Οσο πλησιάζουμε προς τη χαλάρωση των μέτρων, τα οποία επέβαλε η πολιτεία για τον περιορισμό της επέλασης του κορονοϊού, τόσο αρχίζουμε να αισθανόμαστε λιγότερο ασφαλείς. Ο βασικός λόγος είναι ότι, μέχρι στιγμής, την ευθύνη την είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου το κράτος, επιβάλλοντας μέτρα – η παράβαση των οποίων επέσυρε διαφόρων ειδών ποινές. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει η προσπάθεια για να επιστρέψουμε σε πιο φυσιολογικούς ρυθμούς, η ευθύνη πλέον μετατοπίζεται στον πολίτη. Την «άσκηση πειθαρχίας» διαδέχεται η «άσκηση υπευθυνότητας».
Γιάννης Ντεντόπουλος
Είναι λοιπόν προφανές ότι επιστρέφουμε σε ένα κεφάλαιο στο οποίο η ελληνική κουλτούρα και κατ’ επέκταση συμπεριφορά δεν διακρίνονται για την ομοιογένεια και την ισορροπία τους. Με απλά λόγια, σπάνια διέπονται από μια «κοινή λογική».
Τις προάλλες, έπεσε στα χέρια μου μια «ψυχολογική προφητεία» για τις συνέπειες αυτής της βίαιης αλλαγής στην καθημερινότητα με την επιβολή της καραντίνας, έστω και για λόγους ανωτέρας βίας: «το πιθανότερο είναι, εξαιτίας της, οι καλοί να γίνουν καλύτεροι και κακοί να γίνουν χειρότεροι».
Κάπου εκεί θα παιχτεί το μεγάλο στοίχημα της νέας καθημερινότητας, στην οποία καλούμαστε να μπούμε με αυξημένο φόβο και κουρασμένο νευρικό σύστημα. Δυο παράμετροι που θα χρειαστεί να προσμετρηθούν στην καταγραφή των αντιδράσεων.
Τότε που αναπόφευκτα θα έρθει η στιγμή να δοκιμαστούν τα όρια και τα νεύρα. Το όριο με εκείνους που ανέκαθεν περιμένουν καρτερικά στη σειρά τους στο φανάρι και τώρα θα κάθονται στην ουρά τηρώντας τις αποστάσεις (ενδεχομένως και πιο σχολαστικά), από εκείνους τους «εξυπνάκηδες» και «παρτάκηδες» που ανέκαθεν πατούσαν τη ΛΕΑ ή σχημάτιζαν μια αυθαίρετη γραμμή προκειμένου να βρεθούν μπροστά στο φανάρι και είναι αμφίβολο αν θα αποβάλουν το βασικό τους χαρακτηριστικό: την αγένεια. Το θέμα είναι ο τρόπος που θα επιλέγουν κάθε φορά να λύνουν τις… διαφορές τους.
.efsyn.gr
