Ενας οικουμενικός Ελληνας

Ενας οικουμενικός Ελληνας

  • |

Ο Μανώλης Γλέζος ήταν ένας μεγάλος Ελληνας, από τους λίγους που έχουν λαμπρύνει αυτήν τη χώρα. Θα του αφιερώσουμε τα επόμενα σημειώματα διότι δεν αρκούν λίγες λέξεις για την ξεχωριστή ζωή του.

Γιώργος Σταματόπουλος
Πέρα από το γκρεμοτσάκισμα της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, διακρίθηκε για τα εξής: για τη μετέπειτα αντιστασιακή του δράση· για την αντιναζιστική του καθεμέρα· για την έως το τέλος της ζωής του επαφή με τους μαθητές των σχολείων [είχε προσκληθεί από πάνω από εφτακόσια σχολεία στη χώρα, με πρωτοφανή υποδοχή και θαυμασμό από τους μαθητές]· για την αμεσοδημοκρατική του ιδεολογία [το ’85 παραιτήθηκε από βουλευτής και έγινε κοινοτάρχης στην Απείρανθο της Νάξου, όπου δεν αποφάσιζε ο ίδιος αλλά οι γενικές συνελεύσεις]· για τον έρωτά του προς την ελληνική γλώσσα και τέλος [αλλά όχι τελευταίο] για την αγάπη του προς την επιστήμη της Υδρογεωλογίας.

Ξεκινώ από το ταξίδι του, Οχτώβρη του ’77, με τον Γιώργο Βότση και τον Γιάννη Καννελάκη στη Γερμανία, μετά από πρόταση του πρώτου, στην κηδεία του αντάρτη των πόλεων, ιδρυτή της RAF [Ρότε Αρμε Φράκτιον – Φράξια Κόκκινος Στρατός], Αντρέας Μπάαντερ. Γιατί αποδέχτηκε ασμένως την πρόταση του Γιώργου Βότση ο οποίος τον θεωρούσε σαν τον μεγάλο του αδελφό; Διότι η οργάνωση αυτή ήταν η μόνη αντιναζί οργάνωση, εναντίον της λήθης για το γερμανικό ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας που είχε κηρύξει ο Αντενάουερ.

Το νυχτέρι πριν από την κηδεία έγινε στο σπίτι του πάστορα Ενσλιν, πατέρα της συντρόφου και συναγωνίστριας του Αντρέας, Γκούντρουν Ενσλιν. Από τους παρευρισκόμενους έκλαιγε μόνο η μάνα του Αντρέας [ίσως γιατί ήταν μοναχογιός]. Την πλησίασε ο Γλέζος και άρχισε να της αφηγείται προσωπικές του τραυματικές ιστορίες όταν ο ίδιος και τα αδέλφια του αντιμετώπιζαν το εκτελεστικό απόσπασμα. Στο τέλος κατάφερε να την κάνει να χαμογελάσει. Στη συνέχεια οι τρεις τους τη ρώτησαν πότε συνειδητοποίησε ότι ο γιος της ήταν ένα διαφορετικό γερμανόπουλο.

Ιδού η απάντησή της: Οταν ήταν, λέει, δεκατριώ χρονώ τη ρώτησε τι έκανε αυτή και ο σύζυγός της [ο πατέρας του] την περίοδο των ναζί. Παιδάκι μου, του είπε, κάναμε ό,τι έκαναν και οι άλλοι Γερμανοί· υπακούσαμε, υποταχτήκαμε. Τι άλλο να κάναμε; «Να πεθάνετε!», της απάντησε σκληρά και έφυγε από το σπίτι. Ε, τότε, κατέληξε, κατάλαβα ότι τον είχαμε χάσει, ότι δεν ήταν σαν τα άλλα παιδιά της ηλικίας του.

Ελάχιστοι ήσαν στην κηδεία. Οι πολλοί είχαν συμβιβαστεί και είχαν ξεχάσει τη φρίκη και την κτηνωδία των Γερμανών ναζί -αυτή είναι η ανθρωπότητα. Ο Μανώλης Γλέζος ήταν υπέρ τον μέσο όρο. Θες η μοίρα του, θες η ατίθαση και απροσκύνητη φύση του, η αγάπη του για τον συμπάσχοντα, το πάθος του για ελευθερία -αυτά καθόρισαν τη ζωή του και ας λένε ό,τι θέλουν οι μικρόψυχοι και άκαπνοι, οι εθελόδουλοι και οι υποκριτές. Λίγοι είναι τέτοιοι Ελληνες, που αγκαλιάζουν την οικουμένη [και διασώζουν την έννοια αγωνιζόμενος άνθρωπος].

Συνεχίζεται

.efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.