Η εκπαίδευση σε «καραντίνα»

Η εκπαίδευση σε «καραντίνα»

  • |

Το κερασάκι ήταν η τροπολογία της βιντεοσκόπησης. Αυτό ήταν το όριο ελαστικότητας των αντοχών μας

Έγινα παι­δα­γω­γός γιατί αγαπώ τη γνώση και τα παι­διά. Σπού­δα­σα και ξα­να­σπού­δα­σα και ακόμα σπου­δά­ζω. Χρό­νια ολό­κλη­ρα, όπως πολ­λοί, από σχο­λειό σε σχο­λειό, από πόλη σε πόλη,  με το φόβο της ανερ­γί­ας και της επα­να­πρό­σλη­ψης. Από το 1988 ως σή­με­ρα, μό­νι­μη πια από το 2010, πλη­ρώ­νο­μαι πε­ρί­που 1100  ευρώ, έχο­ντας πίσω μου 32 χρό­νια και τρία με­τα­πτυ­χια­κά. Κά­ποιοι λένε πως εί­μα­στε τε­μπέ­λη­δες και γω απλά γελώ, καθώς ακόμα συ­να­ντώ μα­θη­τές μου, με­γά­λους πια, να με αγκα­λιά­ζουν με αγάπη για όσα τους έμαθα, και γω απλά απα­ντώ πως πολλά βρά­δια ξε­νύ­χτη­σα προ­σπα­θώ­ντας να βρω τρό­πους να έρθω κοντά σε παι­διά με νοη­τι­κή στέ­ρη­ση, σε μα­θη­τές που αντι­με­τώ­πι­ζαν οι­κο­γε­νεια­κές δυ­σκο­λί­ες, σε παι­διά με οποια­δή­πο­τε μορ­φής ανα­πη­ρία

.Κατερίνα Θανοπούλου 

Είμαι μα­θη­μα­τι­κός ει­δι­κής αγω­γής και ευ­τυ­χής που από το 2016 πα­λεύ­ου­με στο σχο­λείο μου να δια­μορ­φώ­σου­με ένα δο­μη­μέ­νο πε­ρι­βάλ­λον γνώ­σης για όλα τα παι­διά και να λει­τουρ­γή­σου­με- πε­ρη­φα­νεύ­ο­μαι- σε ικα­νο­ποι­η­τι­κό βαθμό τα τμή­μα­τα έντα­ξης.

Κά­πο­τε οι μι­σθοί ήταν κα­λύ­τε­ροι, κό­πη­καν. Κά­πο­τε παίρ­να­με επι­δό­μα­τα, κό­πη­καν. Κά­πο­τε υπήρ­χε μια σειρά στους διο­ρι­σμούς, κό­πη­κε. Ονει­ρευό­μα­στε και αγω­νι­ζό­μα­στε να έχου­με λι­γό­τε­ρους μα­θη­τές, να μπο­ρού­με να εξα­το­μι­κεύ­σου­με τη δου­λειά μας, να γί­νου­με πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κοί και αντ΄αυτού τα τμή­μα­τα με­γα­λώ­νουν και τα σχο­λεία συγ­χω­νεύ­ο­νται, χωρίς πλαί­σιο και λο­γι­κή, θέ­το­ντας το κέρ­δος πάνω από τη γνώση.

Όταν ήρθε ο κο­ρω­ναϊ­ός και έκλει­σαν τα σχο­λεία η εκ­παι­δευ­τι­κή κοι­νό­τη­τα, με όλες τις δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τώ­πι­ζε, ήταν κοντά στους μα­θη­τές, κοντά στις οι­κο­γέ­νειες. Οι παι­δα­γω­γοί ήξε­ραν και ξέ­ρουν το ρόλο τους. Έστει­λα ασκή­σεις, μί­λη­σα και μιλώ με τα παι­διά μου, γνω­ρί­ζο­ντας απλά πως έπρε­πε να είμαι κοντά τους. Όχι για να τους κάνω μιά εξί­σω­ση πα­ρα­πά­νω, απλά για να κα­τα­λά­βουν ότι ο δά­σκα­λος είναι πάντα εκεί.

Ναι, πολ­λοί κα­θη­γη­τές δεν γνώ­ρι­ζαν και δεν γνω­ρί­ζουν τις νέες τε­χνο­λο­γί­ες. Πότε, όμως, σο­βα­ρά και με στο­χευ­μέ­νο προ­γραμ­μα­τι­σμό έγι­ναν, εντός του ωρα­ρί­ου, επι­μορ­φώ­σεις για τη χρήση τέ­τοιων μέσων στα σχο­λεία; Κι αν κά­ποιοι βια­στούν να πουν πως έγι­ναν  σε­μι­νά­ρια, ας ανα­λο­γι­στούν πως έγι­ναν και που εφαρ­μό­ζο­νται, σε ποιες δομές και με ποιες υπο­δο­μές. Ας ανα­λο­γι­στούν, επί­σης, ένα “γε­ρα­σμέ­νο” προ­σω­πι­κό που η πο­λι­τεία έπρε­πε με τιμές να το συ­ντα­ξιο­δο­τή­σει, έχο­ντας ήδη τη νέα γενιά μό­νι­μων εκ­παι­δευ­τι­κών στα σχο­λεία.

