Μοναξιά είσαι η πιο σκληρή παρέα…

Μοναξιά είσαι η πιο σκληρή παρέα…

  • |

Κλεισμένος στο σπίτι, εκτός από το ραδιόφωνο, λες και μια κουβέντα μοναχός, ν’ ακούς και κάποια φωνή ζωντανή, ας είναι κι η δική σου. Σιγομουρμουρίζεις (υποτονθορύζεις, όπως οι αρχαίοι) και κανένα τραγουδάκι, να μην ακούς μόνο πρόζα και πλήττεις. Μοναχός, ούτε στον παράδεισο. Σοφός ο λαός, πότε πότε. Φτάνει η φωνή που ακούς να είναι η δική σου. Γιατί, αν μιλάς ή τραγουδάς μόνος και ακούς φωνή άλλου, τότε την έχεις βάψει.

Πέτρος Μανταίος

Σιγομουρμούριζα λοιπόν το τανγκό του σημερινού τίτλου: «Μοναξιά είσαι η πιο σκληρή παρέα./ Μοναξιά φτάνεις κάποτε μοιραία…» και επειδή υπάρχει και η (εξ επαγγέλματος) περιέργεια, αλλά και η (εκ τεχνολογίας) ευκολία, το… γκουγκλάρισα, είδα πως είναι τραγούδι του 1937, στίχοι Δημήτρης (Μίμης) Ευαγγελίδης και Αλέκος Σακελλάριος, πρώτη εκτέλεση, Λουίζα Ποζέλλι (Ποζέλη). Μουσική (έκπληξη!) του διάσημου (τότε) Αργεντινού, από τους πρωτοπόρους του tango, του Μπιάνκο (Eduardo Bianco 1892-1959), που ήταν ελληνολάτρης. Αγαπήθηκε πολύ στην Ελλάδα. Μας επισκέφτηκε πολλές φορές και για μεγάλα διαστήματα στις ανά την Ευρώπη περιοδείες του (πρόχειρα, είδα πέντε τουλάχιστον επισκέψεις, 1928-1950).

Υπάρχει ένα παράδοξο, που όμως συμβαίνει σχεδόν κατά κανόνα· αυτή είναι και η παραδοξότητα: όταν κάτι ψάχνεις επίμονα, έρχεται αυτό το «κάτι» και σου χτυπάει την πόρτα. Εχω χρόνια, κάπου στην άκρη, την αυτοβιογραφία του Σακελλάριου: Λες και ήταν χθες…

Επιασα να τη διαβάζω, αργά τα βράδια, τώρα που κλειστήκαμε στα σπίτια. Υπάρχει λοιπόν (σελ. 229) ολόκληρο κεφάλαιο με απίστευτες πληροφορίες για τον Μπιάνκο. Δεν είναι μόνο η «Μοναξιά». Ηταν στη μεγαλύτερη θεατρική επιτυχία των ετών 1937-38, στο «Κεντρικόν» (Κολοκοτρώνη): Αρζεντίνα, των Σακελλάριου – Ευαγγελίδη, μες στα 20 (είκοσι) τραγούδια του Μπιάνκο, πρωτότυπα. (Ισως, το πρώτο ελληνικό «μιούζικαλ», με δάνειο από την επιθεώρηση!) Ιστορίες, για την ιστορία της… μοναξιάς!

efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.