είναι η βα­σι­κή υπο­ψή­φια να πλη­ρώ­σει μια σύ­γκρου­ση, με­τα­τρε­πό­με­νη σε «πεδίο μάχης».

Η πρό­κλη­ση στην οποία προ­χώ­ρη­σε ο Τραμπ και το ρίσκο που ενέ­χει είναι τόσο με­γά­λα που –σε αντί­θε­ση με άλλες επι­θε­τι­κές προ­βο­λές ισχύ­ος στο εξω­τε­ρι­κό– αυτήν τη φορά δεν ενο­ποί­η­σε το κα­θε­στώς και τα ΜΜΕ γύρω του με το κλασ­σι­κό σχήμα «επι­τέ­λους, συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται ως Πρό­ε­δρος των ΗΠΑ».

Στε­λέ­χη των Δη­μο­κρα­τι­κών και με­ρί­δα των ΜΜΕ, υπε­ρά­νω πάσης υπο­ψί­ας για πα­σι­φι­σμό (το αντί­θε­το, άν­θρω­ποι που δια­πρέ­πουν σε «ιμπε­ρια­λι­στι­κή» αντι­πο­λί­τευ­ση στον Τραμπ), αυτήν τη φορά κα­ταγ­γέ­λουν την «προ­βο­κά­τσια» ή την «ανοη­σία» ως επι­κίν­δυ­νη. Είναι εν­δει­κτι­κή του κλί­μα­τος η κα­τάρ­ρευ­ση του σάιτ της… στρα­το­λο­γί­ας από τον υπερ­βο­λι­κό όγκο επι­σκέ­ψε­ων σε μια μέρα. Αν και δεν προ­κύ­πτει από καμία πλευ­ρά και με βάση καμία λο­γι­κή ανά­γκη του αμε­ρι­κα­νι­κού στρα­τού αυτήν την πε­ρί­ο­δο, υπήρ­ξε διά­χυ­τη μα­ζι­κή αγω­νία χι­λιά­δων νέων για το εν­δε­χό­με­νο να επα­νέλ­θει τις επό­με­νες μέρες το draft (υπο­χρε­ω­τι­κή στρα­το­λο­γία κλη­ρω­τών).

Σε μια σειρά πό­λεις των ΗΠΑ έγι­ναν ήδη οι πρώ­τες «προ­λη­πτι­κές» αντι­πο­λε­μι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις, για να απαι­τή­σουν να μην γίνει πό­λε­μος με το Ιράν. Από όταν απο­σύρ­θη­κε μο­νο­με­ρώς από την πυ­ρη­νι­κή συμ­φω­νία του 2015 (με το Ιράν να δη­λώ­νει μετά τις τε­λευ­ταί­ες εξε­λί­ξεις  ότι ούτε αυτό δε­σμεύ­ε­ται πια), ο Τραμπ κλι­μα­κώ­νει διαρ­κώς την επι­θε­τι­κό­τη­τα απέ­να­ντι στο Ιράν. Δύο γύροι σκλη­ρών οι­κο­νο­μι­κών κυ­ρώ­σε­ων με πρώτο (και μο­να­δι­κό) θύμα τον ιρα­νι­κό λαό, ανοχή ή και στή­ρι­ξη σε ισ­ραη­λι­νές «πει­ρα­τι­κές» επι­θέ­σεις κατά ιρα­νι­κών στρα­τιω­τι­κών στό­χων, πο­λε­μι­κές μα­νού­βρες στον Κόλπο και τώρα η δο­λο­φο­νία του Σου­λεϊ­μα­νί. Έχουν πε­ρά­σει ελά­χι­στοι μήνες από όταν (λέ­γε­ται ότι) ανα­κά­λε­σε τε­λευ­ταία στιγ­μή μια εντο­λή πλήγ­μα­τος κατά του Ιράν (μετά την κα­τάρ­ρι­ψη αμε­ρι­κα­νι­κού drone). Η πε­ριο­χή βρί­σκε­ται σε κα­τά­στα­ση διαρ­κούς έντα­σης και διο­λι­σθαί­νει συχνά στο «παρά κάτι» μιας ανά­φλε­ξης που –με δε­δο­μέ­να τα με­γέ­θη των εμπλε­κό­με­νων και την έκτα­ση της πε­ριο­χής που εμπλέ­κε­ται– αν προ­κύ­ψει θα ση­μαί­νει πραγ­μα­τι­κή κό­λα­ση.

Σε αυτό το με­γά­λο κι επι­κίν­δυ­νο παι­χνί­δι έχει εντα­χθεί και το ελ­λη­νι­κό κρά­τος, από όταν απο­φά­σι­σε να κυ­νη­γή­σει τη νέα Με­γά­λη Ιδέα των ΑΟΖ. Είναι πλέον ενερ­γός και δρα­στή­ριος «παί­κτης» σε έναν -ψυ­χρό­τε­ρο ή θερ­μό­τε­ρο- πε­ρι­φε­ρεια­κό αντα­γω­νι­σμό που απο­τε­λεί μια αλυ­σί­δα με πάρα πολ­λούς κρί­κους –από το Ιράκ ως τη Λιβύη. Εκτός αν θε­ω­ρεί κα­νείς ότι η στρα­τη­γι­κή συμ­μα­χία με το Ισ­ρα­ήλ ή το σχέ­διο ενός αγω­γού που θα το συν­δέ­σει με την ΕΕ είναι με κά­ποιο μα­γι­κό τρόπο «εκτός» αυτών των θερ­μών εξε­λί­ξε­ων και της πι­θα­νό­τη­τας να γί­νουν ακόμα πιο θερ­μές. Ένας επι­πλέ­ον λόγος να δρά­σει το αντι­πο­λε­μι­κό κί­νη­μα στην Ελ­λά­δα, όχι μόνο ενώ­νο­ντας τη φωνή του με όσους διε­θνώς φω­νά­ζουν «όχι πό­λε­μο με το Ιράν», αλλά και στρε­φό­με­νο ενά­ντια στις επι­κίν­δυ­νες με­γα­λοϊ­δε­α­τι­κές επι­διώ­ξεις της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης…

rproject.gr