Γαλλία: Το κίνημα κρατάει χωρίς να σβήνει… αλλά και χωρίς να εξαπλώνεται

Γαλλία: Το κίνημα κρατάει χωρίς να σβήνει… αλλά και χωρίς να εξαπλώνεται

  • |

Από μια συνολική οπτική γωνία, το σημερινό κίνημα κατά του νομοσχεδίου Μακρόν ορθώνεται πλέον στο ύψος των τριών σημαντικότερων κοινωνικών κινημάτων των τελευταίων δεκαετιών, που οργανώθηκαν ως απάντηση σε μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος: του 1995, του 2003 και του 2010.

Λεόν Κρεμιέ* | μετάφραση Μάνια Μπαρσέφσκι |

Ο Μα­κρόν και η κυ­βέρ­νη­σή του έλ­πι­ζαν στη φθορά της απερ­γί­ας της SNCF (Εθνι­κή Εται­ρεία Γαλ­λι­κών Σι­δη­ρο­δρό­μων) και της RATP (μετρό, λε­ω­φο­ρεία, συ­γκοι­νω­νί­ες) με την έλευ­ση των γιορ­τών στα τέλη της χρο­νιάς. Έλ­πι­ζαν επί­σης ότι, με τη βο­ή­θεια των κυ­ριό­τε­ρων ΜΜΕ της χώρας, θα κα­τά­φερ­ναν να απα­ξιώ­σουν το κί­νη­μα στην κοινή γνώμη, να κα­τα­στή­σουν μειο­ψη­φι­κές όχι μόνο τις απερ­γί­ες, αλλά και την απόρ­ρι­ψη του σχε­δί­ου συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης. Αντί­θε­τα, η απόρ­ρι­ψη πα­ρα­μέ­νει μα­ζι­κή ανά­με­σα στον πλη­θυ­σμό, κατά κύριο λόγο στους μι­σθω­τούς ερ­γα­ζό­με­νους που την απορ­ρί­πτουν σε πο­σο­στό 75%.

Αλλά η επι­μο­νή των απερ­γών, των δε­κά­δων χι­λιά­δων αγω­νι­στών που σε όλες τις πό­λεις ζω­ο­γο­νούν τα μα­χη­τι­κά συν­δι­κά­τα και τις δια­κλα­δι­κές επι­τρο­πές, επέ­τρε­ψαν να δια­τη­ρη­θεί μέχρι σή­με­ρα ένα πο­λι­τι­κό κλίμα κοι­νω­νι­κής σύ­γκρου­σης. Κυ­ρί­ως, έγινε κα­τορ­θω­τό να θε­ω­ρη­θεί η αδιαλ­λα­ξία της κυ­βέρ­νη­σης, η οποία έθεσε τον εαυτό της σε δια­κο­πές κατά την πε­ρί­ο­δο των γιορ­τών, ως ο κύ­ριος υπεύ­θυ­νος γι’ αυτή την κα­τά­στα­ση. Αυτή η κυ­βερ­νη­τι­κή επι­λο­γή στά­σης είχε ως στόχο να πε­ρά­σει στην κοινή γνώμη το μή­νυ­μα ότι το θέμα έκλει­σε, το σχέ­διο «κλεί­δω­σε». Εξάλ­λου, μετά τις 17 Δε­κέμ­βρη, η κυ­βέρ­νη­ση ανα­κοί­νω­σε ότι το νο­μο­σχέ­διο πήρε γρα­πτή μορφή και ότι ορί­στη­κε το χρο­νο­διά­γραμ­μα για την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή του έγκρι­ση. Για να επι­βε­βαιω­θεί αυτή η αντί­λη­ψη, καμία πλέον συ­ζή­τη­ση δεν προ­γραμ­μα­τί­στη­κε ανά­με­σα στις 18 Δε­κεμ­βρί­ου και τις 6 Ια­νουα­ρί­ου… Και, επι­δει­κτι­κά, η κυ­βέρ­νη­ση κη­ρύ­χθη­κε σε «κα­τά­στα­ση δια­κο­πών», ενώ ο ίδιος ο Μα­κρόν άρ­χι­σε μια σειρά τα­ξι­διών στο εξω­τε­ρι­κό. Αυτή η ηθε­λη­μέ­νη σιωπή δεν δια­κό­πη­κε παρά από ένα προ­ε­δρι­κό διάγ­γελ­μα ευχών για το Νέο Έτος, που πε­ριέ­γρα­φε μια κατά φα­ντα­σία χώρα οι­κο­νο­μι­κών και κοι­νω­νι­κών επι­τυ­χιών, η οποία πλέει σε πε­λά­γη κοι­νω­νι­κής γα­λή­νης. Η απα­ξιω­τι­κή αυτή στάση δεν κα­τά­φε­ρε παρά να αυ­ξή­σει την εχθρό­τη­τα των αν­δρών και γυ­ναι­κών μι­σθω­τών, που κι­νη­το­ποιού­νται κατά της κυ­βέρ­νη­σης, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νό­με­νων επί­σης και των χρη­στών των ΜΜΜ, που με­τα­κι­νού­νται κα­θη­με­ρι­νά σε συν­θή­κες γα­λέ­ρας στην πε­ριο­χή του Πα­ρι­σιού, ή για να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν πρω­το­χρο­νιά­τι­κά τα­ξί­δια δια­κο­πών με την SNCF.

