Αμα δεν συντρίψει κανείς τις συνήθειες και τους υπολογισμούς, άμα δεν ανέβει ένα σκαλί στην κλίμακα των ας πούμε οικουμενικών και βαθύτερων [ως προς τη συνύπαρξη] αξιών, τότε προβάλλει δύσκολο να επιλυθεί το ζήτημα της εσωτερικής του και κατ’ επέκτασιν της κοινωνικής ισορροπίας.
Ως αίτια της ανελευθερίας ο Παλαμάς θεωρούσε τη συνήθεια, το κέρδος και την πρόληψη: «…Μέσα σου πρώτα κάψε το τριπλό ξόανο που τους δούλους κάνει, Συνήθεια, Κέρδος, Πρόληψη». Δεν υπαινίσσομαι ότι εάν δεν αλλάξουμε τις συνήθειές μας θα γίνουμε ή θα παραμείνουμε δούλοι, εντυπωσιάζομαι απλώς από τη δύναμη της ποίησης.
Γιώργος Σταματόπουλος
Πιστεύω, εμμονικά ίσως, ότι η αναγκαστική οικουρία είναι μία θαυμασία ευκαιρία να οξύνει ο καθείς τη σκέψη του, να την αναβαθμίσει, να την πλατύνει, να βρει ποιος πραγματικά είναι και όχι αυτός που χειραγωγήθηκε και διδάχτηκε, πομπωδώς δε, έτσι να είναι: φοβισμένος, ανασφαλής, καχύποπτος, υποχθόνιος, σκληρός και αντιπαθητικός -κυνικός, αμοραλιστής και λοιπά. Πώς επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο; Φαίνεται ότι οι πλείστοι έχουμε επαναπαυθεί στις έως χθες συνήθειες και βεβαιότητες -και συναισθηματικούς δεσμούς- που είχαμε (;) καλλιεργήσει -οπότε… Η ευκαιρία παραμένει εντούτοις.
Καλά κάνει η αντιπολίτευση και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την επόμενη μέρα σε ό,τι αφορά τη διαφαινόμενη [σίγουρη] τεράστια ανεργία· μέχρι στιγμής έχουν ήδη χαθεί σαράντα δύο χιλιάδες θέσεις εργασίας -μη λησμονήσει μόνο να υπενθυμίζει τον σχεδόν βέβαιο κατακλυσμό που θα επέλθει στη διανοητική και ψυχική υγεία των ανθρώπων.
Είναι, δυστυχώς για την κοινωνία, μια ευκαιρία για τις εξουσίες να απλώσουν αδιάντροπα [με πρόσχημα την πανδημία] την αυταρχική και δεσποτική, θα ‘λεγε κανείς, πολιτική τους, που ευνοεί τις διακρίσεις στο κοινωνικό σώμα, πάντοτε δε υπέρ των ευνοημένων της εξουσίας [των εχόντων και κατεχόνταν και ας πάψουν επιτέλους -δεν ντρέπονται;- τα φιλελεύθερα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια να κρώζουν για τα αγαθά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας].
Α, άκουγα δύο από αυτά τα ψιττακάκια σε έναν τηλεοπτικό σταθμό να σχολιάζουν (;) τον «μεγάλο ασθενή», όπως χυδαία αποκαλούσαν έως χθες το εθνικό σύστημα υγείας. «Οφείλουμε να ομολογήσουμε -έλεγαν, χωρίς ένα κοκκίνισμα στις παρειές τους- ότι ο “μεγάλος ασθενής”, παρότι δεν του το ‘χαμε, μας έβγαλε ασπροπρόσωπους».
Χαζογέλασαν αμήχανοι. Και αυτό ήταν! Αντί να παραιτηθούν εκείνη τη στιγμή από το «λειτούργημα» της ενημέρωσης και της επικοινωνίας, που υποτίθεται ότι υπηρετούν ως δημοσιογράφοι, αντί να ζητήσουν μια συγγνώμη έστω από τον ελληνικό λαό, συνέχισαν, δουλοφρόνως ατάραχοι, μέσα σε απόλυτο κυνισμό, να καταπιαστούν με το επόμενο θέμα σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Κάπως έτσι θα είναι τα κοινωνικά γουρούνια. Θυμάμαι και τα ονόματά τους: Οικονόμου και Χιώτης. Δεν θα ήθελα να τους συναντήσω [κακό αυτό, να το λέει κανείς για συναδέλφους, το αντίθετο έπρεπε να συμβαίνει] ποτέ στη ζωή μου.
ΥΓ.: Οσοι τον αγαπάμε, όσοι τον γνωρίζουμε, όσοι έχουμε απολαύσει την παρέα μαζί του [και είμαστε πολλοί!] στεκόμαστε δίπλα του τούτη την ώρα της μεγάλης του δοκιμασίας. Για τον Περικλή Κοροβέση ο λόγος, που δίνει τη μάχη του -όχι κατά του κορονοϊού- σε νοσοκομείο της Αθήνας. Γρήγορα, Περικλή, να τα πιούμε στην πλατεία Καρύτση -θα έχει μαγειρέψει ο Φώτης!
.efsyn.gr
