Η κυβέρνηση μπροστά στα δύσκολα

Η κυβέρνηση μπροστά στα δύσκολα

  • |

Χαμένος χρόνος, οικονομική κρίση, κινητοποιήσεις εργαζομένων-νεολαίας

Η από­φα­ση για εσπευ­σμέ­νη έξοδο από το lockdown δεί­χνει ότι προ­τε­ραιό­τη­τα και κα­θο­δη­γη­τι­κή αρχή της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη είναι η «ενερ­γο­ποί­η­ση των αγο­ρών».

Όπως στις αρχές Μάρτη η κυ­βέρ­νη­ση, έντρο­μη, κα­τέ­φυ­γε γρή­γο­ρα στην κα­ρα­ντί­να –γνω­ρί­ζο­ντας ότι ο κο­ρο­ναϊ­ός μπο­ρεί να τι­νά­ξει στον αέρα την ηγε­μο­νία της κυ­ρί­αρ­χης τάξης– έτσι και τώρα ο Μη­τσο­τά­κης κα­τα­φεύ­γει στη χωρίς εγ­γυ­ή­σεις για την υγεία του πλη­θυ­σμού κα­τάρ­γη­ση της κα­ρα­ντί­νας, ακού­γο­ντας τον ΣΕΒ να απαι­τεί «ανά­λη­ψη λε­λο­γι­σμέ­νων κιν­δύ­νων» με στόχο την τα­χύ­τε­ρη δυ­να­τή «επα­νεκ­κί­νη­ση της οι­κο­νο­μί­ας».

Αντώνης Νταβανέλος

Με την κα­ρα­ντί­να, το κλίμα, τις ιδιο­μορ­φί­ες του ελ­λη­νι­κού κοι­νω­νι­κού σχη­μα­τι­σμού και τη γε­νι­κή αυ­το­πει­θάρ­χι­ση του πλη­θυ­σμού στα δύ­σκο­λα μέτρα του lockdown, κερ­δή­θη­καν πάνω από 2 μήνες με χα­μη­λή διά­δο­ση του ιού και λι­γό­τε­ρα θύ­μα­τα απ’ ότι σε άλλες χώρες της Ευ­ρώ­πης. Όμως όλοι γνω­ρί­ζουν ότι δεν πρό­κει­ται για κάτι πα­ρα­πά­νω από κέρ­δι­σμα χρό­νου, αφού η απει­λή της παν­δη­μί­ας είναι πάντα πα­ρού­σα.

Ακρι­βώς γι’ αυτό η «επι­τυ­χία» που σπεύ­δει να αυ­το­πι­στω­θεί ο Μη­τσο­τά­κης είναι αβέ­βαιη κι εύ­θρα­στη.

Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν είναι φα­νε­ρό ότι η κυ­βέρ­νη­ση δεν έκανε τί­πο­τα το ου­σια­στι­κό για να αξιο­ποι­ή­σει το κέρ­δι­σμα χρό­νου κατά την πρώτη φάση της δο­κι­μα­σί­ας Covid19. Στο απο­λύ­τως κρί­σι­μο πεδίο του ΕΣΥ, η ΝΔ έχει να επι­δεί­ξει, μετά από 2μιση μήνες, την πρό­σλη­ψη λίγων εκα­το­ντά­δων επι­κου­ρι­κών για­τρών και νο­ση­λευ­τών-τριών με προ­σω­ρι­νές συμ­βά­σεις, όπως και τις εσω­τε­ρι­κές με­τα­θέ­σεις από την πρω­το­βάθ­μια πε­ρί­θαλ­ψη στα νο­σο­κο­μεία ανα­φο­ράς. Για να έχου­με μέτρο σύ­γκρι­σης θα πρέ­πει να σκε­φτού­με ότι σε χώρες που πραγ­μα­τι­κά «ζο­ρί­στη­καν» από τον Covid19, οι κυ­βερ­νή­σεις υπο­χρε­ώ­θη­καν να κά­νουν πολύ πιο βα­θιές «τομές»: Πχ στην Ισπα­νία το δη­μό­σιο δη­μιούρ­γη­σε μέσα σε 2 εβδο­μά­δες πάνω από 5.000 νέες «κλί­νες» ΜΕΘ μόνο στη Μα­δρί­τη, ενώ στη Γαλ­λία υπήρ­ξαν ου­σια­στι­κά μέτρα επί­τα­ξης του ιδιω­τι­κού τομέα υγεί­ας.

