Κορονοϊός. Ενας ιός επιθετικός, που χτυπάει, που εξοντώνει, που σκοτώνει. Θυμήθηκα ένα παραμυθάκι ενός δασκάλου μου.
Ηταν κάποτε ένας άρχοντας, ο οποίος είχε στο αρχοντικό του έναν γέροντα σοφό και πολλά κοκόρια που έπαιρναν μέρος σε κοκορομαχίες. Παρακάλεσε τον γέροντα να εκπαιδεύσει έναν κόκορα που να νικάει τις κοκορομαχίες. Πήγαν μαζί στο κοτέτσι και αφού κοίταξε με προσοχή ο γέροντας τα κοκόρια, διάλεξε το πιο τρισάθλιο, φοβισμένο, καταμαδημένο. Απόρησε ο άρχοντας, αλλά του είχε εμπιστοσύνη. Αργούσε να φανεί και πήγε ο άρχοντας στον χώρο που γινόταν η εκπαίδευση. Βλέπει έναν κόκορα ορμητικό, δυνατό. «Μπράβο», του λέει, «είναι έτοιμος». «Οχι ακόμα», του απαντά ο γέροντας.
Εύα Νικολαΐδου
Πέρασε καιρός και ξαναπάει ο άρχοντας. Βλέπει έναν κόκορα αγέρωχο, καμαρωτό, με αυτοπεποίθηση. Ενθουσιάστηκε ο άρχοντας. «Και πάλι δεν είναι έτοιμος», του λέει ο γέροντας. Μετά από μέρες παρουσιάστηκε στο παλάτι ο γέροντας κρατώντας έναν κοινό, καθημερινό κόκορα. «Τώρα αυτός είναι έτοιμος να κερδίζει» κι εξήγησε τα μυστικά της εκπαίδευσης.
«Διάλεξα το πιο ανήμπορο γιατί είχε απελπιστεί και ήθελε να ξαναρχίσει από την αρχή. Οταν βρήκε δύναμη, θύμωσε για όσα είχε τραβήξει κι έγινε επιθετικό. Χτυπούσε όπως το είχαν χτυπήσει. Ωσπου του πέρασε ο θυμός. Τότε έγινε περήφανο. Υστερα ησύχασε κι έγινε ένας κοινός κόκορας, που δεν επιθυμεί ούτε να χτυπά ούτε να τον χτυπούν. Τραβιέται και τα χτυπήματα δεν τον πετυχαίνουν. Εκείνος που αποφασίζει ν’ αναμετρηθεί μαζί του ή απομακρύνεται ή εξαντλεί τις δυνάμεις του, χτυπώντας στο κενό».
Σ’ έναν επιθετικό ιό λοιπόν επιλέγουμε την απομάκρυνση, την παραμονή στο σπίτι. Για να χτυπάει το κενό, όχι τους ανθρώπους, ώσπου να βρεθεί το φάρμακο.
efsyn.gr
