Ο Κοροβέσης πέρα από τους Ανθρωποφύλακες

Για το θάνατο του Περικλή Κοροβέση έγραψαν και θα γράψουν (ευτυχώς) πολλοί και πολλές. Οι περισσότεροι/ες θα κεντράρουν (ίσως δικαίως) στους «Ανθρωποφύλακες».

Πα­ρό­λο που το βι­βλίο ση­μά­δε­ψε και τη δική μου νε­ό­τη­τα (σε μια «συλ­λε­κτι­κή» έκ­δο­ση, made in London), δεν έχω να προ­σθέ­σω τί­πο­τα γι’ αυτό.

Ο Πε­ρι­κλής ήταν ένας από όσος έκα­ναν το «βήμα» από τη νό­μι­μη δράση της επο­χής της ΕΔΑ και των Ιου­λια­νών, προς την πα­ρά­νο­μη δράση της πρώ­ι­μης αντι­δι­κτα­το­ρι­κής αντί­στα­σης. Τα ρίσκα και οι κίν­δυ­νοι αυτού του βή­μα­τος πε­ρι­γρά­φο­νται στους Αν­θρω­πο­φύ­λα­κες.

Αντώνης Νταβανέλος

Τα πράγ­μα­τα που έκανε αυτός ο μειο­ψη­φι­κός κύ­κλος στε­λε­χών, στα πολύ δύ­σκο­λα πρώτα χρό­νια της δι­κτα­το­ρί­ας, υπήρ­ξαν πολύ ση­μα­ντι­κά για τη ζωή όσων ακο­λού­θη­σαν μέσα στο κί­νη­μα και στην Αρι­στε­ρά. Όμως ο Πε­ρι­κλής δεν έμει­νε ούτε πε­ριο­ρί­στη­κε σε αυτές τις «δάφ­νες». Ήταν ένας από όσους κι όσες έκα­ναν ένα ακόμα πα­ρά­τολ­μο βήμα: από την αντι­δι­κτα­το­ρι­κή αντί­στα­ση, μέσα όμως στα πλαί­σια και στις «συ­νέ­χειες» της κομ­μου­νι­στο­γε­νούς Αρι­στε­ράς στην Ελ­λά­δα, προς την ανα­ζή­τη­ση μιας «νέας Αρι­στε­ράς», της επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς κάτω από την ανα­γεν­νη­τι­κή ορμή του διε­θνούς Μάη.

Μαζί με άλ­λους και άλλες πρω­το­στά­τη­σε στις Επα­να­στα­τι­κές Σο­σια­λι­στι­κές Ομά­δες (ΕΣΟ) στην προ­σφυ­γιά της Δυ­τι­κής Ευ­ρώ­πης. Μαζί με τους «Μπολ­σε­βί­κους» κι ένα τμήμα της ΣΕΠ, έχτι­σε το ΕΛΕΚ της μα­κράς Με­τα­πο­λί­τευ­σης εδώ. Το «Λ» στο ΕΛΕΚ είναι από το «Λε­νι­νι­στι­κό»: Ελ­λη­νι­κό Λε­νι­νι­στι­κό Επα­να­στα­τι­κό Κί­νη­μα. Ο Πε­ρι­κλής της επο­χής (πα­ρό­τι, αρ­γό­τε­ρα, κα­ταγ­γέλ­θη­κε από πρω­το­σέ­λι­δα ως «αρ­χη­γός της 17Ν») είχε λύσει τους λο­γα­ρια­σμούς του στο δί­λημ­μα με­τα­ξύ του δρό­μου του Γκε­βά­ρα και του Λένιν. Ήταν ένας «λε­νι­νι­σμός» με πολ­λές αυ­θορ­μη­τί­στι­κες ανα­φο­ρές, ένας αντι­στα­λι­νι­κός μα­οϊ­κός ρι­ζο­σπα­στι­σμός, με δά­νεια από τον τρο­τσκι­σμό και ανα­φο­ρές στη Διαρ­κή Επα­νά­στα­ση. Ξέρω, αυτό το «χαρ­μά­νι» δεν είναι δυ­να­τόν να γίνει σή­με­ρα κα­τα­νοη­τό, όμως στη δε­κα­ε­τία του ’70 ορ­γα­νώ­σεις σαν την γαλ­λι­κή Revolution! ή την ιτα­λι­κή Avanguardia Operaia ήταν ση­μα­ντι­κές και σε μέ­γε­θος και σε κύρος.

