Τα λόγια και τα χρόνια στην εποχή του κορωνοϊού

Ο κορωνοϊός ήρθε για να μείνει υπ’ ευθύνη των ηγετών του κόσμου και πλέον το βάρος πέφτει σε μια παγκόσμια ταξική εξέγερση της υφηλίου για να επιβληθούν σε κυβερνήσεις και φαρμακοβιομηχανίες να αναλάβουν τις ατομικές, κυβερνητικές και εταιρικές τους ευθύνες – με το άγριο και τη δημόσια επίταξη μέσων και πόρων για την καταπολέμηση της νόσου.

Γιάννης Νικολόπουλος

Τε­λι­κά, όλοι δίκιο είχαν.

Οι βρε­τα­νι­κές, μυ­στι­κές υπη­ρε­σί­ες μπο­ρεί να βλέ­πουν τον πρω­θυ­πουρ­γό τους να δίνει μάχη με τον κο­ρω­νο­ϊό στην εντα­τι­κή, αλλά «επα­λη­θεύ­ο­νται» στην πρό­βλε­ψη πως ο ιός ήρθε για να μεί­νει μαζί μας, τον επό­με­νο έναν, ίσως και τον με­θε­πό­με­νο χρόνο. Και μέσα σε αυτό το διά­στη­μα, θα χα­θούν εν­δε­χο­μέ­νως και πολλά, αγα­πη­μέ­να «μας» πρό­σω­πα, όπως τό­νι­ζε ο Μπό­ρις Τζόν­σον, προ­τού πέσει στην ανά­γκη του NHS και την κλίνη της εντα­τι­κής. Οι Ολ­λαν­δοί και για την ακρί­βεια η κυ­βέρ­νη­ση Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τών του Μαρκ Ρούτε επέν­δυαν στην ανο­σία της αγέ­λης, υπο­λο­γί­ζο­ντας, όπως φαί­νε­ται… βά­σι­μα ότι ο κο­ρω­νο­ϊ­ός θα ήταν μια μάχη διαρ­κεί­ας, ίσως και δυο ετών με έναν «δια­χει­ρί­σι­μο» αριθ­μό νε­κρών. Σα­ρά­ντα οκτώ νε­κροί σε 12 ώρες την 20η Μαρ­τί­ου άρ­κε­σαν και η ρα­γδαία άνο­δος τόσο της κοι­νω­νι­κής δυ­σα­ρέ­σκειας όσο και των κρου­σμά­των στον ολ­λαν­δι­κό Νότο έστει­λαν την ανο­σία της αγέ­λης, προ­σω­ρι­νά στο ράφι των αχρη­στευ­μέ­νων, πο­λι­τι­κών κα­ταρ­χάς ερ­γα­λεί­ων.

Στην Ισπα­νία, οι προ­βλέ­ψεις του σο­σια­λι­στή πρω­θυ­πουρ­γού Πέδρο Σάν­τσεθ ότι η παν­δη­μία στην Ιβη­ρι­κή θα κρα­τού­σε δυο μήνες με 1.000 νε­κρούς όχι μόνο δεν πάνε τα­μείο, αλλά εκ­θέ­τουν ανε­πα­νόρ­θω­τα τον πρω­θυ­πουρ­γό που σή­με­ρα θα πα­ρα­κα­λεί γο­νυ­πε­τής την Μέρ­κελ για… κο­ρω­νο-ομό­λο­γο. Στην άλλη πλευ­ρά του Ατλα­ντι­κού, εδώ και μια εβδο­μά­δα, ο «Τσιό­δρας του Τραμπ», Άντο­νι Φα­ού­τσιε­πε­σή­μα­νε ότι ο κο­ρω­νο­ϊ­ός θα απο­κτού­σε επο­χι­κό­τη­τα (και πο­λι­τι­κό­τη­τα, θα έλεγα εγώ) και θα «τα­λαι­πω­ρού­σε» την αν­θρω­πό­τη­τα κάθε φορά που ο και­ρός θα έπαιρ­νε τα κάτω του και τις χα­μη­λές του θερ­μο­κρα­σί­ες. Δη­λα­δή τους μήνες του φθι­νο­πώ­ρου και του χει­μώ­να, εναλ­λάξ στα δυο ημι­σφαί­ρια.

