Κύμα δίκαιης οργής

Κύμα δίκαιης οργής

  • |

Εξέγερση και άγρια καταστολή στον ισχυρότερο καπιταλισμό του πλανήτη

Η δο­λο­φο­νία του αφρο­α­με­ρι­κα­νού Τζoρτζ Φλόιντ από λευκό αστυ­νο­μι­κό στη Μι­νε­ά­πο­λη της Μι­νε­σό­τα ήταν η σπίθα που πυ­ρο­δό­τη­σε μια έκρη­ξη. Ο Φλόιντ απο­τε­λεί ένα ακόμη όνομα σε μια μακρά λίστα δο­λο­φο­νη­μέ­νων αφρο­α­με­ρι­κα­νών στις ΗΠΑ. Όμως το όνομά του γρά­φτη­κε on camera και με ένα γό­να­το να του πα­τά­ει το λαιμό στην άσφαλ­το.

Νικόλας Κολυτάς

Από εκεί­νη τη στιγ­μή ένα κύμα οργής έχει κα­τα­κλεί­σει τις ΗΠΑ. Συ­γκρου­σια­κές δια­δη­λώ­σεις σε όλες τις με­γά­λες πό­λεις, κα­μέ­να αστυ­νο­μι­κά τμή­μα­τα, απώ­λεια του ελέγ­χου από την αστυ­νο­μία, συν­δρο­μή της εθνο­φρου­ράς, απα­γό­ρευ­ση κυ­κλο­φο­ρί­ας σε μια σειρά από πό­λεις, είναι λίγα από όσα συ­νέ­βη­σαν τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες. Το σκη­νι­κό θυ­μί­ζει μάλ­λον ει­κό­να από το μέλ­λον που ήρθε αρ­κε­τά γρή­γο­ρα. Πρω­τα­γω­νι­στές όλοι οι ξε­χα­σμέ­νοι και εξου­θε­νω­μέ­νοι από τον πιο ισχυ­ρό κα­πι­τα­λι­σμό του πλα­νή­τη. Πίσω από το σύν­θη­μα «I can’t breath» εκτός από το κί­νη­μα των μαύ­ρων συ­ντάσ­σο­νται φτω­χοί ερ­γα­ζό­με­νοι, λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νοι, μέλη της lgbtqi κοι­νό­τη­τας, άν­θρω­ποι που κα­θη­με­ρι­νά βιώ­νουν τη βαρ­βα­ρό­τη­τα του φα­ντα­χτε­ρού αμε­ρι­κά­νι­κου μο­ντέ­λου.

Τα δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια του Ντό­ναλντ Τραμπ δεί­χνουν πολύ λίγα μπρο­στά στα εκα­τομ­μύ­ρια κα­τα­πιε­σμέ­νων που βρά­ζουν από οργή. Ο Αμε­ρι­κα­νός πρό­ε­δρος δεν μπο­ρού­σε να φα­ντα­στεί ότι οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες θα έφτα­ναν μέχρι το κα­τώ­φλι του Λευ­κού Οίκου, τη Λα­φα­γιέτ Σκου­έρ. Ότι το σύν­θη­μα «Black lives matter» θα δο­νού­σε την κα­ρέ­κλα του τόσο έντο­να. Όμως είναι αφο­πλι­στι­κή η ομοιό­τη­τα της αντί­δρα­σης της κα­πι­τα­λι­στι­κής εξου­σί­ας μπρο­στά στην αυ­θόρ­μη­τη οργή των από κάτω σε πα­γκό­σμια κλί­μα­κα. Ο πρό­ε­δρος των ΗΠΑ αφού προει­δο­ποί­η­σε με τρο­με­ρή ει­λι­κρί­νεια ότι αν οι δια­δη­λω­τές επι­χει­ρού­σαν να μπου­κά­ρουν στο Λευκό Οίκο θα αντι­με­τώ­πι­ζαν «τα αγριό­τε­ρα σκυ­λιά και τα απει­λη­τι­κό­τε­ρα όπλα που έχει δει ποτέ», στη συ­νέ­χεια στο­χο­ποί­η­σε όσους δί­καια δια­μαρ­τύ­ρο­νται και να μι­λή­σει για «πλια­τσι­κο­λό­γους και αναρ­χι­κούς», ενώ μι­λού­σε για «ανά­γκη συμ­φι­λί­ω­σης» και για «δια­βε­βαί­ω­ση από­δο­σης δι­καιο­σύ­νης». Τα έχου­με ακού­σει πολ­λά­κις και εδώ. Ακρι­βώς τα ίδια με ακρι­βώς την ίδια σειρά.

Όμως σε τέ­τοιες πε­ριό­δους εμ­φά­νι­σης μα­ζι­κών και ρι­ζο­σπα­στι­κών εκρή­ξε­ων αξί­ζει να εστιά­σου­με στο πώς ξε­γυ­μνώ­νε­ται ο σύγ­χρο­νος κα­πι­τα­λι­σμός από κάθε επί­φα­ση δη­μο­κρα­τί­ας. Όταν οι ου­ρα­νο­ξύ­στες, τα talk shows και τα πάσης φύ­σε­ως υπερ­θε­ά­μα­τα αδυ­να­τούν να εξα­σφα­λί­σουν συ­ναί­νε­ση, τη δου­λειά ανα­λαμ­βά­νει η επι­βο­λή των όπλων. Η αστυ­νο­μία έχασε τον έλεγ­χο και επι­στρα­τεύ­θη­κε η ενι­σχυ­μέ­νη εθνο­φρου­ρά. Στο όνομα του Φλόιντ δο­λο­φο­νού­νται και άλλοι δια­δη­λω­τές στους δρό­μους. Ο Τραμπ από κοι­νού με κυ­βερ­νή­τες πο­λι­τειών απα­γο­ρεύ­ει τις δια­δη­λώ­σεις σε μια σειρά από με­γά­λες πό­λεις. Η αμε­ρι­κα­νι­κή ηγε­σία στο­χο­ποιεί κάθε φωνή δια­φω­νί­ας και οι αστυ­νο­μι­κές αρχές συλ­λαμ­βά­νουν δη­μο­σιο­γρά­φους που απλώς κά­νουν τη δου­λειά τους. Μετά από μια επι­κοι­νω­νια­κή εκ­στρα­τεία δυ­σφή­μι­σης των εξε­γερ­μέ­νων, ο Τραμπ αντε­πι­τί­θε­ται ανα­κοι­νώ­νο­ντας την πρό­θε­σή του να κα­τε­βά­σει τον στρα­τό στις αμε­ρι­κα­νι­κές πό­λεις για να «ανα­κτή­σου­με τον έλεγ­χο των δρό­μων». Αν αυτά γί­νο­νταν λίγο πιο νότια, όλοι θα κραύ­γα­ζαν για δι­κτα­το­ρί­ες, αντι­δη­μο­κρα­τι­κά κα­θε­στώ­τα και αυ­ταρ­χι­σμούς. Στις ΗΠΑ όμως απλώς ξη­μέ­ρω­σε μια ακόμη ημέρα.

Το μόνο βέ­βαιο είναι ότι μέσα στις φλό­γες της εξέ­γερ­σης φαί­νε­ται να ανα­πνέ­ουν εκα­τομ­μύ­ρια κα­τα­πιε­σμέ­νοι. Και αυτό είναι η κα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη ότι κάθε άσχη­μος κό­σμος όμορ­φα καί­γε­ται. Αρκεί όμως πάντα να έχου­με βρει το τι θα χτί­σου­με στις στά­χτες του.

/rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.