Η ιατρική όπως και η τέχνη ανήκουν στον δημόσιο τομέα, ανεφύησαν και εξακολουθούν να υπάρχουν λόγω των αναγκών των κοινωνιών -ειδάλλως είναι αλυσιτελείς και αλαζονικές. Καιρός να γίνει αυτό απολύτως κατανοητό από τους λογής φιλελεύθερους και κυρίως τους νυν κυβερνώντες. Πρώτη τους μέριμνα, εφόσον κοπάσει η εξάπλωση του ιού, οφείλει ασφαλώς να είναι η ενδυνάμωση και η πλήρης επιστημονική ανάπτυξη των δημόσιων νοσοκομείων, η αποκατάσταση του ιερού λειτουργήματος γιατρών και νοσηλευτών του Δημοσίου, μετά την τόση απαξίωσή του και τους τόσους εξευτελισμούς που έχει υποστεί από αυτούς τους κυρίους. Με αυτό θα αναμετρηθούν οι της κυβέρνησης στις επόμενες εκλογές και όχι με την ας πούμε έγκαιρη λήψη μέτρων απέναντι στη διασπορά του κορονοϊού.
Γιώργος Σταματόπουλος
Βρεθήκαμε να αναμένουμε την άρση των μέτρων αυτών, με αγωνία και ανυπομονησία. Εχει γράψει ο Τσέζαρε Παβέζε: «Η αναμονή είναι κι αυτή μια απασχόληση. Το τρομερό είναι να μην περιμένεις τίποτα». Αναμένουμε λοιπόν την «επιστροφή» της ζωής -δεν έχουμε ιδέα περί τίνος ακριβώς πρόκειται, ας συμφωνήσουμε όμως με τον ίδιο συγγραφέα ότι «Μία και μόνη ηδονή υπάρχει, να είσαι ζωντανός, όλα τ άλλα είναι αθλιότητα». Βαριά λόγια, αλλά και πόσο σπαραχτικά. Πολλοί αισθανόμαστε ελεύθεροι αλλά κατά βάθος δεν ξέρουμε ότι δεν είμαστε. Πώς να συμβιβαστεί κανείς με την ανελευθερία [του];
Και κάτι που έχει σημειώσει ένας Ρουμανογάλλος διανοητής, ο Εμίλ Σιοράν: «Η διδαχή των Στωικών σύμφωνα με την οποία πρέπει να δεχόμαστε αγόγγυστα ό,τι δεν εξαρτάται από εμάς, αναφέρεται στις έξωθεν κακοτυχίες, που ξεφεύγουν από τη θέλησή μας. Ομως, πώς να συμβιβαστούμε με τη δυστυχία που πηγάζει από μέσα μας; Αν εμείς οι ίδιοι είμαστε πηγή των δεινών μας, με ποιον να τα βάλουμε; με τον εαυτό μας; Ευτυχώς, βολευόμαστε ξεχνώντας ότι είμαστε οι πραγματικοί ένοχοι· εξάλλου, η ύπαρξη δεν είναι υποφερτή παρά μονάχα αν ανανεώνουμε καθημερινώς αυτό το ψέμα και αυτή τη λήθη».
Βεβαίως και δεν φταίμε εμείς για την πανδημία, βεβαίως και υπεύθυνο είναι το ελλιπές δημόσιο ιατρικό σύστημα, οι κυβερνήσεις που αδιαφόρησαν για την ισχυροποίησή του, οι υποστηρικτές του ιδιωτικού τομέα· αλλά στο βάθος σαν κι εμείς οι ίδιοι να έχουμε μια μικρή ευθύνη, που ανεχόμαστε ή επιλέγουμε τέτοιους κυβερνήτες [που επαναπαυόμαστε σε τέτοιες μορφές διακυβέρνησης]. Τουλάχιστον παρουσιάζεται μια ευκαιρία να αναζωογονηθεί ο εκ των ένδον ατιμασμένος συνδικαλισμός, μπροστά σε αυτή την επερχόμενη [ήδη «ενθρονισμένη»] λαίλαπα της κατακρεούργησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Είναι ένα στοίχημα της κοινωνίας γενικότερα αυτό και όχι των «ειδικών» του συνδικαλισμού.
Η αναμονή, όσο κι αν είναι λυτρωτική ή απελευθερωτική, πρέπει και να συνοδεύεται από προτάσεις για μια νέα θεώρηση της ζωής, απαλλαγμένη από καταναλωτισμούς, κοινωνικούς αυτοματισμούς, διακρίσεις, ναζιστικά καθάρματα και άγονους ανταγωνισμούς. Δεν περιμένουμε κάτι τέτοιο από τα γνωστά μας πολιτικά κόμματα αλλά κι αυτά κάτι μπορούν να διδαχτούν από νέες, εφευρετικές, κοινωνικές λύσεις. Ιδού λοιπόν το στοίχημα της κοινωνίας: να απαιτήσει αυτή η κοινωνία ενεργό ρόλο στη λήψη των κυβερνητικών αποφάσεων -και όχι μόνο σε ό,τι αφορά τα δημόσια νοσοκομεία, αλλά τον δημόσιο εν γένει χώρο.
efsyn.gr