Με άλλα λόγια, και αν δεν ήταν ακρι­βώς «γρίπη» και μά­λι­στα πολύ σο­βα­ρή μιας και, και η κοινή γρίπη σκο­τώ­νει, άλλο αν την έχου­με «συ­νη­θί­σει» ανά­με­σα μας, ο κο­ρω­νο­ϊ­ός, «γρίπη» θα γίνει – όχι μόνο επο­χι­κά, αλλά και πο­λι­τι­κά.

Μόνο ο Κυ­ριά­κος Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κης είχε απο­φύ­γει όλο αυτό το διά­στη­μα να ανοί­ξει πλή­ρως τα χαρ­τιά του, και ας του είχαν αφιε­ρώ­σει το πε­ρα­σμέ­νο Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο, οι γάτες των Ιμα­λα­ΐ­ων που έγι­ναν γαύ­ροι της Συγ­γρού, δι­θυ­ραμ­βι­κά πρω­το­σέ­λι­δα του στιλ «ο βα­σι­λιάς και εγώ» (μιού­ζι­καλ του Χό­λι­γουντ, από τα καλά και εύ­πε­πτα). Ο Κυ­ριά­κος και η κα­ρα­ντί­να, λοι­πόν, όπως λέμε ο αρ­λε­κί­νος και η κο­λο­μπί­να, που ας είναι καλά ο ιε­ρο­ψάλ­της επι­στή­μο­νας, Σω­τή­ριος Τσιό­δρας, απο­τε­λεί σί­γου­ρα θέαμα ιλα­ρο­τρα­γω­δί­ας, ει­δι­κά μετά τις χθε­σι­νές, μάλ­λον αθέ­λη­τες απο­κα­λύ­ψεις του άτυ­που εκ­προ­σώ­που Τύπου και Υγεί­ας της κυ­βέρ­νη­σης.

Δεν ξέρω αν το κα­τα­λά­βα­τε, αλλά ο Τσιό­δρας την αμό­λη­σε – όχι την εν­δε­χό­με­νη, άοσμη πορδή, αλλά τη δυ­σά­ρε­στη και όχι και τόσο εύ­ο­σμη αλή­θεια, επι­βε­βαιώ­νο­ντας λίγο – πολύ και τους Ολ­λαν­δούς, και τους Βρε­τα­νούς, και τους Αμε­ρι­κα­νούς.

Με τον κο­ρω­νο­ϊό, η Ελ­λά­δα και η υφή­λιος, δεν θέ­λουν και δεν μπο­ρούν να ξε­μπερ­δέ­ψουν με πο­λύ­μη­νες κα­ρα­ντί­νες και μι­σο­κα­τε­στραμ­μέ­νες οι­κο­νο­μί­ες – γιατί θα έχου­με ρα­ντε­βού με τον κο­ρω­νο­ϊό και τον Σε­πτέμ­βρη (εν­δια­φέ­ρον ότι δεν προσ­διο­ρί­στη­κε η χρο­νιά, αλλά μάλ­λον δεν μι­λά­με απο­κλει­στι­κά για το 2020). Και μετά τον Σε­πτέμ­βρη. Και βλέ­που­με.

Με άλλα λόγια ετοι­μα­στεί­τε για ένα πολύ κακό και θα­να­τη­φό­ρο σε­νά­ριο – «μαύρα» δια­στή­μα­τα κα­ρα­ντί­νας που θα εναλ­λάσ­σο­νται με τα πιο «μαύρα» δια­στή­μα­τα της ανο­σί­ας της αγέ­λης, η οποία, κατά δή­λω­ση Τσιό­δρα, πρέ­πει να έρθει «στα­δια­κά».

