Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα πώς θα είναι η επόμενη [του κορονοϊού] μέρα; Νομίζω κανείς. Η αναγκαστική οικουρία προφανώς και έχει επιφέρει αλλάγές στον τρόπο διαβίωσης σε αρκετούς -στο πώς θα σκέφτονται και θα συμπεριφέρονται από τούδε και στο εξής.
Γιώργος Σταματόπουλος
Οπωσδήποτε είναι μια ευκαιρία για τους υπηρέτες του επικρατούντος οικονομικού συστήματος να περιστείλουν τα δικαιώματα των εργαζομένων, ερειδόμενοι στην οικονομική τάχα αδράνεια. Ταυτόχρονα όμως είναι και για μας μια ευκαιρία να αναθεωρήσουμε τη στάση μας απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, να επαναξιολογήσουμε τη συμπεριφορά μας και να εμβαθύνουμε στο νόημα, ας είναι και διαφορετικό για τον καθένα μας.
Τα δεινά και τα βάσανα της ανθρωπότητας δεν οφείλονται στην ίδια την ανθρωπότητα [στην κοινότητα, την οποία θυμήθηκαν εσχάτως οι εξουσιάζοντες], αλλά σε αυτούς που κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας -στις εκλεγμένες παρακαλώ κυβερνήσεις μας.
Εδώ νομίζω χρειάζεται να θυμόμαστε τον μεγάλο ιστορικό Θουκυδίδη, που σημείωσε ότι οι συμφορές, μεγάλες και αμέτρητες, θα γίνονται πάντοτε όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου […πολλά και χαλεπά, γιγνόμενα μεν και αεί εσόμενα, έως αν η αυτή φύσις των ανθρώπων ή, 3.82.2]. Είναι πιθανό να έχει δίκιο ο ιστορικός μας, υπάρχουν όμως εποχές που αυτό μπορεί να αναιρεθεί, να αμφισβητηθεί, να ακυρωθεί, διότι μπορεί ο άνθρωπος να είναι οι αδυναμίες του αλλά είναι και οι [ανεξερεύνητες, δυστυχώς] δυνατότητές του -οι τελευταίες μάς ενδιαφέρουν- οι οποίες εμφανίζονται σε δύσκολους, καλή ώρα, καιρούς.
Αυτή η επαναξιολόγηση, αυτός ο επαναστοχασμός για τη ζωούλα μας είναι πολύ πιθανό να μας οδηγήσει στο μείζον απόφθεγμα, τρυφερό και αισιόδοξο, του Μένανδρου: «Ως χαρίεν έστ άνθρωπος, αν άνθρωπος ή» [τι χάρη που έχει ο άνιθρωπος, άνθρωπος όταν είναι]. Υπάρχει αυτή η δυνατότητα να αποκτήσουμε τη μενάνδρεια χάρη, να γυρίσουμε την πλάτη στην απαισιοδοξία του Θουκυδίδη; Το ερώτημα είναι πώς θα γίνει αυτό. Δύσκολες οι απαντήσεις, μία όμως θα μπορούσε να είναι η εξής: να θυμηθεί ο καθένας μας ότι είναι πολίτης και όχι απλός υπήκοος ή να νομίζει ότι είναι πολίτης επειδή έχει τη δυνατότητα να ψηφίζει κάθε τέσσερα ή ξέρω γω κάθε πόσα χρόνια.
Το να είναι κανείς πολίτης απαιτεί και μικρές «θυσίες»: να συμμετέχει οπωσδήποτε σε συλλογικότητες, της γειτονιάς, της πόλης, της περιφέρειας· είναι το λιγότερο [αλλά άκρως διεκδικητικό] που μπορεί να κάνει ο καθείς, αφού η κοινωνία δεν υπάρχει ως θεσμός στο πολιτικό σύστημα των δημοκρατιών του εικοστού πρώτου αιώνα. Είναι σε θέση εντούτοις να παρεμβαίνει, να αναγκάζει σε λογοδοσία τους κυβερνώντες, να συμμετέχει σε αποφάσεις που την αφορούν, ειδικά οι τοπικές κοινωνίες που είναι τώρα έρμαιο των αποφάσεων των δημοτικών αρχόντων και των σφουγγοκωλάριων αυτών.
Στο ερώτημα άρα πώς θα είναι η αυριανή μέρα δεν μπορεί να δοθεί ξεκάθαρη απάντηση -να ευχηθούμε μόνο μπορούμε να είναι αυτή η μέρα κοντά στον Μένανδρο και όχι στον Θουκυδίδη [κομμάτι δύσκολο φαντάζει, αλλά δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς ευχή είναι, όχι πολιτική πρόταση], κοντή γαρ η μνήμη των θνητών. Τι είναι η μνήμη μπροστά στην αρχομανία και την πλεονεξία;
efsyn.gr/
