Μπροστά στη δεύτερη φάση της κρίσης Covid-19

Μπροστά στη δεύτερη φάση της κρίσης Covid-19

  • |

Με το διάγγελμα του Μητσοτάκη μπαίνουμε κι επισήμως στη δεύτερη φάση της διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης.

Από τις 4 Μάη χα­λα­ρώ­νουν στα­δια­κά τα μέτρα της κα­ρα­ντί­νας, με επι­τά­χυν­ση μέσα στον Ιούνη και στόχο στις αρχές του Ιούλη να μπο­ρέ­σει να ερ­γα­στεί κερ­δο­φό­ρα η «βαριά βιο­μη­χα­νία» του μα­ζι­κού του­ρι­σμού.

Κατά την πρώτη φάση της κρί­σης του Covid19, στην Ελ­λά­δα κα­τα­γρά­φη­κε, πραγ­μα­τι­κά, ένα χα­μη­λό επί­πε­δο διά­δο­σης του ιού και των απω­λειών μέσα στον πλη­θυ­σμό.

Αντώνης Νταβανέλος

Έχο­ντας επί­γνω­ση της με­γά­λης κα­τα­στρο­φής που οι διαρ­κείς μνη­μο­νια­κές αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις έχουν προ­κα­λέ­σει στο δη­μό­σιο σύ­στη­μα υγεί­ας, η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη απο­φά­σι­σε νω­ρί­τε­ρα από τις άλλες ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις να κα­τα­φύ­γει στο lockdown και, επί­σης, ο πλη­θυ­σμός έδει­ξε ένα υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο κοι­νω­νι­κής πει­θαρ­χί­ας, διαι­σθα­νό­με­νος τον κίν­δυ­νο που διέ­τρε­χε.

Ταυ­τό­χρο­να, το σύ­νο­λο του προ­σω­πι­κού στα δη­μό­σια νο­σο­κο­μεία απο­δεί­χθη­κε πο­λύ­τι­μος φύ­λα­κας της ζωής του απλού κό­σμου. Η σκλη­ρό­τε­ρη αντί­στα­ση (απ’ ότι σε πολ­λές άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες…) απέ­να­ντι στις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που χα­ρα­κτη­ρί­ζει την ιστο­ρία του ορ­γα­νω­μέ­νου συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος των νο­ση­λευ­τι­κών στην Ελ­λά­δα, απο­δεί­χθη­κε την ώρα της επι­κίν­δυ­νης υγειο­νο­μι­κής κρί­σης ότι έχει δια­τη­ρή­σει μέσα στα δη­μό­σια νο­σο­κο­μεία ένα δυ­να­μι­κό γνώ­σης και αυ­το­θυ­σί­ας πο­λύ­τι­μο για την κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία. Σε αντί­θε­ση με τον πο­λυ­δια­φη­μι­σμέ­νο ιδιω­τι­κό τομέα που είτε λού­φα­ξε, είτε απο­δεί­χθη­κε επι­κίν­δυ­νος (με τους Τα­ξιάρ­χες του και τις Κα­στα­λί­ες του…).

Οι ευ­θύ­νες της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη, σε αυτήν την πρώτη φάση της κρί­σης, ήταν ση­μα­ντι­κές: Παρά τις δια­κη­ρύ­ξεις, άφησε το νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό σε ιδιαί­τε­ρα χα­μη­λά επί­πε­δα προ­σλαμ­βά­νο­ντας λί­γους και κυ­ρί­ως «προ­σω­ρι­νούς» για­τρούς και νο­ση­λευ­τές-τριες. Παρά τις δια­κη­ρύ­ξεις, δεν αύ­ξη­σε ου­σια­στι­κά τον αριθ­μό των δια­θέ­σι­μων ΜΕΘ που πα­ρα­μέ­νουν σε προ­κλη­τι­κά χα­μη­λό επί­πε­δο και δεν αύ­ξη­σε ου­σια­στι­κά τους πό­ρους που δια­τί­θε­νται προς τα δη­μό­σια νο­σο­κο­μεία. Δεν φρό­ντι­σε να κα­λύ­ψει τις ανά­γκες σε δια­γνω­στι­κά τεστ, με απο­τέ­λε­σμα να μεί­νουν αβο­ή­θη­τοι χι­λιά­δες άν­θρω­ποι στην ώρα της αγω­νί­ας τους, αλλά και να έχου­με σή­με­ρα μια στα­τι­στι­κά ανα­ξιό­πι­στη ει­κό­να για την πραγ­μα­τι­κή διά­δο­ση, ακόμα και για τη θνη­τό­τη­τα, του Covid19 στην Ελ­λά­δα.