Επι­πλέ­ον, δια­τη­ρώ­ντας επί­μο­να την επι­λο­γή να με­τα­θέ­σουν στα 64 χρό­νια την ηλι­κία της πλή­ρους συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης (ένα­ντι των 62 που ισχύ­ει σή­με­ρα), η κυ­βέρ­νη­ση βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πη με την αντί­θε­ση όλου του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των ηγε­σιών της CFDT και της UNSA, εν δυ­νά­μει συμ­μά­χων της κυ­βέρ­νη­σης, οι οποί­ες απεί­χαν από τις δια­κλα­δι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις, ανε­ξάρ­τη­τα από τη στάση των ομο­σπον­διών τους στην SNCF και την RATP, που συ­νέ­χι­ζαν να συμ­με­τέ­χουν στην ανα­νε­ού­με­νη απερ­γία κατά του συ­νό­λου του  νο­μο­σχε­δί­ου.

Έτσι, πα­ρα­δό­ξως, ήταν η κυ­βέρ­νη­ση και όχι το κί­νη­μα που βρέ­θη­καν σε κα­τά­στα­ση άμυ­νας ανά­με­σα στα τέλη του προη­γού­με­νου έτους και στις αρχές του Ια­νουα­ρί­ου.

Οι απερ­γοί της RATP και της SNCF, οι μα­χη­τι­κοί συν­δι­κα­λι­στές, κα­τά­φε­ραν να επι­βά­λουν έναν ρυθμό υπο­στη­ρι­κτι­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων, παρά την ανα­βλη­τι­κό­τη­τα της εθνι­κής Δια­συν­δι­κα­λι­στι­κής ορ­γά­νω­σης που άφησε το κί­νη­μα χωρίς άλλο χρο­νο­διά­γραμ­μα πέρα από μια ημέρα απερ­γί­ας και δια­δη­λώ­σε­ων στις 9 Ια­νουα­ρί­ου. Αυτό επέ­τρε­ψε στο κί­νη­μα να φτά­σει χωρίς απώ­λειες στις 6 Ια­νουα­ρί­ου, με αλώ­βη­τη τη μα­χη­τι­κό­τη­τά του και με μια κυ­βέρ­νη­ση με την πλάτη στον τοίχο.

Πο­λι­τι­κά, ο Μα­κρόν και ο πρω­θυ­πουρ­γός μπή­καν από μόνοι τους σε ένα αδιέ­ξο­δο.

