Ο Τσίπρας για τον ΣΥΡΙΖΑ: Εθνική, πατριωτική, νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία…

Ο Τσίπρας για τον ΣΥΡΙΖΑ: Εθνική, πατριωτική, νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία…

  • |

Στους μήνες που πέρασαν μετά τις εκλογές του Ιούλη του ’19 δεν δοκιμάστηκε μόνο η ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη. Δοκιμάστηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα που, στο ρόλο πλέον της αντιπολίτευσης, συνεχίζει σταθερά στις επιλογές που έκανε το 2015.

Όσοι πε­ρί­με­ναν «σκλη­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση» και μια «επι­στρο­φή» στις ιδέες και στην πο­λι­τι­κή μιας (έστω με­τριο­πα­θούς) εκ­δο­χής Αρι­στε­ράς, οφεί­λουν να ξυ­πνή­σουν μπρο­στά στην επι­μο­νή του Τσί­πρα να συ­νε­χί­σει στον βαθιά κα­θε­στω­τι­κό ρόλο που ανέ­λα­βε κατά την κυ­βερ­νη­τι­κή τε­τρα­ε­τία του.

Αντώνης Νταβανέλος

Για κάθε αρι­στε­ρό άν­θρω­πο, οι σχέ­σεις με το διε­θνή ιμπε­ρια­λι­σμό –και ει­δι­κό­τε­ρα με το κέ­ντρο του, τις ΗΠΑ του Ντό­ναλντ Τραμπ– είναι μια λυδία λίθος για τις πο­λι­τι­κές επι­λο­γές. Ο Αλ. Τσί­πρας στη συ­νέ­ντευ­ξή του στο «Βήμα», υπήρ­ξε απο­κα­λυ­πτι­κός. Προ­σπά­θη­σε να διεκ­δι­κή­σει την πιο αυ­θε­ντι­κή και πρω­το­πό­ρα σχέση με τις ΗΠΑ σε σύ­γκρι­ση με τον Μη­τσο­τά­κη: «Η πο­λυ­ε­πί­πε­δη ανα­βάθ­μι­ση των σχέ­σε­ων με τις ΗΠΑ απο­τέ­λε­σε στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή μας… Εμείς κα­θιε­ρώ­σα­με το στρα­τη­γι­κό διά­λο­γο με τις ΗΠΑ, όσο και το σχήμα 3+1 (με ΗΠΑ, Κύπρο και Ισ­ρα­ήλ)… Οι απο­φά­σεις (σσ: για τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό των F16 και των Mirage) έκλει­σαν, επι­τέ­λους, κατά τη δική μου συ­νά­ντη­ση με τον πρό­ε­δρο Τραμπ το 2017…».

Αυτή η ξε­τσί­πω­τη ομο­λο­γία φι­λο­α­με­ρι­κα­νι­σμού –στην πιο επι­κίν­δυ­νη «στιγ­μή», μετά τη δο­λο­φο­νία του Σου­λεϊ­μα­νί και την απει­λή πο­λέ­μου με το Ιράν– οδη­γεί με μα­θη­τι­κή ακρί­βεια στην άθλια πο­λι­τι­κή στάση στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία: «το αρ­ρα­γές μέ­τω­πο και η εθνι­κή στρα­τη­γι­κή είναι απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για την αντι­με­τώ­πι­ση εθνι­κών κιν­δύ­νων». Ο Τσί­πρας, αφού θυ­μί­σει την ψήφο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπέρ των πο­λε­μι­κών δα­πα­νών στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό της ΝΔ, ζητά σύ­γκλι­ση του Συμ­βου­λί­ου Πο­λι­τι­κών Αρ­χη­γών, δη­λώ­νο­ντας έτοι­μος για «συμ­φω­νία πάνω στις βα­σι­κές γραμ­μές της εθνι­κής στρα­τη­γι­κής» και ζη­τώ­ντας ως μο­να­δι­κό αντί­τι­μο την επα­νε­κλο­γή του Προ­κό­πη Παυ­λό­που­λου (γνω­στού, άλ­λω­στε, «αγω­νι­στή» της δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρα­τά­ξε­ως…).

Αυτά οφεί­λουν να τα ση­μειώ­σουν όσοι και όσες θε­ώ­ρη­σαν το service που έκανε ο Τσί­πρας στο ΝΑΤΟ με τις Πρέ­σπες, ως «ρήξη» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με τον εθνι­κι­σμό και την πα­τρη­δο­κα­πη­λεία.