Στον κρί­σι­μο τομέα της μα­ζι­κής δη­μό­σιας εκ­παί­δευ­σης δεν έγινε απο­λύ­τως τί­πο­τα μετά το κλεί­σι­μο των σχο­λεί­ων. Η πρι­γκη­πέσ­σα Κε­ρα­μέ­ως εξήγ­γει­λε την επι­στρο­φή των μα­θη­τών στα θρα­νία χωρίς να έχει εξα­σφα­λί­σει ούτε ένα κτί­ριο πα­ρα­πά­νω, χωρίς προ­σλή­ψεις πρό­σθε­του εκ­παι­δευ­τι­κού προ­σω­πι­κού, χωρίς μη­χα­νι­σμό δια­χεί­ρι­σης πι­θα­νής «κρί­σης» σε ένα μα­ζι­κό σχο­λι­κό συ­γκρό­τη­μα, χωρίς βα­σι­κά υλικά και μέσα προ­στα­σί­ας, χωρίς δη­λα­δή να μπο­ρεί να μας πει τι έκανε μέσα σε αυ­τούς τους κρί­σι­μους 2μιση μήνες για να ορ­γα­νώ­σει τη λει­τουρ­γία της εκ­παί­δευ­σης στις νέες κι επι­κίν­δυ­νες συν­θή­κες.

Πέρα από τις «αε­ρά­τες» ανα­λύ­σεις που επι­μέ­νουν ότι σε και­ρούς έκτα­κτων ανα­γκών ενι­σχύ­ο­νται οι υπάρ­χου­σες-δια­θέ­σι­μες πο­λι­τι­κές ηγε­σί­ες, θα ήταν προ­τι­μό­τε­ρο να συ­γκε­ντρώ­σει κα­νείς την προ­σο­χή του σε αλ­λα­γές που συ­ντε­λού­νται κάτω από την επι­φά­νεια των ιδεών, των από­ψε­ων και των θε­σμών που δια­σφα­λί­ζουν τις «συ­ναι­νέ­σεις» και τις «ενό­τη­τες» που επι­τρέ­πουν στις υπάρ­χου­σες ηγε­σί­ες να ηγού­νται. Γιατί οι αλ­λα­γές είναι ση­μα­ντι­κές και αφο­ρούν «πυ­λώ­νες» της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης αστι­κής ηγε­μο­νί­ας.

Είναι προ­φα­νές ότι το κύρος των δη­μό­σιων νο­σο­κο­μεί­ων και των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε αυτά έχει αυ­ξη­θεί κα­τα­κό­ρυ­φα. Όμως όχι μόνο. Αντί­στρο­φα, έχει κα­τα­βα­ρα­θρω­θεί το κύρος του χι­λιο­τρα­γου­δι­σμέ­νου ιδιω­τι­κού τομέα πε­ρί­θαλ­ψης, για χάρη του οποί­ου τα τε­λευ­ταία 30 χρό­νια σφά­χτη­καν πολλά «παλ­λη­κά­ρια» της πο­λι­τι­κής και στή­θη­καν απί­στευ­τα σκάν­δα­λα.

Ολό­κλη­ροι κλά­δοι ερ­γα­ζο­μέ­νων που πα­λιό­τε­ρα υπο­τι­μή­θη­καν και λοι­δω­ρή­θη­καν (όπως τα «παι­διά» στις τα­χυ­με­το­α­φο­ρές και οι «κο­πέ­λες» στα σού­περ­μαρ­κετ) σή­με­ρα ανα­γνω­ρί­ζο­νται ως «ήρωες» χωρίς τους οποί­ους η κοι­νω­νία θα δυ­σκο­λευό­ταν να κρα­τή­σει τη συ­νο­χή της. Η Εκ­κλη­σία, αυτό το απο­λει­φά­δι του φε­ου­δαρ­χι­κού σκο­τα­δι­σμού, για πρώτη φορά μετά την εποχή του Χρι­στό­δου­λου, βλέ­πει το κύρος της να μειώ­νε­ται και ανα­γκά­ζε­ται να υπο­χω­ρή­σει, χωρίς καν ανα­μέ­τρη­ση.