Η αντι­με­τώ­πι­ση του κο­ρο­ναϊ­ού, σχε­δόν απο­κλει­στι­κά με την έμ­φα­ση στην κα­ρα­ντί­να είχε κι έχει με­γά­λες κοι­νω­νι­κές συ­νέ­πειες. Σε με­γά­λα τμή­μα­τα του κό­σμου τα ει­σο­δη­μα­τι­κά απο­θέ­μα­τα έχουν εξα­ντλη­θεί και η φτώ­χεια έχει γίνει σκλη­ρό­τε­ρη. Για τα ερ­γα­τι­κά και φτωχά λαϊκά νοι­κο­κυ­ριά η μακρά κα­ρα­ντί­να δη­μιουρ­γεί δυ­σε­πί­λυ­τα ή και αξε­πέ­ρα­στα προ­βλή­μα­τα. Για τους με­τα­νά­στες και τους πρό­σφυ­γες, για τους φυ­λα­κι­σμέ­νους, για τους κα­τοί­κους στους συ­νοι­κι­σμούς Ρομά, για τους 20χρο­νους μέσα στους στρα­τώ­νες, για τους μό­νι­μους «τρό­φι­μους» στα γη­ρο­κο­μεία και στις ψυ­χια­τρι­κές μο­νά­δες, ο εγκλει­σμός και η απο­μό­νω­ση συ­νι­στούν σο­βα­ρή απει­λή για την υγεία και για την ίδια τη ζωή.

Σή­με­ρα η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη με­τα­κι­νεί­ται από τη γραμ­μή της κα­ρα­ντί­νας, αλλά όχι για λό­γους ευαι­σθη­σί­ας απέ­να­ντι στα πα­ρα­πά­νω προ­βλή­μα­τα.

Οι κα­πι­τα­λι­στές επεί­γο­νται να ξα­να­βγά­λουν την ερ­γα­τι­κή τάξη στην «κα­νο­νι­κή» ερ­γα­σία στα ερ­γο­στά­σια και στις υπη­ρε­σί­ες, παρά τον κίν­δυ­νο που εξα­κο­λου­θεί να υπάρ­χει. Όποιος αμ­φι­βά­λει ας δια­βά­σει την ανα­κοί­νω­ση του ΣΕΒ που προη­γή­θη­κε του διαγ­γέλ­μα­τος Μη­τσο­τά­κη. Όπως άλ­λω­στε, δή­λω­σε και ο Σόι­μπλε είναι λάθος να θε­ω­ρεί­ται η αν­θρώ­πι­νη ζωή ως υπέρ­τα­τη αξία. Στη ση­με­ρι­νή εποχή του αχα­λί­νω­του κα­πι­τα­λι­σμού, ακόμα και σε συν­θή­κες παν­δη­μί­ας, η κερ­δο­φο­ρία του κε­φα­λαί­ου που προ­ϋ­πο­θέ­τει την πα­ρου­σία των ερ­γα­τών-τριών στη δου­λειά, είναι πάνω από τον Μωυσή και όλους τους προ­φή­τες.

Στην Ιτα­λία, τη Γαλ­λία και την Ισπα­νία, υπήρ­ξαν ση­μα­ντι­κές απερ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις που ζη­τού­σαν να πα­ρα­μεί­νουν κλει­στά τα ερ­γο­στά­σια και οι υπη­ρε­σί­ες, όπου οι ερ­γα­σί­ες δεν είναι άμεσα ανα­γκαί­ες για το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο. Η από­φα­ση της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη να οδη­γή­σει στα­δια­κά, αλλά χωρίς να έχει εξα­λει­φθεί ο κίν­δυ­νος, τη με­γά­λη ερ­γα­τι­κή πλειο­ψη­φία πίσω στη δου­λειά, θα μας βάλει μπρο­στά σε με­γά­λα δι­λήμ­μα­τα τα­κτι­κής. Ένα με­γά­λο τμήμα του κό­σμου μας, έχο­ντας εξα­ντλή­σει τα απο­θέ­μα­τά του, προ­σβλέ­πει στο με­ρο­κά­μα­το, ακόμα και με τον κίν­δυ­νο να νο­σή­σει. Η ασφά­λεια στην ερ­γα­σία, στην κί­νη­ση από και προς τους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους, τα μέτρα υγιει­νής μέσα στις φά­μπρι­κες ή στα γρα­φεία, πρέ­πει να γί­νουν κε­ντρι­κά ζη­τή­μα­τα συλ­λο­γι­κής διεκ­δί­κη­σης και απερ­για­κής δρά­σης.

