Αγώνας απέναντι στον κορωνοϊό, την κυβέρνηση και τους εργοδότες

Μετά τις “τροχιοδεικτικές” κινητοποιήσεις του Απρίλη και της Πρωτομαγιάς

Οι ερ­γα­ζό­με­νες κι οι ερ­γα­ζό­με­νοι στην Ελ­λά­δα και σε όλο τον κόσμο κα­λού­νται να δη­μιουρ­γή­σουν τη δική τους κα­νο­νι­κό­τη­τα, αφού προ­κα­λού­νται και προ­σκα­λού­νται και πάλι στην πίστα της αντι­πα­ρά­θε­σης με την «άλλη τάξη». Βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με μια διπλή κρίση, υγειο­νο­μι­κή και οι­κο­νο­μι­κή. Μια κρίση για την οποία, ούτε αυτήν τη φορά, ευ­θύ­νο­νται, αλλά οι «από πάνω» τη με­τα­τρέ­πουν σε ευ­και­ρία αντερ­γα­τι­κών επι­θέ­σε­ων σα­ρω­τι­κής κλί­μα­κας.

Κατερίνα Γιαννούλια

Η ευ­και­ρία ενυ­πάρ­χει, όμως και στη δική μας την πλευ­ρά, στην πλευ­ρά του κό­σμου της δου­λειάς.

Μετά από 10 χρό­νια μνη­μο­νί­ων και μο­νο­με­ρούς λι­τό­τη­τας υπάρ­χει και η εμπει­ρία στην πλευ­ρά μας.

Οι «πό­ντοι» που πι­στώ­θη­κε η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ λόγω της «ευ­τυ­χούς» πο­ρεί­ας (προς το παρόν) της παν­δη­μί­ας στην Ελ­λά­δα, είναι τόσο επι­σφα­λείς, όσο και οι ερ­γα­σια­κές συν­θή­κες που επι­χει­ρεί να επι­βάλ­λει.

Ο φόβος για τον ιό και το Εξα­σθε­νη­μέ­νο Σύ­στη­μα Υγεί­ας, οι πρω­τό­γνω­ρες κα­τα­στά­σεις, η κοι­νω­νι­κή απο­στα­σιο­ποί­η­ση, η δυ­σκο­λία, η μο­να­ξιά, το άγνω­στο, ήταν ευ­νοϊ­κοί πα­ρά­γο­ντες για την ερ­γο­δο­σία, τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη κυ­βέρ­νη­ση και τη συ­ναι­νε­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση, που επι­χεί­ρη­σαν να τους εκ­με­ταλ­λευ­τούν στο έπα­κρο και να επι­βάλ­λουν κα­ρα­ντί­να για πάντα και σιω­πη­τή­ριο στην ερ­γα­τι­κή τάξη.

Αυτό έσπα­σε, τε­λι­κά, με σχε­τι­κή ευ­κο­λία, όπως απο­δεί­χτη­κε, μετά από συ­νει­δη­τή προ­σπά­θεια κά­ποιων δυ­νά­με­ων συν­δι­κα­λι­στι­κών και πο­λι­τι­κών, στις 7 Απρί­λη, σε νο­σο­κο­μεία, Κέ­ντρα Υγεί­ας, Πε­ρι­φέ­ρειες κλπ.

Τότε (φαί­νε­ται μα­κρι­νό), υπήρ­ξε έντο­νη συ­ζή­τη­ση στην ίδια τη συν­δι­κα­λι­στι­κή και πο­λι­τι­κή αρι­στε­ρά, γιατί οι συν­θή­κες έμοια­ζαν ανυ­πέρ­βλη­τες.

Ο κό­σμος αντα­πο­κρί­θη­κε στο κά­λε­σμα πε­ρισ­σό­τε­ρο από το ανα­με­νό­με­νο και έδει­ξε τα πρώτα ση­μά­δια διά­θε­σης αντί­στα­σης.

Η εμπει­ρι­κή από­δει­ξη, σε μα­ζι­κό επί­πε­δο, για την υπε­ρο­χή του Δη­μο­σί­ου ένα­ντι του Ιδιω­τι­κού, στο βα­σι­κό αγαθό της Υγεί­ας κατ’ αρχάς, ήταν και είναι υπέρ μας, υπέρ της ορ­γά­νω­σης της κοι­νω­νί­ας με βάση το συλ­λο­γι­κό συμ­φέ­ρον και όχι τα κέρδη των λίγων, τα κέρδη των επι­χει­ρη­μα­τιών.

