Νιλ Ντέιβιντσον (1957-2020): Αποχαιρετισμός σε έναν Σκοτσέζο φίλο

Νιλ Ντέιβιντσον (1957-2020): Αποχαιρετισμός σε έναν Σκοτσέζο φίλο

  • |

Πέθανε πριν από λίγες εβδομάδες ο Νιλ Ντέιβιντσον, σε ηλικία 62 χρόνων, μετά από μια σύντομη «μάχη» με τον καρκίνο.

Στις σχε­τι­κές νε­κρο­λο­γί­ες στο ίντερ­νετ, η διε­θνής ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά απο­χαι­ρέ­τι­σε τον πιο προι­κι­σμέ­νο σύγ­χρο­νο σκο­τσέ­ζο μαρ­ξι­στή κι έναν από τους πιο προι­κι­σμέ­νους της γε­νιάς του στη Βρε­τα­νία. Ο Νιλ υπήρ­ξε μέλος του SWP (1984-2013), ιδρυ­τι­κό στέ­λε­χος του RS21 (Revolutionary Socialism 21st Century) στη Βρε­τα­νία, του IS στη Σκο­τία και ενερ­γός ακτι­βι­στής υπέρ της ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σης της Σκο­τί­ας από αρι­στε­ρή/μαρ­ξι­στι­κή σκο­πιά.

Αντώνης Νταβανέλος

Ο Νιλ γεν­νή­θη­κε σε φτωχή οι­κο­γέ­νεια στο αγρο­τι­κό Αμπερ­ντίν. Ποτέ δεν ντρά­πη­κε γι’ αυτήν την κα­τα­γω­γή, δια­τη­ρώ­ντας τη σχε­τι­κή βαριά προ­φο­ρά στις ομι­λί­ες του. Τε­λειώ­νο­ντας το σχο­λείο, ήταν ένας πανκ, που μέσα από το κί­νη­μα Ροκ Ενά­ντια στο Φα­σι­σμό, μπήκε στην Anti-Nazi League και άρ­χι­σε τη ζωή του ως μαρ­ξι­στής.

Για να ζήσει δού­λε­ψε ως δη­μό­σιος υπάλ­λη­λος, όπου κι έβαλε τα θε­μέ­λια της άπο­ψής του για την υπο­χρέ­ω­ση των μαρ­ξι­στών ακτι­βι­στών να ανα­πτύσ­σουν συ­γκε­κρι­μέ­νη συν­δι­κα­λι­στι­κή δράση, σε όποιο χώρο κι αν βρέ­θη­καν να δου­λεύ­ουν. Υπήρ­ξε ένας απί­στευ­τα πο­λυ­μα­θής αυ­το­δί­δα­κτος. Το διά­βα­σμά του στους κλασ­σι­κούς έγινε με ένα δικό του πρό­γραμ­μα που άρ­χι­ζε στις 5 το πρωί μέχρι να έρθει η ώρα να πάει στη δου­λειά.

Τα απο­τε­λέ­σμα­τα της δου­λειάς του είχαν πλα­τιά ανα­γνώ­ρι­ση και ο Νιλ βρέ­θη­κε να δι­δά­σκει στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Γλα­σκό­βης, με ει­δί­κευ­ση στην ανά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού στην Σκο­τία και το ρόλο του στη συ­γκε­κρι­μέ­νη δια­μόρ­φω­ση του κρά­τους στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο. Το βι­βλίο του «The Origins of Scottish Nationhood» τι­μή­θη­κε με το βρα­βείο Ντόι­τσερ για τις ιστο­ρι­κές με­λέ­τες. Το βα­σι­κό του έργο «How Revolutionary were the Bourgeois Revolutions?» συ­νο­ψί­ζει τις ερ­γα­σί­ες του για την ιστο­ρι­κή ανά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού, του κρά­τους και της εθνι­κής συ­νεί­δη­σης, σε αντι­πα­ρά­θε­ση με τους απο­λο­γη­τές του κα­πι­τα­λι­σμού μέσα στις πα­νε­πι­στη­μια­κές κοι­νό­τη­τες, κυ­ρί­ως στις ΗΠΑ και τη Βρε­τα­νία.