Η υπο­κρι­σία της κυ­βερ­νη­τι­κής και κρα­τι­κής πο­λι­τι­κής γί­νε­ται αξε­πέ­ρα­στη. Οι μά­σκες που κατά τον κ. Τσιό­δρα ήταν από άχρη­στες ως και επι­κίν­δυ­νες, κη­ρύσ­σο­νται τώρα ως υπο­χρε­ω­τι­κές στα μέσα με­τα­φο­ρές και στους κλει­στούς χώ­ρους. Οι μα­θη­τές στα γυ­μνά­σια και στα λύ­κεια που έχα­σαν δύο γε­μά­τους μήνες δι­δα­σκα­λί­ας, οδη­γού­νται εσπευ­σμέ­να πίσω στα θρα­νία, μόνο και μόνο για να καλ­λιερ­γη­θεί η εντύ­πω­ση «ολο­κλή­ρω­σης του προ­γράμ­μα­τος» και να γί­νουν εξε­τά­σεις μετά από δυο μήνες κα­ρα­ντί­νας.

Όμως η προ­σπά­θεια να προ­ε­τοι­μα­στεί μια «κα­νο­νι­κό­τη­τα» μα­ζι­κής του­ρι­στι­κής σεζόν ισο­δυ­να­μεί με υγειο­νο­μι­κό έγκλη­μα. Οι άν­θρω­ποι που ερ­γά­ζο­νται στον του­ρι­σμό θα πρέ­πει να στη­ρι­χθούν αλ­λιώς, όπως και οι πόροι που απο­μυ­ζούν οι βα­ρώ­νοι του του­ρι­σμού θα πρέ­πει να δια­τε­θούν αλλού.

Η κυ­βέρ­νη­ση ξέρει ότι παί­ζει με τη φωτιά, με το εν­δε­χό­με­νο απώ­λειας του ελέγ­χου και την πι­θα­νό­τη­τα δη­μιουρ­γί­ας συν­θη­κών Ιτα­λί­ας ή Ισπα­νί­ας του πε­ρα­σμέ­νου Μάρτη. Γι’ αυτό υπο­γραμ­μί­ζει και επα­να­λαμ­βά­νει ότι η στρο­φή της θα είναι στα­δια­κή, ότι πρό­κει­ται για χα­λά­ρω­ση και όχι για κα­τάρ­γη­ση της κα­ρα­ντί­νας.

Όμως υπάρ­χει και μια ακόμα πτυχή σε αυτήν τη «στα­δια­κό­τη­τα» που υπε­ρα­σπί­ζουν οι άν­θρω­ποι του Μη­τσο­τά­κη. Θέ­λουν να κρα­τή­σουν ως μό­νι­μες όλες τις αντι­δρα­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις που έγι­ναν ως έκτα­κτες μέσα στις συν­θή­κες της υγειο­νο­μι­κής κρί­σης: η διά­βρω­ση της ερ­γα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας, η πλή­ρης «απε­λευ­θέ­ρω­ση» των ερ­γο­δο­τών, η σχε­τι­κο­ποί­η­ση των ερ­γα­τι­κών δι­καιω­μά­των, είναι το­μείς που τους κοι­τά­ει ο ΣΕΒ και του «τρέ­χου­νε τα σάλια». Και ασφα­λώς ο Μη­τσο­τά­κης, ο Σταϊ­κού­ρας, ο Χα­τζη­δά­κης, ο Βρού­τσης και ο Άδω­νις εκεί τρώνε ψωμί κι εκεί λο­γο­δο­τούν.

Δεν υπάρ­χει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο για αυ­τα­πά­τες απέ­να­ντι στην κυ­βερ­νη­τι­κή στρο­φή.

Η εμπει­ρία του κό­σμου μας σε αυτήν τη φο­βε­ρή πε­ρί­ο­δο δια­μορ­φώ­νει ένα ολό­κλη­ρο πρό­γραμ­μα αντι­πα­ρά­θε­σης, που έχει ως κο­ρω­νί­δα την ενί­σχυ­ση του δη­μό­σιου συ­στή­μα­τος υγεί­ας, αλλά απλώ­νε­ται και σε όλα τα κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν και δια­μορ­φώ­νουν το συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης με­τα­ξύ των κα­πι­τα­λι­στών και της ερ­γα­τι­κής τάξης στην Ελ­λά­δα.

Το κρί­σι­μο θα είναι να συν­δυα­στεί αυτό το «πρό­γραμ­μα» με πραγ­μα­τι­κές διεκ­δι­κή­σεις, με μια πραγ­μα­τι­κά προ­σπά­θεια «να λο­γα­ρια­στού­με» με την κυ­βέρ­νη­ση και τους υπο­στη­ρι­κτές της, πάνω στα ζη­τή­μα­τα που άνοι­ξε η παν­δη­μία, η κα­ρα­ντί­να και τώρα η στα­δια­κή χα­λά­ρω­σής της από την επι­κίν­δυ­νη και προ­κλη­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη.

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.