Τέ­τοιοι πα­ρά­γο­ντες και διερ­γα­σί­ες «με­τρή­θη­καν» από τους ει­δι­κούς του κρά­τους που συμ­βού­λε­ψαν τον Μη­τσο­τά­κη στην πιο προ­σε­κτι­κή αντι­με­τώ­πι­ση των υπο­δειγ­μα­τι­κών ερ­γα­τι­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων στις μέρες της κα­ρα­ντί­νας. Γιατί στο πλευ­ρό των ανα­γκα­στι­κά λίγων απερ­γών και δια­δη­λω­τών, έστε­κε η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία που «εξου­σιο­δο­τού­σε» όσους κα­τέ­βη­καν στο δρόμο, να μι­λή­σουν για λο­γα­ρια­σμό των πολ­λών. Τέ­τοιοι πα­ρά­γο­ντες και διερ­γα­σί­ες εξη­γούν την τα­χύ­τα­τα εμ­φά­νι­ση των νε­ο­λαι­ί­στι­κων αυ­θόρ­μη­των δια­θέ­σε­ων αντί­στα­σης στις πλα­τεί­ες, και αυτοί είναι οι λόγοι που υπα­γο­ρεύ­ουν στους μπρά­βους του Χρυ­σο­χο­ΐ­δη τη «δυ­να­μι­κή» αντι­με­τώ­πι­ση του φαι­νο­μέ­νου, ανα­γκά­ζο­ντας την ΕΛΑΣ σε αξε­πέ­ρα­στες κω­λο­τού­μπες όπως το «πα­γι­δευ­τή­κα­με στην Κυ­ψέ­λη».

Αυτοί οι ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες θα ενι­σχυ­θούν ιδιαί­τε­ρα από το τσου­νά­μι αστά­θειας που επω­ά­ζε­ται στην οι­κο­νο­μία.

Ο Αλ. Τσί­πρας έχει δε­σμεύ­σει την οι­κο­νο­μία της χώρας μέχρι το 2060 σε μια πο­λι­τι­κή αι­μα­τη­ρών «πλε­ο­να­σμά­των» προ­κει­μέ­νου να χρη­μα­το­δο­τού­νται οι «δό­σεις» απο­πλη­ρω­μής του χρέ­ους. Σή­με­ρα η «συμ­φω­νία εξό­δου από τα μνη­μό­νια» με­τα­ξύ της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και των δα­νει­στών είναι κλι­νι­κά νεκρή. Όλες οι σχέ­σεις που πε­ρι­γρά­φο­νται σε αυτήν θα πρέ­πει να επα­να­δια­τυ­πω­θούν και αυτό είναι κάθε άλλο παρά εύ­κο­λο κα­θή­κον για την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, για τις ευ­ρω-ηγε­σί­ες για τους τρα­πε­ζί­τες. Γιατί κατά το ΔΝΤ και τους «οί­κους» αξιο­λό­γη­σης, η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία θα κα­τα­γρά­ψει δι­ψή­φια πο­σο­στά ελ­λειμ­μά­των, γιατί η ευ­ρω­ζώ­νη θα αντι­με­τω­πί­σει μετά το Brexit νέα και εντο­νό­τα­τα «τρα­ντάγ­μα­τα» όπως μια πι­θα­νή χρε­ο­κο­πία (ή έξοδο…) της Ιτα­λί­ας. Γιατί, επί­σης, όπως δεί­χνουν οι γερ­μα­νι­κές απο­φά­σεις, η πε­ρι­βό­η­τη «ευ­ρω­παϊ­κή αλ­λη­λεγ­γύη» απο­δει­κνύ­ε­ται πα­ρα­μύ­θι για μικρά παι­διά.

Τα ζη­τή­μα­τα αυτά δεν είναι μα­κρο­πρό­θε­σμα. Σύμ­φω­να με την Hazelblad τα ερω­τή­μα­τα σχε­τι­κά με τη βιω­σι­μό­τη­τα των 4 ελ­λη­νι­κών «συ­στη­μι­κών» τρα­πε­ζών θα ανέ­βουν άμεσα στην επι­και­ρό­τη­τα.