Αφε­νός, δεν στα­μά­τη­σαν τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες την προ­σπά­θειά τους να εμπο­δί­σουν κάθε επέ­κτα­ση των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων και σε άλ­λους επαγ­γελ­μα­τι­κούς κλά­δους, που επω­φε­λού­νται σή­με­ρα από «ει­δι­κές» συμ­βά­σεις. Κα­ταρ­χήν τους στρα­τιω­τι­κούς, στους οποί­ους ο Μα­κρόν επα­νέ­λα­βε ότι δεν θα θι­γούν σε τί­πο­τα από το σχέ­διο για «ενιαίο σύ­στη­μα». Εντού­τοις το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό τους κα­θε­στώς διέ­πε­ται, όπως και του συ­νό­λου των δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων, από τον Κώ­δι­κα συ­ντά­ξε­ων. Ορι­σμέ­νοι δη­μό­σιοι υπάλ­λη­λοι έλα­βαν πα­ρό­μοιες, αλλά λι­γό­τε­ρο συ­γκε­κρι­μέ­νες υπο­σχέ­σεις, όπως οι αστυ­νο­μι­κοί πε­ρι­πο­λί­ας και οι πυ­ρο­σβέ­στες. Οι χο­ρευ­τές και οι χο­ρεύ­τριες της Όπε­ρας του Πα­ρι­σιού αρ­νή­θη­καν σαφώς την εφαρ­μο­γή της συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης στους καλ­λι­τέ­χνες που θα προ­σλη­φθούν από το 2022 και μετά, δη­λώ­νο­ντας ότι «δεν θέ­λου­με να εί­μα­στε η γενιά που θα θυ­σιά­σει τις επό­με­νες». Οι πι­λό­τοι αε­ρο­γραμ­μών έλα­βαν την εγ­γύ­η­ση ότι θα συ­νε­χί­σουν να συ­ντα­ξιο­δο­τού­νται πλή­ρως, όπως και σή­με­ρα, στην ηλι­κία των 60 ετών και ότι θα δια­τη­ρή­σουν, μαζί με τις αε­ρο­συ­νο­δούς και τους φρο­ντι­στές, ένα ει­δι­κό συ­μπλη­ρω­μα­τι­κό τα­μείο.

Η κυ­βέρ­νη­ση υπο­χρε­ώ­θη­κε, λοι­πόν, να προ­κα­λέ­σει ρωγ­μές στο σχέ­διό της για «ενιαίο σύ­στη­μα», να πολ­λα­πλα­σιά­σει τις εξαι­ρέ­σεις σε πολλά επαγ­γέλ­μα­τα που είχαν κε­κτη­μέ­να πρό­ω­ρης συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης, καθώς και να δη­μιουρ­γή­σει μα­κρές με­τα­βα­τι­κές πε­ριό­δους για την εφαρ­μο­γή της με­ταρ­ρύθ­μι­σής της.

Πα­ρό­τι, δη­μα­γω­γι­κά, η κυ­βέρ­νη­ση έβαλε επί τρεις μήνες στο στό­χα­στρό της «τους προ­νο­μιού­χους των ει­δι­κών κα­θε­στώ­των», συ­ναι­νεί σε με­γα­λύ­τε­ρες ή μι­κρό­τε­ρες εξαι­ρέ­σεις, αρ­νού­με­νη ωστό­σο να ανα­γνω­ρί­σει τις επώ­δυ­νες συ­νέ­πειες που θα υπο­στούν εκα­τομ­μύ­ρια άλλοι μι­σθω­τοί, για τους οποί­ους-ες δεν θα ισχύ­σει η πα­ρα­μι­κρή με­τα­βα­τι­κή πε­ρί­ο­δος της συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης. Αυτή η ασυ­νέ­πεια απο­δυ­να­μώ­νει προ­φα­νώς τη θέση της κυ­βέρ­νη­σης. Προ­κα­λεί ανη­συ­χία ακόμα και στη MEDEF (Δί­κτυο Γάλ­λων Επι­χει­ρη­μα­τιών), που φο­βά­ται ότι οι οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες θα απο­δυ­να­μώ­σουν τις υπε­σχη­μέ­νες μειώ­σεις των δη­μο­σί­ων δα­πα­νών.

