«Υγειονομικά πρωτόκολλα», το πιο σύντομο ανέκδοτο. Και δεν με παρηγορεί που είναι διεθνές το φαινόμενο «γιούρια στα παλιούρια», τώρα που οι χώρες ανοίγουν η μία μετά την άλλη. Δεν προλαβαίνω να θυμώσω με τα πατείς με πατώ σε στις όχθες του Σηκουάνα. Εγώ στο Παγκράτι ζω. Δόξα να ‘χει ο Θεός, δεν με αφήνει να ηρεμήσω.
Βένα Γεωργακοπούλου
Είπα να προσθέσω στη ζωή μου κάνα καφενείο και θερινό σινεμά -ιδίως σινεμά- πριν σπάσω το λάπτοπ, που δεν θέλω να το ξαναδώ στα μάτια μου. Δειλά δειλά εγώ, με μπόλικα θάρρητα οι άλλοι. Αντε, να βρούμε κοινό modus vivendi. Μέρα τη μέρα το τοπίο αλλάζει.
Την πρώτη μέρα που άνοιξαν τα καφέ όρμησα να πιω καπουτσίνο και ήταν όλα απλωμένα. Ενάμισι μέτρο απόσταση, μας είχαν γανώσει τα αυτιά οι γιατροί. Χθες βράδυ πέρασα από το καφενεδάκι και στη γωνίτσα που είχα κάτσει, να τα τα δυο έξτρα τραπεζάκια.
Και στα θερινά σινεμά οι ίδιες τάσεις συσσώρευσης, τύφλα να ‘χει ο Ιονέσκο. Στο πρώτο άπλωσα τις αρίδες μου και απόλαυσα Ασαγιάς χωρίς να ‘χω μπροστά, πίσω ή πλάι μου κολλημένους σινεφίλ. Χθες, πάλι, μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή που λαχτάρησα Ροσελίνι σε μεγάλη οθόνη και δεν μου φτάνει η Τηλεόραση της Βουλής. Η μια σειρά καθισμάτων πάνω στην άλλη, ούτε 70 εκ. απόσταση -πήρα μεζούρα και μέτρησα όταν γύρισα σπίτι, η μανιακή. Και από τους διπλανούς μου, τα ίδια και χειρότερα.
Από άλλη καρέκλα είδα την Μπέργκμαν και τον Σάντερς να φτάνουν στην Ιταλία μουτρωμένοι, από άλλη να αγκαλιάζονται στο τέλος. Ο περιπλανώμενος θεατής. Θα ελέγξω και άλλα θερινά και, αν πρέπει, θα την ξαναράξω στον καναπέ μου, κι ας έχω αρχίσει να τρέφω και γι’ αυτόν αισθήματα μίσους.
.efsyn.gr