Μπρο­στά σε αυτό το τσου­νά­μι, όποιος πε­ρι­μέ­νει μια αυ­θόρ­μη­τη, μια οι­κειο­θε­λή στρο­φή του κε­φα­λαί­ου σε αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη (ή έστω σε μη-νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη) πο­λι­τι­κή, θα κου­ρα­στεί να πε­ρι­μέ­νει. Η απά­ντη­ση της κυ­ρί­αρ­χης τάξης, των κρα­τι­κών ελίτ και της κυ­βέρ­νη­σης, που ήδη είναι στα σκα­ριά της προ­ε­τοι­μα­σί­ας, θα είναι το… 5ο μνη­μό­νιο. Τα δη­μο­σιεύ­μα­τα που προ­α­ναγ­γέ­λουν την αύ­ξη­ση της ευ­ε­λι­ξί­ας, τη μεί­ω­ση των πραγ­μα­τι­κών μι­σθών και τη «στρα­τη­γι­κή» (δη­λα­δή με­γά­λη) μεί­ω­ση των δα­πα­νών για τις συ­ντά­ξεις και την πε­ρί­θαλ­ψη, πε­ρι­γρά­φουν τις κα­θε­στω­τι­κές προ­θέ­σεις.

Αυτά, όλα, πε­ρι­πλέ­κουν τον πο­λι­τι­κό σχε­δια­σμό του Μη­τσο­τά­κη. Τα σε­νά­ρια για εκλο­γι­κό αιφ­νι­δια­σμό πο­ντά­ρουν στο να αξιο­ποι­ή­σει τώρα η κυ­βέρ­νη­ση το δη­μο­σκο­πι­κό της προ­βά­δι­σμα για να εξα­σφα­λί­σει μια «ανα­νε­ω­μέ­νη εντο­λής» και κυ­ρί­ως μια πα­ρά­τα­ση του κυ­βερ­νη­τι­κού χρό­νου, ώστε να μπο­ρέ­σει πιο άνετα να πάρει τα μέτρα του μνη­μο­νί­ου 5. Οι πιο προ­σε­κτι­κοί και πιο έμπει­ροι, όμως, προει­δο­ποιούν για τον κίν­δυ­νο να διαι­σθαν­θεί ο κό­σμος την κο­μπί­να και η ΝΔ να βρε­θεί πρώτη… αλλά χωρίς αυ­το­δυ­να­μία. Και τότε, να ανοί­γουν οι πόρ­τες του τρε­λο­κο­μεί­ου… Η πα­ρα­μο­νή στο ση­με­ρι­νό κυ­βερ­νη­τι­κό και κοι­νο­βου­λευ­τι­κό σχήμα, συν­δυά­ζε­ται με την προ­ο­πτι­κή ανα­σχη­μα­τι­σμού. Τα κα­θε­στω­τι­κά ΜΜΕ προ­α­ναγ­γέ­λουν –σε αυτό το σε­νά­ριο- ρι­ζι­κή ανα­βάθ­μι­ση των «απο­φα­σι­σμέ­νων» φίλων των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων (για να κα­τα­λά­βε­τε, ο Βρού­τσης και ο Σταϊ­κού­ρας θε­ω­ρού­νται «δι­στα­κτι­κοί»…). Όμως αυτός ο δρό­μος, πα­ρό­λο που απο­φεύ­γει την εκλο­γι­κή δο­κι­μα­σία, δεν δια­σφα­λί­ζει και πολλή σι­γου­ριά: ο Μη­τσο­τά­κης θυ­μά­ται το «Κα­στε­λό­ρι­ζο» του αυ­το­δύ­να­μου ΓΑΠ και χάνει τον ύπνο του.

Το μόνο σί­γου­ρο μέσα σε αυτές τις πε­ρί­πλο­κες εξε­λί­ξεις είναι ότι δεν υπάρ­χει… σι­γου­ριά. Για το κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά, η έξο­δος από το lockdown πρέ­πει να λει­τουρ­γή­σει σαν ένα «κε­ντρί» ενερ­γο­ποί­η­σης. Βα­δί­ζου­με ολο­τα­χώς προς ση­μα­ντι­κές δο­κι­μα­σί­ες για τον κόσμο μας και η αντί­στα­σή του θα πρέ­πει να ορ­γα­νω­θεί. Βα­δί­ζου­με όμως, και προς ση­μα­ντι­κές πο­λι­τι­κές μάχες (ανε­ξάρ­τη­τα από τις κυ­βερ­νη­τι­κές απο­φά­σεις για τις εκλο­γές) όπου η Αρι­στε­ρά θα κλη­θεί να πα­ρου­σιά­σει πο­λι­τι­κές απα­ντή­σεις και, ακόμα, την πο­λι­τι­κή δύ­να­μη να πα­λέ­ψει για να τις επι­βά­λει.

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.