Οι 10 μικροί ρασπούτιν στο Μέγαρο Μαξίμου

Οι 10 μικροί ρασπούτιν στο Μέγαρο Μαξίμου

  • |

«Όπου -άκης, πρόβλημα» και στην κυβέρνηση, και στη δικαιοσύνη, και στην πολιτική, και στα ΜΜΕ, και στην οικονομία, και στην καθημερινότητα, και στην πανδημία.

«Όπου -άκης, πρό­βλη­μα». Το δη­μο­σιο­γρα­φι­κό από­φθεγ­μα της εκ­δό­τριας της «Κα­θη­με­ρι­νής», Ελέ­νης Βλά­χου, στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 1960, επα­λη­θεύ­ε­ται κα­θη­με­ρι­νά με την κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ και του Κυ­ριά­κου Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη(και όχι μόνο με αυτήν). Όπου -άκης, πρό­βλη­μα – Μη­τσο­τά­κης, Χα­τζη­δά­κης, Αυ­γε­νά­κης… Δρα­γα­σά­κης. Πο­λά­κης. Βα­ρου­φά­κης. Μα­ρι­νά­κης. Σή­με­ρα, πλέον και… Σκέρ­τσος Άκης.

Γιάννης Νικολόπουλος |

Ο παρά τω Μωυσή υφυ­πουρ­γός εζή­λω­σε τη δόξα του προϊ­στα­μέ­νου του και είπε να κάνει τη δεύ­τε­ρη, βα­ρυ­σή­μα­ντη πα­ρέμ­βα­ση του στον δη­μό­σιο βίο της χώρας μετά από την τη­λε­ο­πτι­κή και δια­δι­κτυα­κή εμ­φά­νι­ση του στην υφυ­πουρ­γι­κή άρση του λο­κντά­ουν, καθώς μέχρι προ­χθές, ανά­θε­μα και αν ήξε­ραν και στο κυ­βερ­νη­τι­κό ρε­πορ­τάζ τι εστί Σκέρ­τσος. Τι το ΄θελε, ο μέχρι προ­χθές αό­ρα­τος και αμί­λη­τος!; Προ­φα­νώς κα­νέ­νας δεν έχει ενη­με­ρώ­σει τους ά(χ)ρι­στους παρά τω πρω­θυ­πουρ­γι­κώ Μωυσή ότι στην ελ­λη­νι­κή, ανε­ξάρ­τη­τη και αδέ­κα­στη δι­καιο­σύ­νη δε χωρεί πα­ρέμ­βα­ση από την κυ­βέρ­νη­ση – εκτός και αν είσαι τέως γα­λά­ζιος «ρα­σπού­τιν» ή στα­θε­ρά, βαθιά μπλε, βρεγ­μέ­νη… σα­νί­δα της ει­σαγ­γε­λί­ας του Αρεί­ου Πάγου που «κα­τα­χέ­ρι­ζε» τους εφέ­τες ει­σαγ­γε­λείς στην έρευ­να για το σκάν­δα­λο του Βα­το­πε­δί­ου, εξω­θώ­ντας τους, σε πα­ραί­τη­ση από το δι­κα­στι­κό σώμα. Της δι­καιο­σύ­νης, ο τρά­χη­λος, στην Ελ­λά­δα, κυ­βερ­νη­τι­κό ζυγό δεν υπο­μέ­νει! (μπο­ρεί­τε ελεύ­θε­ρα να ξε­καρ­δι­στεί­τε στα γέλια).