Η κρίση της ορ­γα­νω­μέ­νης επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς της Με­τα­πο­λί­τευ­σης στα δύ­σκο­λα χρό­νια της δε­κα­ε­τί­ας του ’80 δεν έστει­λε τον Πε­ρι­κλή στο σπίτι και στο κου­κού­λι της ιδιώ­τευ­σης. Πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας (με τον δικό του, απο­λύ­τως πρω­τό­τυ­πο τρόπο…) τις εξε­λί­ξεις υπήρ­ξε έτοι­μος για αυ­το­κρι­τι­κές αλ­λα­γές. Δια­τή­ρη­σε αμεί­ω­το τον προ­σα­να­το­λι­σμό του προς το κί­νη­μα του κό­σμου, ενα­πο­θέ­το­ντας σε αυτόν τον πα­ρά­γο­ντα όλες τις ελ­πί­δες του. Ανα­ζή­τη­σε μια ενω­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση της Αρι­στε­ράς για να μπο­ρέ­σει αυτή να γίνει απο­τε­λε­σμα­τι­κή, χωρίς κα­θό­λου και ποτέ να πα­ραι­τη­θεί από τον ρι­ζο­σπα­στι­σμό του προ­γραμ­μα­τι­κού του πυ­ρή­να.

Επέ­λε­ξε να είναι τμήμα της προ­δρο­μι­κής προ­σπά­θειας για ενω­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση της Αρι­στε­ράς, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του ΚΚΕ, στο Δήμο της Αθή­νας με τον Λ. Αυδή. Κα­θό­λου τυ­χαία ο Πε­ρι­κλής υπήρ­ξε δρα­στή­ριος στο δύ­σκο­λο ξε­κί­νη­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μετά τις με­γά­λες πα­ρεμ­βά­σεις της επο­χής του Ελ­λη­νι­κού Κοι­νω­νι­κού Φό­ρουμ.

Όμως για τον Πε­ρι­κλή αυτή η ενω­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, η ανα­γκαία για τη συ­γκέ­ντρω­ση δυ­νά­με­ων, δεν σή­μαι­νε πα­ραί­τη­ση ή αυ­το­λο­γο­κρι­σία στο ρι­ζο­σπα­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο της πο­λι­τι­κής. Δεν δί­στα­σε ως μέλος της ΚΟ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μετά τις εκλο­γές του 2009, να θυ­μί­σει δη­μό­σια στον Συ­να­σπι­σμό τις βα­ριές ευ­θύ­νες ηγε­τι­κών του στε­λε­χών για τα πε­πραγ­μέ­να του 1989 και την κυ­βέρ­νη­ση Τζα­νε­τά­κη. Στην εσω­τε­ρι­κή σύ­γκρου­ση που συ­γκλό­νι­σε τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με αφορ­μή τις τότε πε­ρι­φε­ρεια­κές εκλο­γές (και αιτία την χρο­νι­κά πρώτη προ­σπά­θεια της ηγε­τι­κής ομά­δας γύρω από τον Τσί­πρα για «ανοίγ­μα­τα» προς τη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία) ο Πε­ρι­κλής δεν δί­στα­σε να το­πο­θε­τη­θεί με όσους/όσες συ­γκρό­τη­σαν την πα­ρέμ­βα­ση του Με­τώ­που Ανα­τρο­πής.

Μέσα από αυτήν την αντι­πα­ρά­θε­ση ο Κο­ρο­βέ­σης έβγα­λε κά­ποια σκλη­ρά συ­μπε­ρά­σμα­τα σχε­τι­κά με την ανα­δυό­με­νη τότε ηγε­τι­κή ομάδα και ιδιαί­τε­ρα για τον Αλ. Τσί­πρα προ­σω­πι­κά. Από αυτά τα συ­μπε­ρά­σμα­τα δεν με­τα­κι­νή­θη­κε ποτέ. Η συ­νέ­χεια απέ­δει­ξε ότι σε με­γά­λο βαθμό οι εκτι­μή­σεις του ήταν σω­στές.

Ο Πε­ρι­κλής υπήρ­ξε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα της ποιό­τη­τας αν­θρώ­πων που έβγα­λαν οι δε­κα­ε­τί­ες του ’60 και του ’70. Με τα καλά και τα κακά τους, με τα με­γά­λα προ­σό­ντα και τα κου­σού­ρια τους. Μπρο­στά στις με­γά­λες προ­κλή­σεις, μπρο­στά στις μάχες που έρ­χο­νται, άν­θρω­ποι σαν τον Πε­ρι­κλή θα λεί­ψουν.

rproject.gr