Έτσι, η άκαμ­πτη στάση στο θέμα της με­τά­θε­σης της ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης στα 64 δη­μιούρ­γη­σε μια αντι­φα­τι­κή πίεση γύρω από την κυ­βέρ­νη­ση και εντός της πλειο­ψη­φί­ας της, την ώρα που οι Μα­κρόν και Φιλίπ επι­δί­ω­ξαν από μόνοι τους να δώ­σουν στη με­ταρ­ρύθ­μι­ση συμ­βο­λι­κή διά­στα­ση. Από τη μια μεριά υπάρ­χει η θέ­λη­ση επι­βε­βαί­ω­σης της ισχύ­ος της κυ­βέρ­νη­σης, της άρ­νη­σης κάθε συμ­βι­βα­σμού σχε­τι­κά με τη μέ­γι­στη μεί­ω­ση των συ­ντα­ξιο­δο­τι­κών δα­πα­νών, ενώ έχουν ήδη γίνει πα­ρα­χω­ρή­σεις σε πολλά επαγ­γέλ­μα­τα: γεν­νά­ται λοι­πόν το ζή­τη­μα της επι­βε­βαί­ω­σης του μα­κρο­νι­σμού ως ισχυ­ρής εξου­σί­ας. Από την άλλη υπάρ­χει ο φόβος ότι η επι­θε­τι­κή αυτή στάση θα απο­μο­νώ­σει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο την κυ­βέρ­νη­ση και μια κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία που φαί­νε­ται ανί­κα­νη να βρει την πα­ρα­μι­κρή στή­ρι­ξη από το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα.

Αυτό είναι το δί­λημ­μα που είχε να δια­χει­ρι­στεί η κυ­βέρ­νη­ση στις αρχές Ια­νουα­ρί­ου.

Αλλά και το κοι­νω­νι­κό κί­νη­μα, από την πλευ­ρά του, υφί­στα­ται επί­σης αντι­φά­σεις.

Η μέρα απερ­γί­ας και δια­δη­λώ­σε­ων στις 9 Ια­νουα­ρί­ου υπήρ­ξε μα­ζι­κή σε συμ­με­το­χή, με τον αριθ­μό των δια­δη­λω­τών να είναι συ­γκρί­σι­μος με αυτόν της 5ης και της 17ης Δε­κεμ­βρί­ου, έστω και ελα­φρά μι­κρό­τε­ρος. Πέρα από μια ση­μα­ντι­κή απερ­γία στη δη­μό­σια εκ­παί­δευ­ση, απέρ­γη­σαν και άλλοι το­μείς του Δη­μο­σί­ου (όπως υπάλ­λη­λοι του υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών και του Πο­λι­τι­σμού).

Το Σάβ­βα­το 11 Ια­νουα­ρί­ου υπήρ­ξε μια νέα μέρα δια­δη­λώ­σε­ων, που ορ­γα­νώ­θη­κε σκό­πι­μα Σάβ­βα­το, ώστε να επι­τρέ­ψει μια με­γά­λη κι­νη­το­ποί­η­ση, πέρα από τους το­μείς που απερ­γού­σαν. Ήταν μια ση­μα­ντι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση 500.000 δια­δη­λω­τών, που έγινε μετά από κά­λε­σμα της Δια­συν­δι­κα­λι­στι­κής CGT, FO, Solidaires, CGC, FSU. Πα­ντού τα Κί­τρι­να Γι­λέ­κα είχαν βγά­λει κα­λέ­σμα­τα συμ­με­το­χής στις συν­δι­κα­λι­στι­κές πο­ρεί­ες.