Είναι ολο­φά­νε­ρο ότι στη ΝΔ και την κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη πα­ρα­τη­ρεί­ται είτε λει­ψαν­δρία είτε απο­τυ­χη­μέ­νη απο­μί­μη­ση σε… ρα­σπού­τιν, από τη στιγ­μή που ο αυ­θε­ντι­κός της Ευ­ελ­πί­δων είδε το ψευ­δο-αρι­στε­ρό φως, το αλη­θι­νό και έγινε ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Δι­καιο­σύ­νης, στην κυ­βέρ­νη­ση του εθνάρ­χη της Αρι­στε­ράς (η φράση, δική του), Αλε­ξί­ου Τσί­πρα, ώστε να βο­λευ­τεί και ο κάθε κα­να­κά­ρης με θε­σού­λα διοι­κη­τι­κής και ρου­σφε­το­λο­γι­κής ευ­θύ­νης, στα Ελ­λη­νι­κά Πε­τρέ­λαια Α.Ε..

Αλ­λιώς, αν στη ΝΔ, είχαν κο­πιά­ρει απο­τε­λε­σμα­τι­κά το μο­ντέ­λο της ρα­σπου­τι­νι­κής κα­νο­νάρ­χη­σης στις οδούς του μαρ­τυ­ρί­ου της ελ­λη­νι­κής δι­καιο­σύ­νης, την Ευ­ελ­πί­δων, την Αλε­ξάν­δρας και την Πα­νε­πι­στη­μί­ου ή τη Σό­λω­νος, σή­με­ρα, δεν θα μπο­ρού­σε ο κάθε Σκέρ­τσος και δεν θα επι­τρε­πό­ταν στον κάθε Άκη να κάνει δη­μό­σιες πα­ρεμ­βά­σεις και το­πο­θε­τή­σεις διά της υφυ­πουρ­γι­κής ιδιό­τη­τας και για κάθε δίκη που εύ­λο­γα απα­σχο­λεί το πα­νελ­λή­νιο μετά την άρση του λο­κντά­ουν, αν και η δίκη εξε­λισ­σό­ταν και κατά τη διάρ­κεια του, άλλο αν οι Πα­νέλ­λη­νες είχαν κα­θη­λώ­σει εαυ­τούς στις «πο­λε­μι­κές» συν­θή­κες της ατο­μι­κής επι­στρά­τευ­σης και ευ­θύ­νης και δεν είχαν ελεύ­θε­ρο, τη­λερ­γα­τι­κό χρόνο για να ασχο­λη­θούν με τις πο­λύ­κρο­τες και πο­λυ­σή­μα­ντες δίκες, στα δι­κα­στή­ρια, μει­κτά και τα­κτι­κά, που απο­τυ­πώ­νουν πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα για το ήθος και ύφος της ελ­λα­δι­κής κοι­νω­νί­ας από όσα η εκά­στο­τε υπό­θε­ση εν προ­κει­μέ­νω βια­σμού και δο­λο­φο­νί­ας μιας νε­α­ρής γυ­ναί­κας, επι­τρέ­πει να απο­κα­λυ­φθούν.

Με άλλα λόγια, και για να «μεί­νου­με Μα­ξί­μου», αν η Δεξιά του Μη­τσο­τά­κη δεν είχε ξε­χά­σει φαι­νο­με­νι­κά, τι ση­μαί­νει Δεξιά στον χώρο της δι­καιο­σύ­νης, η «αθώα» δή­λω­ση Σκέρ­τσου για τη δίκη Το­πα­λού­δη και την αγό­ρευ­ση της ει­σαγ­γε­λέ­ως της έδρας περί της ενο­χής των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων θα πε­ρίτ­τευε – «άλλοι», θα ανα­λάμ­βα­ναν να βγά­λουν τα κά­στα­να, από τη φωτιά. Όπως οι.. άλλοι και οι… άλλες, που έσπευ­σαν από την πα­ρα­δι­κα­στι­κή ρε­πορ­τα­ζια­κή αρ­θρο­γρα­φία, ου­σια­στι­κά να στη­ρί­ξουν την πα­ρέμ­βα­ση Σκέρ­τσου και να επι­τε­θούν σκαιά στην ει­σαγ­γε­λέα, σαν έτοι­μοι και έτοι­μες από καιρό, από την εποχή, πχ, που σι­τί­ζο­νταν στα εκ­συγ­χρο­νι­στι­κά τρα­πέ­ζια των γρα­φεί­ων Τύπου δια­φό­ρων ΔΕΚΟ, έχο­ντας πάντα προ­νο­μια­κές σχέ­σεις με τα πα­ρα­σκή­νια και τους λα­βυ­ρίν­θους της ελ­λη­νι­κής δι­καιο­σύ­νης και των εσω­τε­ρι­κών δι­χα­σμών και πο­λέ­μων της. Είτε με… ρα­σπού­τιν, είτε με… ρα­σπου­τι­νά­κια, στο προ­σκή­νιο και τα άδυτα του πο­λύ­πα­θου αυτού χώρου.

