Ανθρωποι μονάχοι, έρημοι, παραιτημένοι, περιφρονημένοι. Κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους πεθαίνουν χωρίς κανέναν δίπλα τους, ένα χαμόγελο, ένα σφίξιμο του χεριού, ένα βλέμμα αποχαιρετισμού από τα επίγεια· δίχως έναν τελευταίο ασπασμό από αγαπημένα πρόσωπα. (Πού πάνε τέτοιες ώρες τα αγαπημένα πρόσωπα;).
Γιώργος Σταματόπουλος
Λοιπόν, τέτοιες ώρες η συντριπτική πλειονότητα νοσταλγεί την ηρεμία και την «κανονικότητά» της πριν από την επίθεση του ιού στα αγαθά της καθημερινότητας της ζωούλας της: την υλική της ευμάρεια, την ισχύ των καθημερινών συνηθειών της -και ας ήταν αυτός ο βίος ένας ανελέητος αγώνας για επιβίωση, ένα ατέλειωτο μεροδούλι-μεροφάι. Είμαστε σοβαροί; Αυτό ψάχναμε; Αυτός ήταν ο σκοπός; Η δουλοπρεπής επιβίωση;
Η διακόσμηση με ψεύτικα στολίδια της κεκοσμημένης ύπαρξής μας; Ισως ναι, τι να πει κανείς; Πού οδήγησαν η απερισκεψία και η μανία για απόκτηση «αγαθών»; Και όμως, όλα αυτά οδήγησαν και δημιούργησαν τη φρίκη στα γηροκομεία της Ισπανίας, αυτό, όμως, αρνούμαστε να το παραδεχτούμε ή αποφεύγουμε να το θίξουμε στις βαρύτιμες αναλύσεις μας.
Προβάλλει η άτεγκτη λογική ότι είναι προτιμότερο να πεθαίνουν οι υπερήλικες από ό,τι οι νεότεροι. Και είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό; Ο πολιτισμός μας δηλαδή αδιαφορεί για την τύχη τους; Αυτήν την «εύνοια» τους επιφυλάσσει; Γονείς είναι και παππούδες και γιαγιάδες, δεν είναι ακριβώς αδέσποτα τετράποδα [που και γι’ αυτά χύνει κανείς πικρό δάκρυ όταν τα βλέπει να ξεψυχάνε αβοήθητα και παραπεταμένα]. Είναι οδυνηρή η εργασία του εργαζόμενου σε εφημερίδα τέτοιες στιγμές, ειδικά όταν «συνοδεύεται» από προσωπικά προβλήματα.
♦♦♦
Ας πούμε ότι αφήνουμε κατά μέρος τον φόβο και τον πανικό. Πώς περπατά κανείς στον πόνο και στην αγωνία; Πώς αντέχεται τούτη η (δική του) έρημος; Προσπαθεί ο εαυτός να ανασάνει σε τόπους ψυχραιμίας· στέκεται δύσκολο. Παίρνει κουράγιο από τον τιτάνιο αγώνα ιατρών και νοσηλευτών, από τους επιστήμονες που καταφθάνουν από την Κούβα, από την αλληλεγγύη που εμφανίζεται σε πολλούς συνανθρώπους -ελπίζει στη βαθιά δύναμη της αγάπης προς τη ζωή, στους νέους ανθρώπους.
Στέκεται απέναντι στα καθεστώτα εξαίρεσης, μην παγιωθούν, μην εγχύσουν ολοκληρωτικές νοοτροπίες (εποχές Καρλ Σμιτ). Απεχθάνεται τους πολιτικούς, που ενώ καθύβριζαν και απαξίωναν το εθνικό σύστημα υγείας βγαίνουν τώρα και προτρέπουν τον κόσμο να χειροκροτάει στα μπαλκόνια τον αγώνα που κάνουν οι γιατροί του συστήματος αυτού που χλεύαζαν και υποβάθμιζαν. Και το κυριότερο: Δεν ντρέπονται -δεν θα ήταν χίλιες φορές καλύτερα να το βουλώσουν και να κοιτάξουν πώς θα ενισχυθεί το απεχθές αυτό σύστημα;
Είναι φανερό. Δεν ντρέπονται. Είναι θρασύτατοι, απαράδεκτοι, υποκριτές -και γι’ αυτόν τον λόγο επικίνδυνοι. Να το θυμόμαστε αυτό όποτε συρρικνωθεί ο ιός. Να θυμόμαστε και αυτούς και τα παπαγαλάκια τους (αλλά με τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας δεν μπορείς να κάνεις τίποτε, άσε που μπορεί να σου επιτεθούν για αντισυναδελφική συμπεριφορά έτσι και στηλιτεύσεις τον ασύδοτο ψιττακισμό τους).
Αυτή η αφελής πίστη τους [πολιτικών και δημοσιογράφων-ψιττακών] στον ιδιωτικό τομέα οικοδόμησε τα γηροκομεία της Ισπανίας -και όλων των δυτικών χωρών.
efsyn.gr