Εσκεμ­μέ­να, την Πέμ­πτη 9 Γε­νά­ρη και το Σάβ­βα­το 11 Γε­νά­ρη οι δυ­νά­μεις της αστυ­νο­μί­ας υιο­θέ­τη­σαν μια επι­θε­τι­κή στάση, πα­ρό­μοια με αυτήν που εφαρ­μό­ζουν κατά τις δια­δη­λώ­σεις των Κί­τρι­νων Γι­λέ­κων, πολ­λα­πλα­σιά­ζο­ντας τη βία σε βάρος πολ­λών συν­δι­κα­λι­στών και  συν­δι­κα­λι­στριών, κυ­ρί­ως στη Νάντη, τη Ρουέν και το Πα­ρί­σι.

Αλλά πέρα από τη δια­τή­ρη­ση της συμ­με­το­χής στην κι­νη­το­ποί­η­ση σε πολύ ψηλό επί­πε­δο κατά τις μέρες πα­νε­θνι­κής απερ­γί­ας και εκτός από κά­ποιες μέρες απερ­γί­ας στα δι­υ­λι­στή­ρια, στην ενέρ­γεια, στα λι­μά­νια, καθώς και ένα απερ­για­κό κά­λε­σμα στην Τρά­πε­ζα της Γαλ­λί­ας, ση­μα­ντι­κοί το­μείς εξα­κο­λου­θούν να μην προ­σχω­ρούν στην ανα­νε­ού­με­νη απερ­γία παρά μόνο τις μέρες που κα­λού­νται από τη Δια­συν­δι­κα­λι­στι­κή.

Σή­με­ρα, το κί­νη­μα στην SNCF έχει κα­τα­γρά­ψει το ρεκόρ της μα­κρο­βιό­τε­ρης απερ­γί­ας στην ιστο­ρία της. Οι απερ­γοί της SNCF και της RATP εξα­κο­λου­θούν να φέ­ρουν στους ώμους τους το κύριο βάρος της σύ­γκρου­σης. Η FSU, το με­γα­λύ­τε­ρο συν­δι­κά­το στους εκ­παι­δευ­τι­κούς, δεν καλεί προς το παρόν στην ανα­νε­ού­με­νη απερ­γία και η FO πε­ριο­ρί­ζε­ται σε κα­λέ­σμα­τα στις πα­νε­θνι­κές απερ­γί­ες, υπο­στη­ρί­ζο­ντας τις απερ­γί­ες εκεί όπου γί­νο­νται.

Επω­φε­λού­με­νη από αυτήν την ανά­παυ­λα και με την απε­ριό­ρι­στη βο­ή­θεια των με­γά­λων ΜΜΕ, η κυ­βέρ­νη­ση κάνει μια νέα προ­σπά­θεια να βγει από την απο­μό­νω­σή της.

Το θέμα της ηλι­κί­ας εξό­δου σε συ­ντα­ξιο­δό­τη­ση πα­ρου­σιά­ζε­ται ψευ­δώς ως το μόνο ζή­τη­μα προς συ­ζή­τη­ση, ενώ οι απερ­γοί και οι δια­δη­λω­τές-τριες, η Δια­συν­δι­κα­λι­στι­κή που συ­γκε­ντρώ­νει τη με­γά­λη πλειο­ψη­φία του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος και η κοινή γνώμη –σύμ­φω­να με τις δη­μο­σκο­πή­σεις– απαι­τούν την πλήρη από­συρ­ση του νο­μο­σχε­δί­ου.

Έτσι τα ΜΜΕ και η κυ­βέρ­νη­ση μο­ντά­ρουν κα­ταρ­χήν ένα σε­νά­ριο που πε­ριο­ρί­ζει τη σύ­γκρου­ση μόνο στο ζή­τη­μα της ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης και προ­βάλ­λουν ως μόνο αξιό­πι­στο συ­νο­μι­λη­τή τη CFDT.

