Το ρίσκο της γερμανικής αλαζονείας

Το ρίσκο της γερμανικής αλαζονείας

  • |

Για πολλά πράγματα μπορεί να πει κανείς πως φημίζονται οι Γερμανοί. Βασικά όμως για την πειθαρχία και την οργάνωσή τους. Αυτά είναι δύο στοιχεία που ιστορικά τους καθιστούν ισχυρούς. Κι αυτή η δύναμη είναι που φέρνει την αλαζονεία – ένας χαρακτηρισμός που διαχρονικά ορίζει τη Γερμανία.

Ευθύμης Ασημακόπουλος

Από τη «σπορά» του Μπίσμαρκ τον 19ο αιώνα, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μετά, και λίγο αργότερα στις υπέρμετρες επεκτατικές τάσεις του Χίτλερ (που λογάριαζε χωρίς τον Στάλιν βέβαια), η υπερφίαλη Γερμανία ακολουθούσε πάντα τον δικό της ξεχωριστό δρόμο, αυτόν που ονομάστηκε Sonderweg.

Ακόμη και στις μέρες μας, που ο πόλεμος δεν γίνεται με όπλα, αλλά με… ευρώ, συναντάμε τη χώρα της Μέρκελ σε κεντρικό-ισχυρό ρόλο σε μια ευρωζώνη γεμάτη ανισότητες. Αυτή η αλαζονεία του δυνατού, του «ξεχωριστού», πολλές φορές οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Την έχουν πάθει οι Γερμανοί, αλλά δεν φαίνεται να βάζουν μυαλό. Εν μέσω πανδημίας αψήφησαν την κοινή λογική και βάλθηκαν να παίξουν –κυριολεκτικά– μόνοι τους μπάλα.

Οταν όλες οι μεγάλες χώρες αναμένουν στωικά να κοπάσει κάπως το κύμα του κορονοϊού με την ελπίδα να συνεχίσουν τα πρωταθλήματά τους, αυτοί επέμεναν να ξεκινήσουν πρώτοι. Ετσι, στις 16 Μαΐου ξαναρχίζει η Μπουντεσλίγκα, βδομάδες νωρίτερα από όλους τους υπόλοιπους.

Ακόμη κι έτσι, όμως, οι Γερμανοί μπορούν να πάρουν και τους άλλους στον λαιμό τους. Αν καταφέρουν να παίξουν ποδόσφαιρο ντριμπλάροντας τον κορονοϊό, τότε (όλα καλά…) θα αποτελέσουν υπόδειγμα για την υπόλοιπη Ευρώπη που περιμένει να δει πώς θα χειριστούν την κατάσταση.

Αν αποτύχουν να περιορίσουν τον ιό, θα εκτεθούν βέβαια οι ίδιοι, όμως παράλληλα θα βάλουν οριστικό τέλος στην ποδοσφαιρική σεζόν για όλους τους υπόλοιπους.

efsyn.gr