Αυτή η ακραία συ­ντη­ρη­τι­κή το­πο­θέ­τη­ση στα «γε­ω­πο­λι­τι­κά», είναι άρ­ρη­κτα δε­μέ­νη με τη στάση του Τσί­πρα στην οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή. Έξι μήνες μετά την πο­λι­τι­κή και εκλο­γι­κή ήττα του από τον Κυρ. Μη­τσο­τά­κη, ο Τσί­πρας δη­λώ­νει ότι «έχω με­τα­νιώ­σει για πολ­λές επι­λο­γές, αλλά όχι για τη βα­σι­κή επι­λο­γή». Η «βα­σι­κή επι­λο­γή» ήταν το μνη­μό­νιο 3, η ανά­λη­ψη της ευ­θύ­νης από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για την τε­τρα­ε­τή συ­νέ­χεια των πιο βάρ­βα­ρων, νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων. Ο Τσί­πρας προ­σπα­θεί σή­με­ρα να κρυ­φτεί πίσω από τη φράση «η δη­μο­σιο­νο­μι­κή πει­θαρ­χία δεν ήταν δική μας επι­λο­γή», αλλά αυτή δεν αρκεί για να κα­λύ­ψει 4 χρό­νια σκλη­ρής λι­τό­τη­τας. Ο «συμ­βι­βα­σμός» του 2015 οδή­γη­σε στην υπο­χρέ­ω­ση για τα αι­μα­τη­ρά πλε­ο­νά­σμα­τα του 3,5%, όμως ήταν αυ­τό­νο­μη κυ­βερ­νη­τι­κή επι­λο­γή η από­φα­ση για τα «υπερ-πλε­ο­νά­σμα­τα» που τσά­κι­ζε τα ερ­γα­τι­κά και κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα, για να μπο­ρέ­σει η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα να δώσει την τε­λευ­ταία στιγ­μή τα «φι­λο­δω­ρή­μα­τα» κά­ποιων επι­δο­μά­των μπας και γλι­τώ­σει την εκλο­γι­κή συ­ντρι­βή. Το πο­λι­τι­κό απο­τέ­λε­σμα αυτής της κα­τά­πτυ­στης μα­νού­βρας το γνω­ρί­ζου­με σή­με­ρα, αλλά το χει­ρό­τε­ρο είναι ότι η πο­λι­τι­κή των υπερ-πλε­ο­να­σμά­των έχει ανοί­ξει δρό­μους που σή­με­ρα μπο­ρεί να εκ­με­ταλ­λευ­τεί ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης.

Στη βάση αυτών των πραγ­μα­τι­κών πε­πραγ­μέ­νων, το μόνο πράγ­μα για το οποίο μπο­ρεί να υπε­ρη­φα­νευ­τεί ο Τσί­πρας είναι «το γε­γο­νός ότι κα­λού­μαι και παίρ­νω μέρος στα συλ­λο­γι­κά fora της ευ­ρω­παϊ­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας». Πράγ­μα­τι. Μπο­ρεί πλέον να συ­νε­δριά­ζει μαζί με τον Μα­κρόν, που δια­λύ­ει το δη­μό­σιο ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα στη Γαλ­λία (υπό της οδη­γί­ας της Black Rock και άλλων ευ­γε­νών funds), ενώ αντι­με­τω­πί­ζει το πιο ορ­γι­σμέ­νο απερ­για­κό κύμα μετά το 1995. Η πο­λι­τι­κή του Μα­κρόν, ο σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός της σύγ­χρο­νης «ευ­ρω­παϊ­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας», είναι το πραγ­μα­τι­κό πο­λι­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο της «ανα­συ­γκρό­τη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ» που υπό­σχε­ται κι επι­βά­λει ο Τσί­πρας. Όμως όπως δεί­χνουν οι πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στην Ευ­ρώ­πη (στη Γαλ­λία, στη Γερ­μα­νία κλπ), αυτή η πο­λι­τι­κή όσο κι αν κα­μώ­νε­ται ότι είναι «ο κύ­ριος αντί­πα­λος της Δε­ξιάς» γί­νε­ται όλο και πιο αδιά­φο­ρη από τη σκο­πιά της πραγ­μα­τι­κής υπε­ρά­σπι­σης των συμ­φε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας.

Το κράμα του Τσί­πρα, το κράμα εθνι­κο­πα­τριω­τι­σμού και ακραί­ου ευ­ρω­παϊ­σμού, το κράμα σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και δη­μα­γω­γί­ας ενά­ντια, τάχα, «στη δι­κτα­το­ρία των αγο­ρών», οδη­γεί όχι μόνο σε εκλο­γι­κές και πο­λι­τι­κές ήττες, αλλά σε στρα­τη­γι­κές ήττες, σε πα­ραί­τη­ση από την πάλη για να αλ­λά­ξου­με τον κόσμο, σε «έξοδο» από την πο­λι­τι­κή, τις ιδέες, τις πα­ρα­δό­σεις της Αρι­στε­ράς σε κάθε εκ­δο­χή της. Και οι ευ­θύ­νες όσων συμ­βι­βά­ζο­νται με αυτόν τον κα­τή­φο­ρο, ελ­πί­ζο­ντας σε μια δεύ­τε­ρη «διεκ­δί­κη­ση με αξιώ­σεις της κυ­βερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας», γί­νο­νται όλο και πιο βα­ριές.

rproject.gr/