Με άλλα λόγια, ήταν μα­λά­κες οι Βρε­τα­νοί και οι Ολ­λαν­δοί που έπαι­ξαν με αυτή τη θε­ω­ρία και έρι­ξαν στο πο­λι­τι­κό πόκερ αυτό το χαρτί, ευθύς εξαρ­χής, ενώ οι ξύ­πνιοι Έλ­λη­νες υπό την πε­φω­τι­σμέ­νη και γουρ­λο­μά­τι­κη ηγε­σία του Κούλη, θα παί­ξουν με τη θε­ω­ρία αυτή «στα­δια­κά» και… κατά δια­στή­μα­τα.

Σαν να λέμε, μπο­ρεί σή­με­ρα να πα­νη­γυ­ρί­ζουν ορι­σμέ­νοι της κυ­βέρ­νη­σης και να τα­ΐ­ζουν με επι­κοι­νω­νια­κό σανό το πό­πο­λο εν Ελ­λά­δι, για τα «λίγα», κα­τα­γε­γραμ­μέ­να επί­ση­μα κρού­σμα­τα και τους συ­γκρι­τι­κά και πάντα μόνο με τη Δυ­τι­κή Ευ­ρώ­πη «λί­γους» νε­κρούς, αλλά ο πολ­λα­πλα­σια­σμός και των μεν και των δε, δεν  θα έρθει «μο­νο­κο­πα­νιά», θα έρθει «στα­δια­κά» – από τον Απρί­λιο, έως και τον Σε­πτέμ­βριο. Και σί­γου­ρα και μετά τον Σε­πτέμ­βριο. Και έπει­τα, βλέ­που­με. Όσο θα αντέ­ξει ο μι­θρι­δα­τι­σμός των μαζών και η ενορ­χη­στρω­μέ­νη πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση που επι­δο­τή­θη­κε με 31.000.000 ευρώ κα­ταρ­χάς στα τη­λε­ο­πτι­κά κα­νά­λια, μπρο­στά στο ημε­ρή­σιο δελ­τίο νε­κρών και κρου­σμά­των, πε­σό­ντων υπό το μει­λί­χιο βλέμ­μα του ιε­ρο­νε­κρο­θά­φτου της λο­γι­κής και της επι­στή­μης.

Ο Τσιό­δρας το είπε και όποιος κα­τά­λα­βε, κα­τά­λα­βε. Και όπως υπο­λο­γί­ζω, ο κύ­ριος ιε­ρο­ψάλ­της της λοι­μω­ξιο­λο­γί­ας δεν θέλει πολύ να γίνει από Σω­τή­ριος, Εξι­λα­στή­ριος, εφό­σον κά­ποια στιγ­μή ο Μη­τσο­τά­κης θα τον στύ­ψει και θα τον πε­τά­ξει σαν την άχρη­στη πια λε­μο­νό­κου­πα. Ούτε ο πρώ­τος θα είναι, ούτε ο τε­λευ­ταί­ος. Μετά θα μπο­ρεί να ιδιω­τεύ­σει και να ανταλ­λάσ­σει ιε­ρα­τι­κές και πο­λι­τι­κές από­ψεις, απρό­σκο­πτα με τον πο­λι­τι­κό­τα­το μη­τρο­πο­λί­τη Με­σο­γαί­ας, Νι­κό­λαο Χα­τζη­νι­κο­λά­ου. Τα του Καί­σα­ρος, και τα λοιπά.

