Δυο λόγια για μερικές οικονομικές επιπτώσεις του κορονοϊού και για την επικρατούσα ορολογία και τάχα μου φιλοσοφία μας, για την τρέχουσα ελληνική αβελτηρία, κρατική και κοινωνική.
Ελλάδα δεν είναι μόνο οι υπέροχες ακτογραμμές της και τα πανέμορφα νησιά της –είναι και οι οροσειρές της και οι κάμποι της, τα ορεινά χωριά και ο ξηρός αέρας τους. Χωριά και κάμποι τείνουν να εξαφανιστούν, όχι μόνο από τα λεξικά αλλά και από τη μνήμη μας [μνήμη μας!].
Γιώργος Σταματόπουλος
Και όμως, εκεί παράγονται τα βασικά αγαθά της διατροφής μας: σιτάρια και καλαμπόκια, γεώμηλα και οίνος, φρούτα και λαχανικά, βότανα και μέλια· εκεί βόσκουν αιγοπρόβατα και από αυτά προμηθευόμαστε εμείς του άστεος, το κρέας τους και το μαλλί τους, το πολύτιμο γάλα τους. Ξένα κατάντησαν όλα τούτα για την «αστική» μας νοοτροπία και για την κρατική μέριμνα. Και τι θα κάναμε χωρίς αυτούς τους γεωργούς και κτηνοτρόφους; Πώς θα κορεννύαμε τη φτιασιδωμένη μας λαχτάρα [λύσσα] για ευμάρεια;
Advertisement
Από αρχαιοτάτων χρόνων βρίσκονταν στο περιθώριο και στη χλεύη τούτοι οι άνθρωποι που, γιά δες, είναι οι μόνοι που φυλάσσουν το σώμα της χώρας, ακόμη και εκείνοι που δεν το σέβονται [δεν το εκτιμούν, δεν το κατανοούν] και το μολύνουν με αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων.
Αλλά η αγροτοκτηνοτροφία δεν είχε και δεν έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη του πολιτισμού – η τελευταία λαβαίνει χώρα στις μεγαλουπόλεις και στα πελάγη μας, στο «απέραντο γαλάζιο», στους αμέτρητους τουρίστες, σε δεξαμενές σκέψης, σε κολλεγιόπαιδα και λοιπά. Και τι γίνεται τώρα δίχως τους προσοδοφόρους τουρίστες; Πώς θα ζήσουν όσοι έχουν επενδύσει [και είναι οι πλείστοι] στην παρουσία τους; Εξαιρουμένων των κατοίκων της Κρήτης, της Νάξου και δυο τριών ακόμη νησιών, που έχουν μια οιονεί αυτάρκεια, όλοι οι άλλοι, κυρίως οι εποχικοί τουριστικοί επαγγελματίες, θα αντιμετωπίσουν μεγάλο πρόβλημα [δεν μπορώ να ξέρω πόσο μεγάλο].
Λοιπόν, τι θα γίνουμε τώρα χωρίς τους τουρίστες; Αυτοί, μόνοι, ήσαν η λύσις στην αύξηση των εσόδων των Ελλήνων και, γιατί όχι, στον πλουτισμό ενίων. Οπως στρώνει η κάθε χώρα έτσι και κοιμάται. Θα γίνουμε σαν τους βαρβάρους, μάλλον θα γίνουμε οι ίδιοι βάρβαροι, μέσα στις ίδιες μας τις πόλεις.
Πώς παραπονιόταν ο Απολλώνιος Τυανεύς; «Εγινα βάρβαρος όχι μένοντας επί χρόνια μακριά από την Ελλάδα, αλλά ζώντας επί χρόνια στην Ελλάδα» (Εβαρβαρώθην ου χρόνιος ων αφ’ Ελλάδος, αλλά χρόνιος ων εν Ελλάδι]. Χωρίς δουλειές οι περισσότεροι, με τι ψωμί θα ζήσουν; Κλέβοντας και αρπάζοντας, αδιαφορώντας για τη σημασία της ζωής του καθενός που θα τους στέκεται εμπόδιο. Θα πάψει πια ο διαχωρισμός: άνθρωπος – οικονομία και ποιος έχει μεγαλύτερη αξία –οι αξίες θα χαθούν εάν η κυβέρνηση επιμείνει στην προνοιακή πολιτική της και δεν δώσει χώρο και αξία στην πρωτογενή παραγωγή [από εκεί ξεκινάνε όλα].
Με τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους είμαστε –αλλά είμαστε πολύ λίγοι…
efsyn.gr