Οι κα­ταγ­γε­λί­ες για ερ­γο­δο­τι­κές αυ­θαι­ρε­σί­ες είναι αμέ­τρη­τες και έρ­χο­νται από πα­ντού, σε κάθε ορ­γα­νω­μέ­νη δύ­να­μη (σω­μα­τεία βάσης, συν­δι­κα­λι­στι­κές πα­ρα­τά­ξεις, ερ­γα­τι­κά σχή­μα­τα,δια­δι­κτυα­κές κα­μπά­νιες). Ο κό­σμος της δου­λειάς συ­νει­δη­το­ποιεί την κα­τά­στα­ση και θέλει να αντι­δρά­σει.

Αγω­νι­στι­κά ρήγ­μα­τα της κα­ρα­ντί­νας και των πε­ριο­ρι­σμών συ­νέ­χι­σαν να εμ­φα­νί­ζο­νται, όλο και πιο θαρ­ρε­τά, στις 14 και 15 Απρί­λη (έξω από το Υπ. Ερ­γα­σί­ας και στα σού­περ μάρ­κετς), ενώ, απερ­γία διαρ­κεί­ας (από τις 23 Απρί­λη) γί­νε­ται από τους συμ­βα­σιού­χους στην Υπη­ρε­σία Ασύ­λου του Υπ. Με­τα­νά­στευ­σης και Ασύ­λου, ως απά­ντη­ση στο ρε­βαν­σι­σμό της κυ­βέρ­νη­σης απέ­να­ντι στο σω­μα­τείο των ερ­γα­ζο­μέ­νων, με τη μη ανα­νέ­ω­ση των συμ­βά­σε­ων σε 17 άτομα, με επό­με­νο κά­λε­σμα για συ­μπα­ρά­στα­ση στην 24ωρη Απερ­γία στις 18 Μαΐου, ημέρα επα­να­λει­τουρ­γί­ας της Υπη­ρε­σί­ας Ασύ­λου. Οι μι­κρές κι­νη­το­ποι­ή­σεις ανα­πλη­ρω­τριών-ών εκ­παι­δευ­τι­κών στο Υπ. Παι­δεί­ας, εν τω μέσω της κα­ρα­ντί­νας, αλλά και τα πρό­στι­μα που «έπε­σαν» έδει­χναν στην κυ­βέρ­νη­ση και την κοι­νω­νία, ότι όσο οι επι­θέ­σεις συ­νε­χί­ζο­νται, το σιω­πη­τή­ριο δεν περ­νά­ει. Η επό­με­νη μέ­ρα-σταθ­μός, η 28 Απρί­λη, ένωσε ξανά τις φωνές των ερ­γα­ζο­μέ­νων έξω από τις Δη­μό­σιες δομές Υγεί­ας, για την υπε­ρά­σπι­ση και την ενί­σχυ­ση του Δη­μό­σιου Συ­στή­μα­τος Υγεί­ας, λίγο πριν την Πρω­το­μα­γιά.

Μια Πρω­το­μα­γιά που τε­λι­κά δεν ήταν πα­ρηκ­μα­σμέ­νη επέ­τειος, αλλά πραγ­μα­τι­κή αγω­νία, με αυ­το­πρό­σω­πη πα­ρου­σία, αντι­προ­σω­πευ­τι­κού πο­σο­στού του κι­νή­μα­τος, για την τροπή που θα πά­ρουν οι ερ­γα­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις στη συ­νέ­χεια.

Υπό τη σκλη­ρή πίεση της κα­πι­τα­λι­στι­κής οι­κο­νο­μί­ας για άρση των πε­ριο­ρι­στι­κών μέ­τρων και σε συν­δυα­σμό με την πλήρη απο­κά­λυ­ψη των κυ­βερ­νη­τι­κών σχε­δί­ων για ανα­τρο­πή κάθε «κα­νο­νι­κό­τη­τας», ακόμα και αυτής της φτω­χής κι επί­φο­βης που είχε απο­μεί­νει από την προη­γού­με­νη και ημι­τε­λή με­γά­λη κρίση, ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας δεν μπο­ρεί και δεν του επι­τρέ­πουν οι συν­θή­κες να γυ­ρί­σει πίσω. Το πίσω δεν υπάρ­χει.

Τα κραυ­γα­λέα νο­μο­σχέ­δια του Πε­ρι­βάλ­λο­ντος (νόμος, πλέον) και της Παι­δεί­ας δεν άφη­σαν και δεν αφή­νουν πε­ρι­θώ­ρια για συμ­βο­λι­κές μάχες και κι­νη­το­ποι­ή­σεις με «κου­κί­δες» και αντι­προ­σώ­πους, σε καμιά τα­ξι­κή δύ­να­μη.

Ακόμα και οι γρα­φειο­κρά­τες των ανώ­τε­ρων και ανώ­τα­των κλι­μα­κί­ων του συν­δι­κα­λι­σμού έχουν ανα­γκα­στεί από τις εξε­λί­ξεις να μη «μέ­νουν σπίτι», να συ­νε­δριά­σουν και να πά­ρουν κά­ποιες πρω­το­βου­λί­ες.