Μήνες, λοι­πόν, με τη ζωή στην κα­ρα­ντί­να ή την εντα­τι­κή και με τον κο­ρω­νο­ϊό. Ίσως και χρό­νια. Το μόνο που «πέ­τυ­χε» η κα­ρα­ντί­να εν Ελ­λά­δι, ήταν να κερ­δί­σει πο­λι­τι­κό χρόνο ο Μη­τσο­τά­κης, ώστε, όπως μας πλη­ρο­φό­ρη­σαν τα φι­λι­κά του ΜΜΕ την πε­ρα­σμέ­νη Πα­ρα­σκευή, να δια­μορ­φώ­σει ένα νέο και «πο­λε­μι­κό» θα έλεγα τοπίο στο ΕΣΥ της χώρας, που θα κλη­θεί να δώσει, άοπλο, απο­στε­λε­χω­μέ­νο, υπο­χρη­μα­το­δο­τού­με­νο και κου­ρα­σμέ­νο, τις αλ­λε­πάλ­λη­λες μάχες στα μαρ­μα­ρέ­νια αλώ­νια με τον κο­ρω­νο­ϊό και τον χάρο. Και χωρίς να έχει επι­τα­χθείο ιδιω­τι­κός το­μέ­ας της υγεί­ας στην Ελ­λά­δα. Αντί­θε­τα, έχει χρυ­σο­πλη­ρω­θεί, μπρο­στάν­τζα, και βρί­σκε­ται τε­μπέ­λης και πα­γκί­τη­ςστη μό­νι­μη «εφε­δρεία». Είναι ένας εφιάλ­της, που σί­γου­ρα θα φέρει σκη­νές από το Μπέρ­γκα­μο, το Μι­λά­νο, το Τίλ­μπουργκ και τη Μα­δρί­τη πιο κοντά στην Αθήνα, τη Θεσ­σα­λο­νί­κη και τα άλλα αστι­κά κέ­ντρα της χώρας. Απλά, δεν θα τις δείτε στα κα­νά­λια, το δια­δί­κτυο και τις εφη­με­ρί­δες της κρα­τι­κής επι­δό­τη­σης και αρ­πα­χτής των 31.000.000 ευρώ.

Η Ελ­λά­δα θα γε­μί­σει κρού­σμα­τα, «στα­δια­κά». Η Ελ­λά­δα θα γε­μί­σει νε­κρούς, «στα­δια­κά». Η Ελ­λά­δα θα απο­κτή­σει «ανο­σία της αγέ­λης», «στα­δια­κά». Και χωρίς «σπα­τά­λες» στα τεστ, όπως επε­σή­μα­νε ο τσι­φού­της ψάλ­της και πα­ρα­δό­πι­στος νε­ω­κό­ρος της κο­ρω­νοϊ­ο­σω­τη­ρί­ου κυ­βερ­νή­σε­ως… Εμ, βέ­βαια, εί­σα­στε στην Ελ­λά­δα για σπα­τά­λες, όταν χα­ρί­σα­τε τόσα εκα­τομ­μύ­ρια στους κλι­νι­κάρ­χες, τους κα­να­λάρ­χες και τους άλ­λους -αρ­χες του τόπου!;

Η κα­ρα­ντί­να απέ­τυ­χε, όπως και ήταν λο­γι­κό, ζήτω η «στα­δια­κή» ανο­σία της αγέ­λης! Χωρίς εμ­βό­λιο στον ορί­ζο­ντα, χωρίς φάρ­μα­κα στο προ­σκή­νιο, που απο­τε­λούν επι­στη­μο­νι­κά, συ­στα­τι­κά προ­α­παι­τού­με­να για να υπάρ­ξει όντως ανο­σία της γα­μη­μέ­νης αγέ­λης των ηλι­θί­ων. Τε­λι­κά, ας το πα­ρα­δε­χτού­με, οι Συ­ντη­ρη­τι­κοί στη Βρε­τα­νία και οι Χρι­στια­νο­δη­μο­κρά­τες στην Ολ­λαν­δία ήταν πιο ει­λι­κρι­νείς κα­νί­βα­λοι και ευ­γο­νι­στές της βιο­πο­λι­τι­κής από τον Κυ­ριά­κο Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη και τον αρι­στε­ρό του ψάλτη, που θα το προ­βάλ­λουν το σε­νά­ριο σε συ­νέ­χειες, σε σί­ριαλ, και όχι σε θρί­λερ μι­κρού μή­κους.