Σε μια δεύ­τε­ρη φάση, η CFDT πρό­τει­νε τη σύ­γκλι­ση μιας με­γά­λης διά­σκε­ψης για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του συ­ντα­ξιο­δο­τι­κού, ως πρό­τα­ση που απο­βλέ­πει στην απο­κα­τά­στα­ση του «κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου».

Σε τρίτη φάση, ο πρω­θυ­πουρ­γός Εντουάρ Φιλίπ προ­σποι­ή­θη­κε την Πα­ρα­σκευή 10 Φε­βρουα­ρί­ου ότι θα συ­να­ντη­θεί με τους ηγέ­τες των συν­δι­κά­των για την επα­νέ­ναρ­ξη του δια­λό­γου, απο­στέλ­λο­ντας ταυ­τό­χρο­να το ήδη ολο­κλη­ρω­μέ­νο νο­μο­σχέ­διό του στο Συμ­βού­λιο του Κρά­τους προς επι­κύ­ρω­ση και υπο­βο­λή του στο Κοι­νο­βού­λιο στις 22 Ια­νουα­ρί­ου.

Σε μια τέ­ταρ­τη φάση, με επι­στο­λή που έστει­λε το Σάβ­βα­το στις συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες, ο πρω­θυ­πουρ­γός πρό­τει­νε τη δί­μη­νη «προ­σω­ρι­νή από­συρ­ση» από το νο­μο­σχέ­διο του άρ­θρου σχε­τι­κά με την ηλι­κία συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης, προ­κει­μέ­νου να στη­θεί μία διά­σκε­ψη για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση ως τα τέλη Απρι­λί­ου, πριν τη λήψη των τε­λι­κών απο­φά­σε­ων από το Κοι­νο­βού­λιο. Η κυ­νι­κή πρό­τα­ση που έγινε στα συν­δι­κά­τα ήταν να βρε­θεί στο διά­στη­μα αυτό μία εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση για μια αντί­στοι­χη εξοι­κο­νό­μη­ση χρη­μά­των με αυτήν που θα επέ­φε­ρε η με­τά­θε­ση της συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης στα 64 έτη (της τάξης πολ­λών δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ ανά έτος).

Είναι φα­νε­ρό ότι αυτή η πρό­τα­ση θα πρέ­πει να έχει τη συ­ναί­νε­ση της ερ­γο­δο­σί­ας και να μην πε­ρι­λαμ­βά­νει αί­τη­μα αύ­ξη­σης του πο­σο­στού της ερ­γο­δο­τι­κής συμ­με­το­χής. Αν όλες αυτές οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις υλο­ποι­η­θούν, η ηλι­κία συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης θα απο­συρ­θεί από τον νόμο. Είναι σαφές ότι σε κάθε πε­ρί­πτω­ση η εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση θα επι­βα­ρύ­νει τους μι­σθω­τούς με άλλο τρόπο (π.χ. με επι­μή­κυν­ση των χρό­νων ερ­γα­σί­ας για έξοδο στη σύ­ντα­ξη). Σε πε­ρί­πτω­ση μη συμ­φω­νί­ας των «κοι­νω­νι­κών εταί­ρων», έγινε προ­φα­νές ότι «η κυ­βέρ­νη­ση θα ανα­λά­βει τις ευ­θύ­νες της».

Το Σάβ­βα­το 11 Ια­νουα­ρί­ου, τα ΜΜΕ που πρό­σκει­νται στην κυ­βέρ­νη­ση και στον ίδιο τον Μα­κρόν, χαι­ρέ­τι­σαν αυτή την «έξοδο από την κρίση» και η CFDT όπως και η UNSA (Εθνι­κή Ένωση Αυ­τό­νο­μων Συν­δι­κά­των) εξέ­φρα­σαν την ικα­νο­ποί­η­σή τους γι’ αυτό το «με­γά­λο προ­χώ­ρη­μα».