Επο­μέ­νως, ο διό­λου συ­μπα­θής Άκης Σκέρ­τσος πιά­στη­κε κλέ­πτων τα «φρού­τα» της δε­ξιάς πο­λυ­κα­τοι­κί­ας και των ακα­λύ­πτων της χώρων στη δι­καιο­σύ­νη, νε­ο­δη­μο­κρα­τι­κά αδιά­βα­στος, πο­λι­τι­κά­ντι­κα αμε­λέ­τη­τος και κυ­βερ­νη­τι­κά απρο­ε­τοί­μα­στος – με απλά λόγια, δο­ξα­ζό­ταν κρυ­πτό­με­νος πίσω από τον πρω­θυ­πουρ­γό, γε­λοιο­ποι­ή­θη­κε εμ­φα­νι­ζό­με­νος ως «ευαί­σθη­τος πο­λί­της» και απο­δεί­χθη­κε κα­τώ­τε­ρος των πε­ρι­στά­σε­ων, όπως θα υπο­στή­ρι­ζε εν­δε­χο­μέ­νως και από τις στή­λες της «Κα­θη­με­ρι­νής», ο Αλέ­ξης Πα­πα­χε­λάς, και πα­ρεμ­βα­τι­κό­τε­ρος ή βα­σι­λι­κό­τε­ρος του ημί­γυ­μνου βα­σι­λέ­ως και ψευ­δο­προ­φή­του Μωυσή.

Με άλλα λόγια, την πά­τη­σε με­γα­λο­πρε­πώς ως ένας ακόμη τε­χνο­κρά­της της α(χ)ρι­στεί­ας που νο­μί­ζει αφε­νός, ότι του χρω­στά­ει ο τόπος, και αφε­τέ­ρου, ότι μπο­ρεί να ομι­λεί επί πα­ντός επι­στη­τού και φλέ­γο­ντος θέ­μα­τος, πάντα από θέση γα­λά­ζιου, κυ­βερ­νη­τι­κού δα­κτύ­λου, επει­δή έλαχε η μαύρη ώρα για να  κυ­βερ­νή­σει αυτόν τον τόπο, μα­να­τζε­ρί­στι­κα και προ­στα­κτι­κά, λες και είναι κλη­ρο­νο­μι­κώ και κρη­τι­κώ δι­καίω, η το­ξι­κή, κα­τα­χρε­ω­μέ­νη και μι­κρο­με­σαία επι­χεί­ρη­ση του μπα­μπά­κα του, στον χώρο του Τύπου ή της πο­λι­τι­κής.

Από την άλλη, ο ίδιος Σκέρ­τσος μπο­ρεί και να βα­ρέ­θη­κε 10 μήνες, στη σκιά του Μωυσή, οπότε σαν άλλος «Άκης», πρά­σι­νος και βαρύς από τα χρό­νια της πα­σο­κι­κής κυ­βερ­νη­τι­κής ηγε­μο­νί­ας, να απο­φά­σι­σε ξαφ­νι­κά να απο­σεί­σει τον ρόλο του υφυ­πουρ­γού που στην ερώ­τη­ση του Κούλη, τι ώρα είναι, Άκη;, απα­ντά, ό,τι ώρα πεις, εσύ, πο­λυ­χρο­νε­μέ­νε μας, πρω­θυ­πουρ­γέ, Μωυσή, Σο­λο­μώ­ντα, Τσώρ­τσιλ, Ρού­σβελτ, Τα­μερ­λά­νε και Μα­κρόν, και να προ­χώ­ρη­σε στην απο­νε­νοη­μέ­νη δή­λω­ση «απλού πο­λί­τη» για την άκρως φορ­τι­σμέ­νη δίκη Το­πα­λού­δη, με σκοπό να ανοί­ξει τον δικό του, πο­λι­τι­κό βη­μα­τι­σμό με όλα τα τρα­γε­λα­φι­κά και εξορ­γι­στι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα, που αυτή η προ­σπά­θεια είχε.