«Στα­δια­κά», λοι­πόν. Έτσι θα έρθει η day by day, warzonesituation, στην οποία ζουν για­τροί στα κι­νη­τά συ­νερ­γεία στο Μπέρ­γκα­μο της Ιτα­λί­ας ή στα δη­μο­τι­κά κέ­ντρα υγεί­ας στο Τίλ­μπουργκ της Ολ­λαν­δί­ας. Έτσι θα έρθει ο με­τα­σχη­μα­τι­σμός κέ­ντρων υγεί­ας στη Αθήνα και την πε­ρι­φέ­ρεια, απο­κλει­στι­κά και μόνο για ασθε­νείς (και νε­κρούς) του κο­ρω­νοϊ­ού. Έτσι θα πολ­λα­πλα­σια­στούν οι απο­βιώ­σα­ντες και τα κρού­σμα­τα. Στα­δια­κά, μι­θρι­δα­τι­κά, απε­νο­χο­ποι­η­μέ­να. Κατά τα άλλα, η Ελ­λά­δα με τον Μη­τσο­τά­κη, «πέ­τυ­χε», εκεί που οι άλλοι, «απέ­τυ­χαν». Μι­λά­με για χο­ντρό δού­λε­μα, για γε­λοία πα­ρά­στα­ση, για κυ­νι­κή δή­λω­ση νε­κρο­πο­μπών, από όλους τους εμπλε­κό­με­νους και τους «αυ­το­φω­ρά­κη­δες» τους. Είτε στην κυ­βέρ­νη­ση, είτε στα πάσης φύ­σε­ως μι­κρό­φω­να, είτε στο δια­δί­κτυο και τον Τύπο.

Από τη στιγ­μή λοι­πόν που και ο Τσιό­δρας είπε και απο­κά­λυ­ψε τη μέ­γι­στη αλή­θεια, την ηλίου φα­ει­νό­τε­ρη, το διαρ­κές εκ­κρε­μές των κρα­τών και των κυ­βερ­νή­σε­ων ανά­με­σα στις άλο­γες κα­ρα­ντί­νες και τις πα­ρά­λο­γες ανο­σί­ες της αγέ­λης, μόνο πο­λι­τι­κά και τα­ξι­κά οφέλη σε αστούς και κε­φα­λαιού­χους μπο­ρεί να έχει – και πιο με­γα­λύ­τε­ρο, από τον ένθεο τρόμο για τον αιφ­νί­διο και «ανα­πά­ντε­χο» θά­να­το, που έχουν ήδη σπεί­ρει ανά­με­σα στις μάζες των ερ­γα­ζο­μέ­νων, των ανέρ­γων, των με­τα­να­στών, των φτω­χών και των από­κλη­ρων της οι­κου­μέ­νης.

Οπότε, μένει να δούμε, τούτο – πώς θα σπά­σει αυτό το εκ­κρε­μές; Με πειθώ, με συμ­μόρ­φω­ση, με πιστή τή­ρη­ση των εντο­λών; Ει­δι­κά όταν αυτές προ­δι­κά­ζουν τον «στα­δια­κό» και όχι τον «ξαφ­νι­κό» θά­να­το; Πολ­λών από εμάς; Θα εί­μα­στε υπο­ψή­φιοι νε­κροί του κο­ρω­νοϊ­ού, όλοι μας, και οφεί­λου­με να το απο­δε­χτού­με στο όνομα ποιας επι­στή­μης, ποιας λο­γι­κής, ποιας κυ­βερ­νη­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας και ποιας στρα­τιω­τι­κής δια­τα­γής;

Δεν πρέ­πει να συ­νη­θί­σου­με στον φόβο και τον θά­να­το.

