Έχουμε πόλεμο με το σύστημα που γεννά Λαζαρίδηδες

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι βαθιά εκτεθειμένη. Η εμπιστοσύνη του κόσμου προς το Μητσοτάκη και την παρέα του είναι παντελώς αναντίστοιχη με τις εικονικές δημοσκοπήσεις και τις δοξολογίες των ελεγχόμενων ΜΜΕ.

Τα Τέμπη, ο ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ, οι υπο­κλο­πές, είναι το δείγ­μα της πιο βα­θιάς σήψης ενός συ­στή­μα­τος που επι­βιώ­νει βρώ­μι­κα πάνω στις πλά­τες των πολ­λών. Η πα­ντε­λής μά­λι­στα έλ­λει­ψη ου­σια­στι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης με μα­ζι­κούς όρους, οδη­γεί σε φαι­νό­με­να ασύλ­λη­πτης κυ­βερ­νη­τι­κής αλα­ζο­νεί­ας και ασυ­δο­σί­ας που μόνο οργή προ­κα­λούν στην κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία.

Νικόλας Κολυτάς

Το κε­ρα­σά­κι στην τούρ­τα υπήρ­ξε η υπό­θε­ση Λα­ζα­ρί­δη. Ο εκλε­κτός του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη, που θα αντι­κα­θι­στού­σε τους προη­γού­με­νους εκλε­κτούς λόγω σκαν­δά­λου ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ, έσπα­σε ρεκόρ ως Υφυ­πουρ­γός Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης, πα­ραι­τού­με­νος από τα κα­θή­κο­ντά του σε μόλις 14 ήμε­ρες. Είχε βέ­βαια προη­γη­θεί η αδια­νό­η­τα προ­κλη­τι­κή συ­νέ­ντευ­ξή του στο OPEN, όπου δίχως ίχνος ντρο­πής πα­ρα­δέ­χθη­κε ότι είχε διο­ρι­στεί επι­στη­μο­νι­κός συ­νερ­γά­της στο υπουρ­γείο Παι­δεί­ας χωρίς να πλη­ροί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που έθετε ο νόμος, απλώς επει­δή «ήταν ωραί­ος». Στην ίδια συ­νέ­ντευ­ξη πα­ρου­σί­α­σε και διά­φο­ρα αμ­φι­βό­λου εγκυ­ρό­τη­τας έγ­γρα­φα για τον τίτλο σπου­δών του από το λε­γό­με­νο Southeastern College.

Η λυ­πη­ρή αυτή ει­κό­να ενός αν­θρώ­που που δεν απο­τε­λεί τί­πο­τε άλλο από το πο­λι­τι­κό προ­ϊ­όν μιας κυ­βερ­νη­τι­κής πα­ρά­τα­ξης που ανα­πα­ρά­γε­ται με βάση τα τζά­κια, τα ρου­σφέ­τια και τις πάσης φύ­σε­ως εξυ­πη­ρε­τή­σεις, έρ­χε­ται σε αντι­δια­στο­λή με την κα­θη­με­ρι­νή μάχη που δί­νουν εκα­τομ­μύ­ρια ερ­γα­ζό­με­νοι/ες προ­κει­μέ­νου να ζή­σουν με αξιο­πρέ­πεια από τη δου­λειά τους, και όχι από τα κονέ τους. Αλλά μάλ­λον όλοι αυτοί δεν είναι τόσο «ωραί­οι» όσο οι Λα­ζα­ρί­δη­δες αυτού του κό­σμου, που τε­λι­κώς μετά την κα­τα­κραυ­γή ζη­τούν μια δια­δι­κτυα­κή συγ­γνώ­μη, ανα­γκά­ζο­νται σε πα­ραί­τη­ση και όλα μέλι γάλα. Οι μνή­μες από τη με­τα­χεί­ρι­ση που είχε η κα­θα­ρί­στρια και η τι­μω­ρία της με δέκα χρό­νια κά­θειρ­ξη για ένα απο­λυ­τή­ριο δη­μο­τι­κού που δεν είχε, είναι ακόμη νωπές. Αλλά μάλ­λον σε αυτή τη χώρα τη­ρού­νται δύο μέτρα και δύο σταθ­μά.

Εί­μα­στε σί­γου­ροι ότι μια ερ­γά­τρια χωρίς κα­νέ­να πτυ­χίο, που έχει βιώ­σει στο πετσί της την τα­ξι­κή κα­τα­πί­ε­ση και εκ­με­τάλ­λευ­ση, θα μπο­ρού­σε να κυ­βερ­νή­σει πολύ κα­λύ­τε­ρα από τον κάθε κρα­τι­κο­δί­αι­το Λα­ζα­ρί­δη. Το ζή­τη­μα στην όλη κου­βέ­ντα που άνοι­ξε δεν είναι το αν ο Λα­ζα­ρί­δης πλη­ρού­σε τα Μη­τσο­τά­κεια κρι­τή­ρια της αρι­στεί­ας ή όχι ως υφυ­πουρ­γός, αλλά ότι μας έτρι­ψε στη μούρη το πιο βαθύ ρου­σφε­το­λο­γι­κό και πε­λα­τεια­κό κρά­τος των γνω­στών και φίλων. Τα σκάν­δα­λα στα οποία βου­λιά­ζει διαρ­κώς η Νέα Δη­μο­κρα­τία είναι το σύμ­πτω­μα ενός βα­θύ­τε­ρου ζη­τή­μα­τος που αφορά στις δο­μι­κές λει­τουρ­γί­ες του ίδιου του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος. Δυ­στυ­χώς η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση μην έχο­ντας συ­νο­λι­κή αντι­πα­ρα­θε­τι­κή πρό­τα­ση απέ­να­ντι στη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη και ακρο­δε­ξιά λε­η­λα­σία, ανα­γά­γει τη σκαν­δα­λο­λο­γία σε μεί­ζον και την πο­λι­τι­κή αντι­πρό­τα­ση σε έλασ­σον.