Ναι, πολ­λοί κα­θη­γη­τές, δεν μπο­ρούν να αγο­ρά­σουν όλο τον εξο­πλι­σμό και πολ­λές οι­κο­γέ­νειες επί­σης. Πότε, όμως σο­βα­ρά και με στο­χευ­μέ­νεο προ­γραμ­μα­τι­σμό κρά­τος, αυ­το­διοί­κη­ση και εκ­παι­δευ­τι­κοί φο­ρείς κα­τέ­γρα­ψαν τις ανά­γκες;  Κι αν κά­ποιοι βια­στούν να πουν μα τις έχου­με κα­τα­γρά­ψει, ας ανα­λο­γι­στούν, την ανε­πάρ­κεια που φά­νη­κε τις μέρες της κα­ρα­ντί­νας.

Ήταν, λοι­πόν, άνιση και πρ­βλη­μα­τι­κή η σύγ­χρο­νη και η ασύγ­χρο­νη εκ­παί­δευ­ση στις μέρες της κα­ρα­ντί­νας και είναι άνιση και προ­βλη­μα­τι­κή η εκ­παί­δευ­ση συ­νο­λι­κά.

Δεν απή­χα­με, δεν αρ­νη­θή­κα­με να το κά­νου­με με όλες τις δυ­σκο­λί­ες, όμως ταυ­τό­χρο­να διεκ­δι­κή­σα­με και διεκ­δι­κού­με τα αυ­το­νό­η­τα. Μό­νι­μο προ­σω­πι­κό, δομές και υπο­δο­μές με προ­σβα­σι­μό­τη­τα για όλα τα παι­διά, επι­μορ­φώ­σεις εντός ωρα­ρί­ου, ολι­γο­με­λή τμή­μα­τα, σύγ­χρο­να παι­δα­γω­γι­κά προ­γράμ­μα­τα και βι­βλία, υπο­στη­ρι­κτι­κό προ­σω­πι­κό, μι­σθούς αξιο­πρέ­πειας…

Δεν φο­βό­μα­στε την αξιο­λό­γη­ση, αλλά ανα­ρω­τιό­μα­στε με ποιά ερ­γα­λεία θα γίνει, από ποιούς θα γίνει και με τι σκοπό. Κάθε μέρα αξιο­λο­γού­μα­στε, κάθε μέρα που τα μάτια των μα­θη­τών μας χαί­ρο­νται όταν μα­θαί­νουν ή σκύ­βουν όταν κάτι δεν κα­τα­λα­βαί­νουν.

Σε αυ­τούς τους και­ρούς λοι­πόν, ανοί­γουν τα σχο­λεία, χωρίς λόγο κα­νέ­να. Κι αν για την Γ΄ Λυ­κεί­ου χρεια­ζό­ταν, για τις υπό­λοι­πες τά­ξεις δεν είχε κα­νέ­να νόημα, δεν θα έχει κα­νέ­να εκ­παι­δευ­τι­κό απο­τέ­λε­σμα. Μπο­ρού­σα­με να ορ­γα­νω­θού­με για να εί­μα­στε έτοι­μοι για τις αρχές της χρο­νιάς και να συ­μπλη­ρώ­σου­με την ύλη με έναρ­ξη νω­ρί­τε­ρα από την κα­θιε­ρω­μέ­νη, συ­νε­χί­ζο­ντας τις σύγ­χρο­νες και ασύγ­χρο­νες με­θό­δους έως την λήξη της χρο­νιάς.

Το κε­ρα­σά­κι ήταν η τρο­πο­λο­γία της βι­ντε­ο­σκό­πη­σης. Αυτό ήταν το όριο ελα­στι­κό­τη­τας των αντο­χών μας. Μην βια­στούν κά­ποιοι να πουν πως φο­βό­μα­στε να μας βι­ντε­ο­σκο­πούν, γιατί αυτό το στρέ­φουν στον ίδιο τους τον εαυτό. Ας μπού­νε λοι­πόν κά­με­ρες πα­ντού, στα σπί­τια, στις επι­χει­ρή­σεις, στα υπουρ­γεία, στις εφη­με­ρί­δες, στους παι­δι­κούς σταθ­μούς, στα δη­μό­σια ου­ρη­τή­ρια. Να γί­νου­με ένας απέ­ρα­ντος κι­νη­μα­το­γρά­φος θέ­α­σης!

Όχι, λοι­πόν, αυτή η τρο­πο­λο­γία δεν πρέ­πει στην πράξη να εφαρ­μο­στεί από κα­νέ­να!

Ας αντι­στρέ­ψου­με τη συ­ζή­τη­ση διεκ­δι­κώ­ντας τα αυ­το­νό­η­τα για μας, τα παι­διά και συ­νο­λι­κά την κοι­νω­νία!

……….

Η Κα­τε­ρί­να Θα­νο­πού­λου είναι Μα­θη­μα­τι­κός- Ει­δι­κής Αγω­γής. Διε­τέ­λε­σε Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Ατ­τι­κής για την κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή από το 2014 ως τον Νο­έμ­βριο του 2016, όπου και ανε­ξαρ­το­ποι­ή­θη­κε. Έχει γρά­ψει δύο ποι­η­τι­κές συλ­λο­γές Λα­βύ­ριν­θος Μνήμη και Άπνοια Μνήμη, εκδ. Άπαρ­σις

rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.