Επικοινωνιακή χειραγώγηση…

Επικοινωνιακή χειραγώγηση…

  • |

Ένας ακροδεξιάς υφής αρθρογράφος προσπαθεί να “χτίσει”, βασιζόμενος σε μισές αλήθειες, ένα πελώριο ψέμα, προσπαθώντας, όπως οι παλιοί δικολάβοι, να καταστήσει “αναξιόπιστο” έναν πολιτικό αντίπαλο της κυβέρνησης. Αρχαία μέθοδος. Υπάρχουν όμως και οι σύγχρονοι τρόποι, οι συμβολικοί. Δεξιά εφημερίδα επισημαίνει τη… συμβολική αναγκαιότητα της περικοπής των βουλευτικών αποζημιώσεων. Παλιοί και σύχρονοι τρόποι επικοινωνίας συνδυάζονται με κοινό σκοπό τη χειραγώγηση των πολιτών.

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

Γράφει η εφημερίδα «Η Καθημερινή» στο κύριο άρθρο της(31.3.2020): Οι βουλευτές κατόπιν προτροπής του πρωθυπουργού προσφέρουν τη μισή αποζημίωσή τους ως συμβολική κίνηση, γιατί «Οι συμβολισμοί σ’ αυτή την ιστορική δοκιμασία δεν είναι «αέρας»… Το ψυχολογικό και οικονομικό κόστος της περιπέτειας δεν έχει γίνει ακόμα αισθητό. Γι’ αυτό τα βάρη πρέπει όχι μόνο να μοιράζονται, αλλά και να φαίνεται ότι μοιράζονται δίκαια»!

Τι προκύπτει από την επισήμανση; Ότι ετοιμάζονται για τα χειρότερα. Ότι το οικονομικό κόστος, ο λογαριασμός θα έρθει μετά. Τότε που θα μειώσουν τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα κατά 50% αλλά και του Δημοσίου, άγνωστο πόσο. Τότε που θα μειώσουν τις συντάξεις. Για το λόγο αυτό πρέπει να ετοιμαστεί το έδαφος, να «φαίνεται» ότι «τα βάρη μοιράζονται δίκαια». Να «φαίνεται» ότι όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε! Ο συμβολισμός της “εθνικής ομοψυχίας” να λειτουργήσε!

Οι Αμερικανοί επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου γνωρίζουν ιστορία. Κάποτε, στις αρχές του 20ου αιώνα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τίοντορ Ρούσβελτ (ο… “Θοδωρής Ρούσβελτ” σύμφωνα με τον πρωθυπουργό!) έθετε ως κριτήριο της «αισχροκέρδειας» το εθνικό-ή το Δημόσιο- συμφέρον. Μπορείς δηλαδή να ανεβάζεις τις τιμές όσο θέλεις, αρκεί να μη θίγεται το εθνικό συμφέρον. Ή να “μη φαίνεται” ότι θίγεται. Να μη φαίνεται δηλαδή ότι οι εργαζόμενοι υφίστανται τις θυσίες, ενώ κάποιοι άλλοι εκμεταλλεύονται την κρίση για να γίνουν πλουσιότεροι, ή απλώς βλέπουν τα συνήθη “υποζύγια” να περνούν, δίχως να συμμετέχουν στο άχθος. Πρέπει να αποκρυβεί το γεγονός ότι επιχειρηματίες απολύουν μαζικά και, επιπλέον, επιδοτούνται γι’ αυτό, να αποκρύψουν το σκάνδαλο της επιδότησης των “πειρατών” της εκπαίδευσης, και πιο πολύ των κλινικαρχών( αποζημίωση με αύξηση κατά 100% για τις κλίνες ΜΕΘ), να κρύψουν ότι οι μιντιάρχες θα μοιραστούν 11 εκ. ευρώ, την ώρα που οι γιατροί και οι νοσηλευτές στα νοσοκομεία ζητούν εξοπλισμό για να ανταπροκιθούν στιη φοβερή κατάσταση. Αλλά όλα αυτά θα μοιάζουν απλός “πονόδοντος” μπροστά στις δραστικές μειώσεις μισθών(και στο Δημόσιο) και συντάξεων,

Σήμερα, προετοιμάζεται μία τεράστια επιχείρηση αναδιανομής του υπάρχοντος πλούτου υπέρ νέων τζακιών και σε κάθε περίπτωση σε βάρος των ίδιων πάντα «υποζυγίων». Γι’ αυτό ετοιμάζουν το έδαφος για την πλήρη χειραγώγηση της πληροφόρησης. Από τώρα διαμορφώνεται το αφήγημα του «κοινού πόνου» και της ανάγκης επιβίωσης του έθνους! Θα «ντύσουν», με άλλα λόγια, την ταξική, μεροληπτική τους πολιτική με «εθνικό» ένδυμα, με σύμβολα και συμβολικές κινήσεις δήθεν συμμετοχής στα βάρη για το φαίνεστε.

Έχουν μελετήσει τον Όργουελ που έγραφε για τη Βρετανία του καιρού του: «όταν ο λαός πείναγε και οι «πάνω» διήγαν βίο χλιδής, τότε η πείνα ήταν ανυπόφορη. Όταν οι «πάνω» υπέφεραν, τότε και οι «κάτω» άντεχαν». Γι’ αυτό πρέπει να κάνουν ότι… υποφέρουν! Για να αντέξουμε κι εμείς οι υπόλοιποι. Για να μην βγούμε τρελαμένοι στους δρόμους και τους πάρουμε στο κυνήγι. Το “ψυχολογικό” που γράφει η “Καθημερινή”. Δεν είναι τυχαίο ότι επιδιώκουν την πλήρη χειραγώγηση των ανθρώπων, της σκέψης και των συναισθημάτων τους, σ’ ένα κόσμο όπου θα ισχύουν τόσο ο Χάξλεϊ όσο και ο Όργουελ.

Σ’ έναν κόσμο που θα ισχύει η Χάνα Άρεντ, η οποία μιλούσε για τους νέους ολοκληρωτισμούς όπου οι άνθρωποι δεν θα είναι απλώς «άχρηστοι», όπως στους παλιούς ολοκληρωτισμούς, αλλά εντελώς «περιττοί». Θα είναι περιττοί οι εργαζόμενοι, περιττοί οι νέοι, εντελώς περιττοί οι γέροντες. Τα νέα κρεματόρια θα είναι οι καιάδες της ανεργίας και της επισφάλειας, ή οι δήθεν ελεύθεροι επαγγελματίες-ουμπεράδες, συνώνυμα της εξαθλίωσης, της απώλειας του προσώπου, του νοήματος της ζωής. Γιατί η εργασία δεν είναι μόνο μόχθος και ανάγκη για τη βιοτή είναι και δημιουργία, είναι η προσωπική βιο-ιστορία.

Θα ισχύει και ο Οδυσσέας Ελύτης, που έλεγε: «…Είναι η βαρβαρότητα. Την βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για φούρνους του Χίτλερ ίσως αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του…».

http://artinews.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.