Δεν ζούμε στο 1918 με την κα­τα­χρη­στι­κά και ανι­στο­ρι­κά ονο­μα­ζό­με­νη ισπα­νι­κή γρίπη, ούτε στο 1944 ή το 1952, με την πο­λιο­μυ­ε­λί­τι­δα. Τα επι­στη­μο­νι­κά ερ­γα­λεία, οι κυ­βερ­νη­τι­κές υπη­ρε­σί­ες, τα οι­κο­νο­μι­κά με­γέ­θη ακόμη και μετά το 2008, ακόμη και μετά τη λαί­λα­πα του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και την κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση, είναι σε πολύ υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο από τις επο­χές που το «κακό» της αρ­ρώ­στιας σά­ρω­νε και θα­νά­τω­νε ανε­νό­χλη­το. Δεν εί­μα­στε θαμ­μέ­νοι στα χα­ρα­κώ­μα­τα, ούτε φυ­λα­κι­σμέ­νοι σε ανή­λια­γα υπό­γεια. Δεν ζούμε στις λά­σπες του Βερ­ντέν του 1918, αν και εκα­τομ­μύ­ρια στην Αφρι­κή και την Ασία ζουν και σε χει­ρό­τε­ρες συν­θή­κες, ούτε ζούμε στη Νέα Υόρκη του 1944, που τα παι­διά κλει­δώ­νο­νταν για μήνες στα υπνο­δω­μά­τια τους, για να μην πε­θά­νουν από πο­λιο­μυ­ε­λί­τι­δα

Νο­μί­ζω, ότι μια συ­ντο­νι­σμέ­νη εξέ­γερ­ση ενά­ντια στις κυ­βερ­νή­σεις και τις φαρ­μα­κο­βιο­μη­χα­νί­ες είναι ανα­πό­φευ­κτη – για όλα όσα δεν έχουν πρά­ξει, για όλα όσα πράτ­τουν, για όλα όσα κα­θυ­στε­ρούν να πρά­ξουν.

Δεν έχει τί­πο­τα το φυ­σιο­λο­γι­κό και το ανα­πό­φευ­κτο η πα­ρα­μο­νή του κο­ρω­νοϊ­ού ανά­με­σα μας, χωρίς εμ­βό­λιο και φάρ­μα­κα και πό­ρους κα­τευ­θυ­νό­με­νους προς την έρευ­να και την πα­ρα­γω­γή «όπλων» στον υγειο­νο­μι­κό «πό­λε­μο», πέρα από το κα­λο­καί­ρι του 2020. Το το­νί­ζω – το φε­τι­νό κα­λο­καί­ρι. Όλα τα άλλα σε­νά­ρια (Σε­πτέμ­βρης του 2020, επό­με­νος χει­μώ­νας του 2021, επό­με­νοι μήνες του 2021 ή και του 2022) υπο­κρύ­πτουν πο­λι­τι­κές και αντερ­γα­τι­κές με­θο­δεύ­σεις της άρ­χου­σας τάξης, που ελά­χι­στη σχέση έχουν με τον ιό και τη νόσο που προ­κα­λεί με δια­φο­ρε­τι­κά κάθε φορά συμ­πτώ­μα­τα.

Έχου­με χορ­τά­σει διαγ­γέλ­μα­τα, πρω­θυ­πουρ­γών, προ­έ­δρων της δη­μο­κρα­τί­ας, βα­σι­λιά­δων και υπουρ­γών για το τι πρέ­πει να κά­νου­με «εμείς» και όχι «αυτοί» στην υγειο­νο­μι­κή κρίση. Έχου­με χορ­τά­σει από λόγια – και του Τσιό­δρα, και του Χαρ­δα­λιά, και του Μη­τσο­τά­κη.

Ώρα για έργα. Δικά «τους» έργα. Με το άγριο, γιατί άλλη γλώσ­σα δεν κα­τα­λα­βαί­νουν.

Δεν πε­ρισ­σεύ­ουν χρό­νια χα­μέ­να, με μια ζωή μισή και εγκλω­βι­σμέ­νη, είτε στις φυ­λα­κι­σμέ­νες ώρες της κα­ρα­ντί­νας, είτε στις έντρο­μες ώρες της ανο­σί­ας της αγέ­λης.

Δεν πε­ρισ­σεύ­ουν χρό­νια θυ­σια­σμέ­να, «στα­δια­κά», στον κο­ρω­νο­ϊό.

/rproject.gr/