Για να μι­λή­σεις όμως για τη λάσπη των σκαν­δά­λων στα οποία βου­λιά­ζει η κυ­βέρ­νη­ση, πρέ­πει πρώτα να μι­λή­σεις για την πο­λι­τι­κή που τα γεννά. Μια πο­λι­τι­κή που λει­τουρ­γεί ως εμπρο­σθο­φυ­λα­κή των συμ­φε­ρό­ντων της κυ­ρί­αρ­χης τάξης, που συμ­με­τέ­χει στους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς αντα­γω­νι­σμούς και που αξιο­ποιεί τα πα­τριω­τι­κά αφη­γή­μα­τα για να τσα­κί­ζει ακόμη σκλη­ρό­τε­ρα την ερ­γα­τι­κή τάξη στο όνομα του εθνι­κού συμ­φέ­ρο­ντος. Όσο αυτή η πο­λι­τι­κή θα πα­ρα­μέ­νει στο προ­σκή­νιο τόσο θα φυ­τρώ­νουν κα­θη­με­ρι­νά μι­κροί Λα­ζα­ρί­δη­δες σε κάθε έκ­φαν­ση της ζωής μας. Τόσο θα απο­θρα­σύ­νο­νται οι Γε­ωρ­γιά­δη­δες λέ­γο­ντας μας ξε­διά­ντρο­πα ότι «δεν κλέ­ψα­με και τόσα πολλά για να γίνει θέμα» ή ότι «η ευ­ρω­παϊ­κή ει­σαγ­γε­λία θέλει να κάνει κακό στην κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη».

Είναι εκ­πλη­κτι­κό ότι μι­λά­με για μια κυ­βέρ­νη­ση που φυ­το­ζω­εί μέσα στη δίνη των απο­κα­λύ­ψε­ων για ρου­σφέ­τια, πα­ρα­κο­λου­θή­σεις και εξυ­πη­ρε­τή­σεις την ίδια στιγ­μή που σπρώ­χνει την κοι­νω­νία στη φτώ­χεια, φλερ­τά­ρει με τον πό­λε­μο και τσα­κί­ζει τους κοι­νω­νι­κά ευά­λω­τους, και κα­νέ­να κοι­νο­βου­λευ­τι­κό κόμμα δεν αντλεί πο­λι­τι­κή υπε­ρα­ξία από αυτή την κα­τά­στα­ση. Ακόμη πιο εκ­πλη­κτι­κή είναι η απο­τυ­χία του εγ­χει­ρή­μα­τος rebranding του Αλέξη Τσί­πρα, που τη στιγ­μή που η συ­ζή­τη­ση στην κοι­νω­νία καίει για τα ερ­γα­σια­κά, την ακρί­βεια, το στε­γα­στι­κό, τις διε­θνείς εξε­λί­ξεις και τα δι­καιώ­μα­τα, εκεί­νος πε­ρι­φέ­ρε­ται ανά τη χώρα δια­φη­μί­ζο­ντας ένα βι­βλίο στο οποίο δι­καιο­λο­γεί την πο­λι­τι­κή επι­λο­γή του το 2015 να υπη­ρε­τή­σει το σύ­στη­μα που γεννά όλα τα πα­ρα­πά­νω.

Αν κά­ποιος μπο­ρεί να απα­ντή­σει στην κα­τη­φό­ρα συ­νο­λι­κά του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος είναι η Ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά. Είναι η Αρι­στε­ρά που θέτει σε πρώτο πλάνο τις ανά­γκες των πολ­λών και όχι μια θολή κυ­βερ­νη­σι­μό­τη­τα από τη μια ή μια αυ­το­α­να­φο­ρι­κή ανα­πα­ρα­γω­γή από την άλλη. Η οργή του κό­σμου υπάρ­χει εκεί έξω απέ­να­ντι τόσο στις πο­λι­τι­κές της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη, όσο και απέ­να­ντι στο απύθ­με­νο θρά­σος των πο­λι­τι­κών στε­λε­χών της μετά από επτά χρό­νια στην εξου­σία. Το ζή­τη­μα είναι αυτή η οργή να με­τα­τρα­πεί σε πο­λι­τι­κή δύ­να­μη, σε ένα κύμα που θα σα­ρώ­σει όσους με ύφος μας κου­νά­νε το δά­χτυ­λο. Οι δυ­να­τό­τη­τες υπάρ­χουν, το αν μπο­ρεί και θέλει η Ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά να τις αξιο­ποι­ή­σει είναι μια άλλη κου­βέ­ντα.

https://rproject.gr/article/ehoyme-polemo-me-systima-poy-genna-lazaridides