Ο Νιλ πα­ρέ­μει­νε πάντα ένας πο­λι­τι­κός αγω­νι­στής. Μέσα στο SWP ανέ­πτυ­ξε μια κα­θα­ρή, αλλά μη-δογ­μα­τι­κή, «ανοι­χτή» μαρ­ξι­στι­κή φωνή. Όταν το 2006-07 η ορ­γά­νω­σή του μπήκε σε μια πρώτη κρίση (με «άξονα» τη λα­θε­μέ­νη με­τω­πι­κή πο­λι­τι­κή) ο Νιλ πρω­το­στά­τη­σε στις πρω­το­βου­λί­ες «δη­μο­κρα­τι­κής με­τε­ξέ­λι­ξης» του SWP, με στόχο να αυ­το­προ­στα­τευ­τεί η ορ­γά­νω­ση από ανά­λο­γα φαι­νό­με­να κρί­σης/δια­λυ­τι­σμού. Το 2013, όταν το SWP βυ­θί­στη­κε σε νέα βα­θύ­τε­ρη κρίση, ο Νιλ απο­χώ­ρη­σε συμ­με­τέ­χο­ντας στην προ­σπά­θεια να φτια­χτεί εναλ­λα­κτι­κή λύση στη Βρε­τα­νία, αλλά και ει­δι­κό­τε­ρα στη Σκο­τία. Ποτέ δεν «χά­ρη­κε» και δεν πα­νη­γύ­ρι­σε τις ορ­γα­νω­τι­κές κρί­σεις στη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά, έχο­ντας την ωρι­μό­τη­τα να δια­κρί­νει τους κιν­δύ­νους του δια­λυ­τι­σμού.

Ο Νιλ Ντέι­βιν­τσον συ­γκλο­νί­στη­κε από τους αγώ­νες στην Ελ­λά­δα και πα­ρα­κο­λού­θη­σε από κοντά τις προ­σπά­θειές μας, είτε στην εποχή της ρι­ζο­σπα­στι­κής ανό­δου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, είτε στην κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο της κρί­σης, της «κω­λο­τού­μπας» και της διά­σπα­σης του 2015. Ήρθε πάντα πρό­θυ­μα σαν ομι­λη­τής στις εκ­δη­λώ­σεις του Rproject και του Κόκ­κι­νου Δί­κτυου.

Ήταν ένας «ζε­στός», ευ­γε­νι­κός και άνε­τος άν­θρω­πος, πρό­θυ­μος να βοη­θή­σει με τις γνώ­σεις του και φρο­ντί­ζο­ντας πάντα να κρύ­βει την υπε­ρο­πλία του σε διά­βα­σμα για να μη βάλει σε μειο­νε­κτι­κή θέση τους συ­νο­μι­λη­τές του. Μια μπύρα ή ένα πο­τή­ρι κρασί (ενί­ο­τε και με­ρι­κά πα­ρα­πά­νω…) ήταν μια προ­αι­ρε­τι­κή πο­λυ­τέ­λεια, που γι­νό­ταν όμορ­φα απο­δε­κτή.

Ο Νιλ ήταν από τους βα­σι­κούς υπο­στη­ρι­κτές του Lexit, υπο­στη­ρί­ζο­ντας τη ρήξη με την υπαρ­κτή ΕΕ χωρίς καμιά πα­ρα­χώ­ρη­ση στον εγ­γλέ­ζι­κο εθνι­κι­σμό, τους Τό­ρη­δες και την ακρο­δε­ξιά. Θα θυ­μά­μαι για πάντα την πε­ρι­παι­κτι­κή φλο­γί­τσα στα μάτια του, όταν κά­ποιοι ακραιφ­νείς «αντι­κα­πι­τα­λι­στές» του έκα­ναν μα­θή­μα­τα διε­θνι­σμού, είτε σχε­τι­κά με την ΕΕ είτε σχε­τι­κά με την ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­ση της Σκο­τί­ας. Κυ­ρί­ως θα θυ­μά­μαι την από­λυ­τη ταύ­τι­ση, την αγάπη στη ματιά του Νιλ όταν κοι­τού­σε (ή όταν έδει­χνε…) τις φω­το­γρα­φί­ες από τους με­γά­λους αγώ­νες της επο­χής του 2010-13 στην Ελ­λά­δα.

Χά­σα­με έναν πο­λύ­τι­μο σύ­ντρο­φο.

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.