Η γρα­φι­κή και εξα­φα­νι­σμέ­νη στα δύ­σκο­λα, ηγε­σία της ΠΟ­Ε­ΔΗΝ, επα­νεμ­φα­νί­στη­κε με κά­ποιο τρόπο στις 12 Μάη(πα­γκό­σμια ημέρα των νο­ση­λευ­τών /τριων), υπό την πίεση και της ενω­τι­κής αρι­στε­ρής πα­ρά­τα­ξης των για­τρών μας στην ΟΕΝΓΕ.

Οι αντι­δρά­σεις στο ν/σ για την Παι­δεία προ­α­ναγ­γέλ­λουν μα­ζι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σει­ςκαι η ενό­τη­τα εκ­παι­δευ­τι­κών-μα­θη­τών-φοι­τη­τών-γο­νιών μοιά­ζει πιο εφι­κτή κι επι­κίν­δυ­νη για την κυ­βέρ­νη­ση και τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες-φί­λους της. Με­γά­λες κι­νη­το­ποι­ή­σεις έγι­ναν ήδη, ξε­χω­ρί­ζο­ντας αυτή της Τε­τάρ­της 13/5.

Με­γά­λο μέρος της ερ­γα­ζό­με­νης κοι­νω­νί­ας, όσο κι αν συ­μπά­θη­σε και υπά­κου­σε το με­τριο­πα­θή για­τρό Σ. Τσιό­δρα, συ­νει­δη­το­ποιεί μέρα με τη μέρα ότι οι οι­κο­νο­μι­κές κι ερ­γα­σια­κές επι­θέ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης δεν έχουν όρια και δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται παρά στους δρό­μους, με αγώ­νες.

Ο ιδιω­τι­κός το­μέ­ας, με τις με­γα­λύ­τε­ρες κα­τα­στρα­τη­γή­σεις δι­καιω­μά­των, μι­σθών, συμ­βά­σε­ων, ωρα­ρί­ων, αδειών, με τους με­γα­λύ­τε­ρους κιν­δύ­νους στη σω­μα­τι­κή και ψυ­χι­κή υγεία των ερ­γα­ζο­μέ­νων, με τις με­γα­λύ­τε­ρες πιέ­σεις για να εξα­σφα­λι­στούν τα κέρδη των ερ­γο­δο­τών, πα­ρό­λο που έδει­ξε διά­θε­ση αντι­στά­σε­ων (πχ κι­νη­το­ποί­η­ση στη ΒΕΑΤ κ.ά.), δεν μπο­ρεί, λόγω της συν­δι­κα­λι­στι­κής του κα­τά­στα­σης να ενώ­σει τον κόσμο της δου­λειάς.

Μια πο­λύ­τι­μη υπη­ρε­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων του Δη­μο­σί­ου (με την Υγεία και την Παι­δεία να βρί­σκο­νται στο επί­κε­ντρο των διεκ­δι­κή­σε­ων) είναι να ορ­γα­νώ­σουν απερ­για­κά γε­γο­νό­τα με σχε­δια­σμέ­νους σταθ­μούς, ενω­τι­κή δράση και κοινά αι­τή­μα­τα για όλη την κοι­νω­νία της δου­λειάς, για να εκ­φρα­στούν οι μι­κροί και με­γά­λοι αγώ­νες, για να στα­θού­με απέ­να­ντι σε όλους όσους, τόσα χρό­νια, από τη Μαρ­φίν και μετά, ομνύ­ουν στην επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα (υγιή ή όχι) και την ανά­πτυ­ξη (πρά­σι­νη ή…μπλε), αφή­νο­ντας τις ζωές μας στην τύχη του ιδιω­τι­κού τομέα, δια­λύ­ο­ντας κάθε κοι­νω­νι­κή και δη­μό­σια φρο­ντί­δα και προ­στα­σία, για τα κέρδη των λίγων.

Η συν­δι­κα­λι­στι­κή και πο­λι­τι­κή αρι­στε­ρά κα­λεί­ται άλλη μια φορά να ορ­γα­νώ­σει στα σω­μα­τεία, τις ομο­σπον­δί­ες και τα συν­δι­κά­τα, την πα­ρέμ­βα­σή της, για να ενω­θούν οι αγω­νι­στι­κές εστί­ες και δια­θέ­σεις, σε πιο με­γά­λους απερ­για­κούς σταθ­μούς (τέλος Μάη-αρ­χές Ιούνη), για να επι­βλη­θεί η κα­νο­νι­κό­τη­τα των «από κάτω». Το ζή­τη­μα είναι επεί­γον!

rproject.gr/