Ο κορονοϊός και ο επαναστοχασμός

Ο κορονοϊός και ο επαναστοχασμός

  • |

Λοιπόν πρέπει κανείς να σφίξει τα δόντια του, περιφρουρώντας την ψυχή του, και να επιστρέψει στη δουλειά του [στο μεροκάματό του -πώς αλλιώς; Και αυτό όσο άδικη, γεμάτη αγωνίες και δοκιμασίες, κι αν είναι η ζωή]. Να επιστρέψει επιστρατεύοντας τη στωικότητα που μόχθησε να την κάνει κτήμα του, έστω γνωσιολογικά, ώστε να τον επικουρήσει στην αντιμετώπιση της κάθε μάστιγας που εμφανίζεται στην κοινότητα, στην κοινωνία· ακόμη κι όταν είναι πασίδηλο ότι γράφει κανείς εν κενώ, επί ματαίω.

Γιώργος Σταματόπουλος

Οι άνθρωποι λοιπόν αρχίζουν να κουβιντιάζουν (!) στα μπαλκόνια, να φλυαρούν ήγουν για τον ιό κόνβιντ, να αναλύουν τις οδηγίες και συμβουλές γιατρών και ειδικών περί τους ιούς που δολοφονούν, να προσπαθούν να αστειευτούν τάχα, να παραμείνουν άνθρωποι και όχι τρομοκρατημένα, πανικοβλημένα όντα…γιατί τότε…Και όμως φουντώνει η δυσπιστία απέναντι στον διπλανό, «αναγκάζεται» -ιατρικά- να φουντώσει.

Ο φόβος είναι υπαρξιακός, δεν είναι συγκυριακός – η συγκυρία απλώς τον φέρνει στην επιφάνεια,στην καθημερινότητα. Οι Ασάντι λ.χ., μια φυλή στην Γκάνα («που δεν πολυκαταλαβαίνουν από δυτικές ανθρωπολογικές λεπτότητες και διαθέσεις πλήξης από τον κόσμο και τη ζωή, συνιστούν: “Να φοβάσαι τον πλησίον σου!”». (Αναφέρεται στο: Παναγιώτης Κονδύλης, «Το πολιτικό και ο άνθρωπος», εκδόσεις Θεμέλιο.) Για δες, οι Ασάντι.

Το να πεις ότι ο κορονοϊός μάς «προσφέρει μια ευκαιρία [από τις τελευταίες;] για επαναστοχασμό ίσως ακούγεται μεγαλόφωνο, ανοίκειο και ανούσιο -αεροκοπανήματα, ναι. Οταν επικεντρώνεται κανείς στα ουσιώδη, όταν αποβάλλει τα περιττά του καταναλωτικού και καθοδηγούμενου πολιτισμού γίνεται, κατά έναν παράδοξο (;) τρόπο, θέμα προς χλευασμό και περιφρόνηση. Το θέμα εντούτοις εξακολουθεί να παραμένει άλλο. Τι είναι οι ασθένειες; Γιατί εμφανίζονται στο ανθρώπινο είδος;

Μήπως φταίει το πνεύμα του, η γλώσσα του; Μήπως πληρώνει για αυτό το τεράστιο λάθος [πνεύμα] της φύσης; Ούτε αυτό, όμως, είναι το θέμα τώρα, αλλά το πώς και το πότε θα επανακάμψουμε στην «κανονικότητα» -και πόσοι και λοιπά, διότι αυτό μετράει στα ανθρώπινα: το υπολογίσιμον.

Υπάρχει περίπτωση να δει κανείς τη ζωή με «άλλο» μάτι; Να βάλει έναν διαφορετικό σκοπό; Ζωή χωρίς σκοπό δεν υπάρχει, είναι ένα τίποτα. Μπορεί κανείς να κάνει ό,τι αυτός θέλει και όχι ό,τι οι εξουσίες τού επιβάλλουν; Κομμάτι δύσκολο, αν όχι ανέφικτο, όσο οι «ισχυροί» επικρατούν, όσο η κοινωνία ραθυμεί και επαναπαύεται στην ασφάλεια της κάθε μέρας, στον επιούσιο. Αρα οι οιωνοί δεν είναι καλοί -ποτέ δεν ήσαν, αν εξαιρέσει κανείς μικρές περιόδους ειρήνης και έλλειψης παραγωγής ιδεών.

Θα βγούμε νικητές από τη μάχη με τον ιό, λένε διάφοροι ανευθυνοϋπεύθυνοι, φανφαρόνοι δικηγόροι και πολιτικάντηδες πολιτικοί, έτσι, για να δείξουν την πίστη, δήθεν, στον άνθρωπο· ναι, αλλά ποιον άνθρωπο; Τον υπήκοο; Και, για να δούμε. Τώρα συνειδητοποιήσαμε την αξία της ανθρώπινης ζωής; Οταν, κατά εκατομμύρια, πεθαίνουν άνθρωποι στη μαύρη ήπειρο από ασθένειες και ασιτία, πού είναι η δυτική συνείδηση, πού είναι η ανθρωπιά;

Ας μη γινόμαστε περισσότερο γελοίοι από όσο είμαστε υποκριτές -είδος αναστοχασμού είναι, όχι άδοξη ή επιπόλαια κριτική. Είναι επίσης ευκαιρία να μάθουμε επιτέλους τι σημαίνει ανάγκη -να αφήσουμε κατά μέρος μελοδραματικούς, τάχα μου ανθρώπινους, εξυπνακισμούς.

efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.