To θέμα είναι πώς απαντά η κοινωνία στην παρατεταμένη κρίση. Οι τεχνοκράτες δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αλλάξουν τα χούγια τους και τη νοοτροπία τους και με ωμή βία παραβιάζουν την αξιοπρέπεια των εργαζόμενων και όσων δυσκολεύονται να επιβιώσουν. Εχει γίνει τουλάχιστον κατανοητό ότι τούτη η δημοκρατία [μας] είναι ελλιπής και ανεπαρκής; Εχει μπει στο πετσί μας η ιδέα ότι χρειάζεται μια επιστροφή στη χωρίς εισαγωγικά κανονικότητα, δηλαδή στη συμμετοχή της κοινωνίας, σε καθημερινή βάση, στη λήψη αποφάσεων και να μην αρκείται στις εκλογικές στιγμές;
Γιώργος Σταματόπουλος
Θυμάται κανείς τι σημαίνουν, τι είναι, οι συλλογικές διεκδικήσεις; Δεν έχει νόημα στη μια εκλογική αναμέτρηση να επικρατούν οι μεν και στην άλλη οι δε [όποιου χρώματος] – σημασία έχει να κινητοποιηθούν τα κοινωνικά κινήματα…[της γειτονιούλας, της πόλης, της περιφέρειας] και όχι να περιμένει η κοινωνία τις «κοινωνικές δαπάνες», τα επιδόματα [που τείνουν να γίνουν θεσμός] μιας αδιάφορης και εχθρικής κυβέρνησης, που μεριμνά μόνο για τα συμφέροντα της προσφιλούς της άρχουσας τάξης [των ελίτ, καταπώς την αποκαλούν αυτήν την τάξη…].
Είναι δυνατόν να αναπτυχθούν τέτοια κινήματα μέσα σε αυτό το καθεστώς τρομοκρατίας και σύγχυσης στο οποίο έχουν εγκλωβιστεί τα μεσαία και χαμηλά στρώματα και να μην αγωνιά η κοινωνία εάν και πότε θα λάβει τα ψευδοεπιδόματα, για παραχωρήσεις εκ των άνω;
Οι πολλοί θα απαντούσαν αρνητικά, διότι οι πολλοί προτιμούμε να περάσουμε ένα Σαββατοκύριακο σε ένα εμπορικό κέντρο ή σε μια παραλία παρά να δείξουμε το ελάχιστο ενδιαφέρον [σεβασμό] για τα δημόσια ζητήματα και να συμμετάσχουμε έτσι στη λύση των αναφυόμενων καθημερινά προβλημάτων. Ανάγκη πάσα, άρα, λένε όσοι ασχολούνται ακόμη με εξεύρεση λύσεων έξω από κομματικές ντιρεκτίβες, να ξεριζωθεί η αιτία της κοινωνικής απάθειας και αδράνειας, που δεν είναι άλλη, ετούτη τη στιγμή, από τον παθητικό καταναλωτισμό και την τηλεπληξία (και τη βύθιση [αποχαύνωση] στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης).
Να εμφανιστεί μια αχειραγώγητη δημοκρατία, αυθόρμητη, χωρίς καθοδηγητές και ιεραρχίες. Λέμε τώρα, αλλά τι να κάνει κανείς που δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική έξω από τη βάση της πολιτικής κοινωνίας; Τοπικές οργανώσεις να διεκδικούν τα δικαιώματά τους στις τοπικές κοινότητες και μέσα στο υπάρχον σύστημα και να υψώνουν τον δικό τους δημοκρατικό και όχι «δημοκρατικό» λόγο, αστικές κοινότητες να παρεμβαίνουν στην αγορά, στο δημόσιο, να καταλάβουν τον δικό τους χώρο, έστω και μέσα στο νέο, αλλά τόσο παλιό και απηρχαιωμένο, καθεστώς.
Ο λόγος εδώ για δημιουργία θεσμών κόντρα στους επίσημους, που ίσως θα ανοίξουν καινούργιους, ελπιδοφόρους ορίζοντες σε όσους προσέλθουν να δουν μια διαφορετική, πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη δημοκρατία.
Οι αρχαίοι εφηύραν τη δημοκρατία και έζησε αυτή όσο έζησε. Ο καθείς [και ο πιο αμαθής] αποφάσιζε [χωρίς να στοχάζεται] για τον δημόσιο βίο – και είχε και αυτή βέβαια τους επικριτές της, με πρώτον και καλύτερο τον Πλάτωνα. Και σήμερα πολλοί ανθυπομειδιούν στο άκουσμα και μόνο της έννοιας της άμεσης δημοκρατίας. Βέβαια το ανθυπομειδίαμα θα τους μείνει – εάν αλλιώς στοχάζονται ας βγουν και ας μας το πουν, μπας και ανοίξουμε κι εμείς τα στραβά μας…
.efsyn.gr
