Η θλίψη των καλλιτεχνών δεν φοράει μάσκα

Η θλίψη των καλλιτεχνών δεν φοράει μάσκα

  • |

«Η εκπαίδευση είναι αξιοθαύμαστη. Τίποτα, όμως, που αξίζει να το γνωρίζεις δεν διδάσκεται». Θυμάμαι έναν καθηγητή μου στο Λονδίνο που ζήτησε να το αναπτύξουμε. Αυτό που υπογράμμισα ήταν η υπευθυνότητα. Δεν είναι αυτονόητη. Δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα γιατί το προκάλεσαν άλλα άτομα, κοινωνικές ή υγειονομικές συνθήκες πανδημίας. Ούτε τα προβλήματα απομακρύνονται από μόνα τους. Χρειάζονται λύσεις, όχι στιγμιαίες, αλλά μακροπρόθεσμες.

Εύα Νικολαΐδου

Ακουσα την υπουργό Πολιτισμού-αρχαιολόγο κ. Μενδώνη να δηλώνει: «Ποτέ δεν δόθηκαν τόσα στους καλλιτέχνες σε δυόμισι μήνες». Μα αυτό είναι μόνο το ζητούμενο! Αυτή η δήλωση είναι μια θαμπή αντανάκλαση ενός ανύπαρκτου σχεδίου.

Οπως ο συγγραφέας δεν μπορεί να χάσει τη χαρά της γραφής ή ο ζωγράφος την ομορφιά της δημιουργίας, έτσι και οι καλλιτέχνες την επαφή τους με τον κόσμο. Οι χώροι τέχνης δεν θέλουμε να γίνουν τάφοι της Αμφίπολης, ούτε κοιμητήρια. Οι άνθρωποι των τεχνών θέλουν ανοιχτά θέατρα και χώρους πολιτισμού, με συνθήκες όπου οι θεατές θα παρακολουθούν χωρίς φόβο.

Οσο είναι εκθαμβωτικό να ανακαλύπτεις μια πόλη μέσα από ερείπια, άλλο τόσο και πολύ περισσότερο είναι εκτυφλωτικό να βλέπεις το φως της τέχνης. Δώστε, λοιπόν, ένα ποσό και σ’ έναν γλύπτη να φιλοτεχνήσει το άγαλμα της θλίψης και να το τοποθετήσει στην είσοδο του υπουργείου Πολιτισμού. Θα απεικονίζει την αλήθεια. Γιατί ο κόσμος των καλλιτεχνών είναι βυθισμένος στη θλίψη. Είναι η μόνη που δεν φοράει μάσκα.

Οι καλλιτέχνες πρέπει να ξαναμπούν στα καμαρίνια τους. Στους ιερούς βωμούς όπου επεξεργάζονται το προζύμι με τις ψυχές τους, για να προσφέρουν το αντίδωρο σε όλους μας. Αυτή την ιερή σχέση πρέπει να ξανανιώσουν σύντομα.

.efsyn.gr