Πρό­κει­ται για μια νέα προ­σπά­θεια κα­τά­πνι­ξης του κι­νή­μα­τος και ένα τέ­χνα­σμα του Μα­κρόν, που δια­τη­ρεί πλή­ρως την από­φα­ση μεί­ω­σης των δα­πα­νών για τις συ­ντά­ξεις, ενώ προ­σποιεί­ται ότι είναι έτοι­μος για έναν συμ­βι­βα­σμό.

Αυτή η μα­σκα­ρά­τα απορ­ρί­φθη­κε από την εθνι­κή Δια­συν­δι­κα­λι­στι­κή, που κά­λε­σε σε δύο νέες μέρες απερ­γιών και δια­δη­λώ­σε­ων στις 14 και 16 Ια­νουα­ρί­ου.

Αλλά ο κι­νη­τή­ριος ρόλος θα πα­ρα­μεί­νει μέσα στις επό­με­νες μέρες στους απερ­γούς της SNCF και της RATP, στους χι­λιά­δες αγω­νι­στές που εδώ και έναν μήνα παί­ζουν μόνοι τους το ρόλο πο­λι­τι­κής πρω­το­πο­ρί­ας αυτού του κι­νή­μα­τος, προ­σπα­θώ­ντας να δια­τη­ρή­σουν και να διευ­ρύ­νουν στο μά­ξι­μουμ τις ανα­νε­ού­με­νες απερ­γί­ες και τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις.

Αυτός ο πυ­ρή­νας του κι­νή­μα­τος παί­ζει ευ­θέ­ως έναν πο­λι­τι­κό ρόλο, ενώ η εθνι­κή Δια­συν­δι­κα­λι­στι­κή «συ­μπο­ρεύ­ε­ται» με το κί­νη­μα χωρίς να καλεί, ως τέ­τοια, στη γε­νί­κευ­ση της ανα­νε­ού­με­νης απερ­γί­ας. Ωστό­σο, οι μέρες που έρ­χο­νται θα είναι ανα­γκα­στι­κά κρί­σι­μες για το κί­νη­μα. Είναι τώρα που παί­ζε­ται το θέμα της εξά­πλω­σης της απερ­γί­ας και σε άλ­λους κλά­δους, σε μια κοινή κι­νη­το­ποί­η­ση του συ­νό­λου των λαϊ­κών τά­ξε­ων κατά του νο­μο­σχε­δί­ου, απαι­τώ­ντας ξε­κά­θα­ρα την πλήρη από­συρ­σή του και προ­ω­θώ­ντας αι­τή­μα­τα κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης μέσα σε ένα ανα­δια­νε­μη­τι­κό σύ­στη­μα. Μια τέ­τοια προ­ο­πτι­κή αλ­λη­λεγ­γύ­ης, σε αντί­θε­ση με τον νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο κα­πι­τα­λι­σμό του Μα­κρόν, είναι αυτή που μπο­ρεί να κρα­τή­σει ενω­μέ­νο το κί­νη­μα.

Αν αυτή η διεύ­ρυν­ση δεν επι­τευ­χθεί, ο Μα­κρόν θα μπο­ρέ­σει να ξε­σφί­ξει τη θηλιά που τον πε­ρι­βάλ­λει, σε μια συ­γκυ­ρία που ο κοι­νω­νι­κός συ­σχε­τι­σμός των δυ­νά­με­ων μπο­ρεί να τον υπο­χρε­ώ­σει σε υπο­χώ­ρη­ση.

* Ο Λεόν Κρε­μιέ είναι συν­δι­κα­λι­στής και στέ­λε­χος του Νέου Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος στη Γαλ­λία.

rproject.gr