Ηταν μέρες γιορτινές. Γιορτάζαμε τα γενέθλια του μικρού μου γιου, τα γενέθλια του αγαπημένου ξαδέλφου, τη γιορτή της θείας μου Βαγγελίας. Πηγαίναμε να χαζέψουμε τις παρελάσεις, να ψωνίσουμε μπακαλιάρο ξαρμυρισμένο. Μαζευόμασταν πότε στο σπίτι του ενός και πότε στο σπίτι του άλλου.
Από τη Δευτέρα μας έπνιξαν τα «πρέπει». Πρέπει να πάρεις άδεια για να πας στο περίπτερο για τσιγάρα. Πρέπει να αποφεύγεις τους ανθρώπους όπως ο διάολος το λιβάνι. Πρέπει να μείνεις μέσα. Πρέπει να βρεις εξηγήσεις για τον 32χρονο μεγάλο και τον 22χρονο μικρό σου γιο, γιατί δεν μπορούν να δουν τις κοπέλες τους.
Μάνος Τσαλδάρης
Γιατί, ενώ έχουμε λειψά στοιχεία για την πανδημία, έχουν παρθεί σε ολόκληρο τον κόσμο τόσα μέτρα για το καλό μας. Γιατί υπάρχουν τόσα fake news και σενάρια συνωμοσίας. Γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και δεν έγινε κάτι για να το αποτρέψουμε.
Και εντάξει, ο μεγάλος κάτι περισσότερο καταλαβαίνει, όταν του μιλάς. Εχει βγει στον κόσμο, εργάζεται και ξέρει από… συμβάσεις. Ο μικρός όμως, που φοιτά στο πανεπιστήμιο, αγωνίζεται να βρει τον δρόμο του στη ζωή και διαμορφώνει τα όνειρά του, ακόμη κι όταν ολοκληρώνεις, έχει απορίες.
Αλλά δεν έχεις απαντήσεις. Απλά υπενθυμίζεις ότι κι εσύ -παρά τα 59 σου χρόνια- είσαι άνθρωπος, δεν δηλώνεις παντογνώστης κι ότι αναζητάς επίσης τις απαντήσεις. Εξάλλου η ροπή σου προς την έρευνα και η αναζήτηση των απαντήσεων και της αλήθειας ήταν αυτά που σε έκαναν δημοσιογράφο.
www.efsyn.gr
