Ο εκτροχιασμός ως πολιτική

Ο εκτροχιασμός ως πολιτική

  • |

Δεν είναι η αβάσταχτη ελαφρότητα των παχυλά αμαθών αρίστων. Δεν είναι η αξεστιά που παρέχει η ελέω κληρονομικότητας κοινωνική τους ανέλιξη. Είναι η υπερφίαλη αδιαφορία των μανδαρίνων για τους πολίτες. Είναι ακριβώς το σανό που ταΐζουν «τον λαό τους» -τους οπαδούς τους καλύτερα- προκειμένου να διατηρήσουν το πολιτικό αφήγημα «σαράντα χρόνια φούρναρης, εγώ ψήνω καλύτερα» και την εξουσία ως ιδιοκτησία.

Θανάσης Βασιλείου

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση αγνοεί το περιβάλλον, τον πολιτισμό και την παιδεία σπρώχνοντας χαζοχαρούμενα τη χώρα σε ένα διηνεκές μη βιωσιμότητας. Είναι το συγκεκριμένο σύστημα του ανεξέλεγκτου κυνισμού που ενθαρρύνει και επιβάλλει επιλεκτικές κοινωνικές στειρώσεις (για το καλό του συνόλου, βέβαια) και το εικονικό -μη πραγματικό- αίσθημα της ασφάλειας του πανοπτικού κράτους.

Ο εκτροχιασμός ως πολιτική έχει πάρει διαζύγιο από κάθε αίτημα συλλογικής στόχευσης. Ο χλευασμός του πολιτικού αντιπάλου δείχνει απώλεια αυτοκυριαρχίας και ευθύνης. Οπως παντού, οι συντηρητικοί ουδέποτε προέβλεψαν, κατανόησαν ή άμβλυναν το μέγεθος της κοινωνικής ζημιάς που προκαλούν οι πολιτικές τους. Ουδέποτε προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν με φαντασία, κοινωνική τόλμη και ανθρωπιά τις κρίσεις που προκαλούν. Εκαναν τις δουλειές τους ως νομείς εξουσίας.

Η συντηρητική Δεξιά στη χειρότερη μορφή της ως έπαρση, ως σαπουνόπερα και ως πολιτικός ρύπος. Από την άλλη, καμία πολιτική δεν ασκήθηκε με το «αν»∙ ούτε πρόκειται. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την ευκαιρία. Την έκαψε. Εμεινε κλεισμένος. Η παρέα δεν βάδισε. Βλέπετε, υπάρχει ένας άλλος ιός που δύσκολα πολεμιέται, που είναι εκτός κλίμακας Δεξιάς-Αριστεράς: είναι η ακηδία, η μη φαντασία, η νομοτέλεια, το παλιό και η πληρότητα του εαυτού.

.efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.