Εί­πα­με, όπου -άκης (ή, Άκης) πρό­βλη­μα – η Λε­νά­ρα η Βλά­χου επι­βε­βαιω­νό­ταν «κα­θη­με­ρι­νά», ει­δι­κά και όταν την άνοι­ξη του 1967, οι βα­σι­λό­φρο­νες «λο­χί­ες» – στρα­τη­γοί σε  -ακης, της με­γά­λης χού­ντας του βα­σι­λιά, που θα έσω­ζαν και την ίδια και τον αγα­πη­μέ­νο της, Κοκό, από τους Πα­παν­δρέ­ου, την πα­ρά­τη­σαν σύ­ξυ­λη και με­τα­πή­δη­σαν στη μικρή και δρα­στή­ρια χού­ντα των συ­νταγ­μα­ταρ­χών, που επι­βλή­θη­κε με τα τανκς της 21ης Απρι­λί­ου– ο Ζω­ϊ­τά­κης με τον Σπα­ντι­δά­κη.

Εν κα­τα­κλεί­δι, πολ­λούς wannabe ρα­σπού­τιν έχει μα­ζέ­ψει γύρω του, ο Κυ­ριά­κος Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κης και ξε­χει­λί­ζει ανά­με­σα τους και η αλα­ζο­νεία και η οίηση (δα­νει­κή από τον Τσί­πρα, που έκανε κα­ριέ­ρα με την υπε­ρο­ψία αυτή) και η «αθω­ό­τη­τα» των δη­μό­σιων πα­ρεμ­βά­σε­ων με αύρα τε­χνο­κρα­τι­κής αυ­θε­ντι­κό­τη­τας και εξου­σια­στι­κού πα­λαιο­κομ­μα­τι­σμού, ωμής πα­ρέμ­βα­σης στα δη­μό­σια πράγ­μα­τα και τη δι­καιο­σύ­νη και απρο­κά­λυ­πτης κα­τά­λυ­σης και αλ­λοί­ω­σης της τυ­πι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας και κρί­σης της. Αλλά, εί­πα­με, για ένα κρά­τος και για μια κυ­βέρ­νη­ση που έκανε το­πο­θέ­τη­ση δι­κα­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος και στο προ­ε­δρι­κό μέ­γα­ρο, με πα­ρα­σκη­νια­κά, φι­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κά και πα­λαιο­κομ­μα­τι­κά κρι­τή­ρια, η δή­λω­ση Σκέρ­τσου για τη δίκη Το­πα­λού­δη μοιά­ζει πα­ρω­νυ­χί­δα μπρο­στά στον λευκό ελέ­φα­ντα στο δω­μά­τιο.

(ΥΓ. Την ώρα που ολο­κλη­ρω­νό­ταν αυτό το άρθρο, το μει­κτό ορ­κω­τό δι­κα­στή­ριο κή­ρυ­ξε ομό­φω­να ενό­χους, τους δυο κα­τη­γο­ρου­μέ­νους για τον φόνο και τον βια­σμό της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη και ανα­με­νό­ταν η τε­λι­κή από­δο­ση ποι­νών, με ανώ­τα­τες τα ισό­βια και τα 15 χρό­νια, αντί­στοι­χα και κατά συγ­χώ­νευ­ση).

rproject.gr/